"Onafhankelijkheid: het spel"

verberg
Een intern bericht sturen
Aan:
CC:
Onderwerp
Bericht
vet - cursief - onderlijnd - titel - link tekst - alinea - voorbeeld
verberg
Reageren op dit item
Titel
Reactie
vet - cursief - onderlijnd - titel - link tekst - alinea - voorbeeld
  Gebruik mijn ondertekening

Reacties

door VictorGijsbers
draak, 369 / 1247
gepost: 9-6-2005
om 23u44
 "Onafhankelijkheid: het spel"
Ok, ik ben best wel een beetje enthousiast over het idee om een spel over afhankelijkheid en onafhankelijkheid te maken, dus naast het idee uit de draad over VAT-breinen naar een eigen topic overhevelen wil ik het deze post ook wat verder uitwerken.

Introductie

Heel veel van de lastigste keuzes in het menselijk leven hebben te maken met het tegen elkaar afwegen van de voor- en nadelen van afhankelijkheid en onafhankelijkheid. Onafhankelijkheid - van ouders, van vrienden, van een 'significant other', van werkgevers, etcetera - is gelijk aan vrijheid, in ieder geval een bepaald soort vrijheid. Je kan gaan en staan waar je wilt, doen en laten wat je wilt: je legt je niet vast, hoeft niet te doen wat anderen zeggen, hoeft geen rekening te houden met de wensen van anderen. Dat is vrijheid; en wie zichzelf te weinig onafhankelijkheid gunt is onvrij, en kan zelfs zijn individualiteit verliezen.

Tegelijkertijd zijn deze vormen van afhankelijkheid de basis van liefde, vriendschap, respect, waardering, warmte - van verbondenheid met echte mensen. Wie zich helemaal onafhankelijk maakt staat geheel alleen in de ijzige stilte van een Universum dat niets meer om hem geeft.

Een meisje dat haar vriend heel leuk vindt maar grote twijfels heeft of ze wel met hem wil samenwonen. Een man die vaste relaties mijdt als de pest omdat ze zijn vrijheid beperken, maar ondertussen verteerd wordt door eenzaamheid. Een vrouw van veertig die nog steeds geterroriseerd wordt door haar moeder. Een gedesillusioneerde politicus die zich uit het maatschappelijk debat heeft teruggetrokken, maar de realiteit van zijn tijd niet mag negeren. - Allemaal situaties die meer of minder vaak voorkomen in de realiteit, en een grote hoeveelheid dramatisch potentiaal in zich herbergen dat gecentreerd is rondom het them 'afhankelijkheid'.

Hoeveel onafhankelijkheid verdraagt een mens?

Of

Hoe autonoom mag en moet een individu zijn om een waardevol leven te leiden?


Schematische provisorische mechanica

Mijn inspiratiebron was The Mountain Witch, een spel waarvan ik al tijden zit te wachten tot het uitkomt. Dit spel gaat thematisch om vertrouwen, en het geniale van het systeem is dat dit thema met een hele simpele regel op het vlak van de spelers wordt getild, waarna de dynamiek tussen de spelers de motor vormt van het verhaal. Het werkt ongeveer als volgt: je karakter heeft ten opzichte van alle andere karakters een door jou gekozen en tijdens het spel naar hartelust aan te passen 'trust' score. Deze geeft aan hoeveel bonusdobbelstenen die speler jou mag geven - en zonder die bonusdobbelstenen kan je wel vergeten om de Mountain Witch te verslaan. Maar het geeft ook aan hoeveel penalty dobbelstenen die speler je mag geven... en elk karakter heeft een bepaald geheim doel... (De details weet ik niet omdat het spel nog niet uit is, alleen een vroege playtest versie.)

Welnu, het is heel gemakkelijk om iets dergelijks te doen met afhankelijkheid. Stel dat alle spelers ten opzichte van elkaar beginnen met afhankelijkheid 1, en deze na elke scene hun afhankelijkheid van een van de spelers met 1 punt kunnen verhogen, oid. Verlagen mag altijd. Hoge afhankelijkheid heeft de volgende effecten:

1. Jijzelf hebt minder autonomie in je topics. Je kan minder verhaalelementen zelf invoeren. Bij hoge afhankelijkheden kan je zelfs je eigen scenes niet meer openen. Hoe hoger je de scores zet, hoe je meer dus afhankelijk bent van de andere spelers om het verhaal van je karakter te kunnen vertellen.

2. De spelers die jij een hoge score hebt gegeven krijgen meer macht in jouw topics. Moeten ze zich in het begin houden aan de door jou gekozen locaties, scene-doelen en eventueel (bij hele lage afhankelijkheid) zelfs aanwijzingen, wanneer je ze een hogere score geeft mogen ze zelf de locaties veranderen, het doel van de scene met voeten treden, jouw aanwijzingen negeren, en uiteindelijk zelfs zelf topics openen, jouw posts editen, en dergelijke.

3. Hoge afhankelijkheid open nieuwe verhaalmogelijkheden. Bepaalde gebeurtenissen mogen alleen geintroduceerd worden door spelers die jij een hoge afhankelijkheid hebt gegeven; positieve emotionele gebeurtenissen, bijvoorbeeld. Heeft iemand score 5 van jou gekregen, dan kan hij zelfs een eindspel aanzetten, dat dan alleen nog uitgespeeld hoeft te worden. Er zijn zowel positieve als negatieve eindspelen: afhankelijkheid is een twee-snijdend zwaard. De enige andere manier om het verhaal van je karakter te laten eindigen is door alle afhankelijkheid naar 0 te laten vallen, maar dan heeft het karakter zich teruggetrokken in een solipsistische leegte.


Bovenstaande kwam uit de 'electronica for lovers' draad, en gaat er vanuit dat je start in een positie van te lage afhankelijkheid, en dat van te voren al vaststaat dat meer afhankelijkheid positiever is. Mijn beschouwingen aan het begin van deze post laten zien dat je het ook van de andere kant kunt benaderen, en dan moet bovenstaande dus aangepast worden. Met name dat stuk over die eindspelen mag helemaal tussen haakjes gezet worden. Zie ook hieronder.



Spelers en karakters als netwerk

Ten eerste wil je sowieso dat de karakters iets met elkaar te maken hebben. Familie van elkaar zijn, elkaars lovers zijn, werknemer en bazin - in ieder geval in relaties van wederzijdse potentiele afhankelijkheid tot elkaar staan. Misschien zijn moeder en dochter helemaal uit elkaar gegroeid (afhankelijkheid 0 of 1), maar de mogelijkheid van een wederzijdse afhankelijkheid is duidelijk aanwezig. Hoe de afhankelijkheid van de karakters onderling zich ontwikkelt wordt door die getalletjes weergegeven, die tegelijkertijd de rol vervullen van aangeven hoe afhankelijk de spelers van elkaar zijn. Dat betekent dat het netwerk van relaties van de karakters onmiddellijk gespiegeld wordt in het netwerk van relaties van de spelers - iets dat heel veel potentie heeft, denk ik zo. Hoe die afhankelijkheid van de spelers onderling vorm zou moeten krijgen is natuurlijk iets waar dan veel meer over gedacht moet worden, maar het moet aan de volgende randvoorwaarden voldoen:

1. Wanneer je 5 afhankelijkheid hebt van een speler moet dit een verstikkend effect op je spel hebben tenzij jullie binnen het spel ontzettend goed op elkaar zijn ingespeeld, elkaars karakters helemaal begrijpt en respecteert.

2. Wanneer je 0 of 1 afhankelijkheid hebt ten opzichte van alle andere spelers is er eigenlijk geen interactie meer met hen. Je bent in je eentje aan het spelen. Je kan doen wat je wilt, maar je speelt geheel alleen in de ijzige stilte van een Universum dat niets meer om je geeft.

De een-op-een relatie tussen de ervaring van het spelen en de situatie van de karakter is... nou ja, ik val gewoon op dat soort dingen, en ik denk dat het kan werken.


-
If the bulk of American sf could be said to be written by robots, about robots, for robots, then the bulk of English fantasy seems to be written by rabbits, about rabbits and for rabbits. - Michael Moorcock
door Ulfgar
pluijmvee, 1156 / 2151
gepost: 10-6-2005
om 10u02
 Antw: "Onafhankelijkheid: het spel"
Victor,

2 dingen:

1.
Ik heb nu gezien hoe jij schrijft over dit spel (en hoe je My Life speelt), en er is me een ding opgevallen. Je gaat constant uit van de situatie dat mensen hun positieve waarden moeten opbouwen.

Zou het niet eens interessant zijn om uit te gaan van een vice versa-situatie? Je hebt alles, maar bent bang om het kwijt te raken? Vb ahv My Life: Je hebt een hoop love, maar wordt in situaties gesteld waardoor je langzaam aan je love begint kwijt te raken. Het kan een interessante intro zijn richting My Life denk ik. Je personage kende vroeger wel liefde, maar wordt (door allerlei situaties) steeds meer richting de keuze voor de meester gedwongen. Je wil aan de ene kant niet mee met die man (immers, hij is niet goed), maar de man kan je een nieuw begin bieden.

(ik merk nu dat dit geheel off-topic is, maar swat)

2. De evenwichtgedachte vind ik erg interessant. Je zou er iets in kunnen brengen van: Zowel teveel afhankelijkheid als teveel onafhankelijkheid is slecht. De bedoeling is dat je die twee variabelen in harmonie laat leven. Omdat personages met conflictsituaties worden geconfronteerd (je komt een vriendelijk persoon tegen, of een van je vrienden wordt hatelijk tegen je), raakt deze balans in gevaar. Zowel onafhankelijkheid als afhankelijkheid zijn een drug (Allicht afhankelijk van je karaktercreatie welk van de twee de 'drug' is?). Als personage probeer je met jezelf in harmonie te zijn (een soort Jing/Jang verhaal).
Remko

"Ältere Freundschaften haben vor neuen hauptsächlich das voraus, dass man sich schon viel verziehen hat."

-Johann Wolfgang von Goethe
door Halfred
draak, 528 / 543
gepost: 10-6-2005
om 12u09
 Antw: "Onafhankelijkheid: het spel"
Zowaar, ik begin er veel interesse in te hebben. VAT's of niet.
(hopelijk kan ik er voldoende tijd voor maken!)


De beste manier om de toekomst te voorspellen, is ze uit te vinden.

naar boven