Dit zijn een aantal ideeën die me in de laatste paar weken zijn binnengevallen en die mogelijk een rol kunnen gaan spelen in de wereld van Vanille.
Trollen
De versie van Vanille die bestond voor de artikels op Mandragon verschenen had trollen. Het probleem was echter dat de rol van Trollen niet erg uitgewerkt was. Hun bestaansreden ging ongeveer zo: "Trollen eisen belastingen van mensen langs belangrijke wegen". Verder kwam ik niet en liet ik ze maar vallen. Nu ken ik hun beweegreden.
Het is in een eerder artikel al aangehaald dat Vanille een Fantasy-herinterpretatie is van een stuk geschiedenis door de ogen van een aantal eilandvolkeren. Weinig herinterpretaties van geschiedenis houden zich ook tot op de letter aan de werkelijke feiten en bezondigen zich aan anachronismen. De trollen zijn er zo één.
In de Honinglanden (een schiereiland in het Westen) werd een geloof aangehangen waarin er twee pantheons zijn: de oorspronkelijke scheppingsgoden (gemakshalve benoemd als "draken", niet verwant met Vanille-draken) en de afvallige goden (de "wanen" bij gebrek aan een betere naam). De eerste groep creëerde de wereld uit hun eigen lichamen, volgens een hemels plan. De Wanen weigerden hun lichaam te geven. Ik bedoel maar: hoe zou je zelf zijn?
Na een lange intrige waarin er massa's goden en stervelingen omkomen vluchten de Wanen naar het Oosten, naar een eiland, waar ze de tijd van hun terugkeer zouden afwachten.
En waar speelt Vanille zich af? Juist ja, een eiland in het Oosten.
De trollen worden dus ingevoerd als een soort bedevaartsgangers, zeldzaam en teruggetrokken die het land rondtrekken, op zoek naar tekenen van de Wanen, hun oude goden.
Aangezien het volk van de Honinglanden iets groter en donkerder is dan het volk van de Vanille-eilanden, wordt dit mooi uitvergroot in de beeltenis van grote, harige trollen.
Samengevat: Trollen komen er terug in, zijn een soort grote bedevaarders en maken het totaal aantal Vanilla-Fantasy-elementen in Vanille completer.
Doodlachers
Hoe meer Vanille hoe beter en met de Doodlachers worden meteen ook de "restless dead" in de setting gebracht.
Hoewel ik nog op zoek ben naar een meer toepasselijke naam voor de Doodlachers verzorgen zij een belangrijke rol in de wereld. Mensen sterven namelijk en dood zijn, laten we een koe een koe noemen, is saai, héél erg saai. Zo saai zelfs dat je, nog voor wormen en maden je tot stof en as hebben gereduceerd, je weer eens wat anders wil doen dan de hele tijd op je lui achterste liggen.
De functie van de doodlachers is te zorgen dat dit niet gebeurd. Doden blijven best onder de grond, want ze zijn niet ontoerekeningsvatbaar. De doodlachers dus, zijn de entertainers van de kerkhoven. Hun voornaamste functie is er voor zorgen de doden met echt wel heel eenvoudige humor (dood is niet goed voor je hersencellen, dat weet iedereen) bezig te houden. Meestal lukt dat.
Soms ook niet. Niet alle Doodlachers zijn even getalenteerd. Soms maakt er één de vergissing van het intellectueel niveau van zijn publiek te onderschatten en dan kan je het ergste verwachten natuurlijk. Na enkele weken saaie grappen komen de doden één voor één weer uit hun graf en proberen "iets interessants" te doen.
En niet alle dingen die een half weggerot brein "iets interessants" vindt, zijn ook erg interessant voor de levenden.
Doodlachers worden gekenmerkt door hun sombere kleren (meestal een lange zwarte pij) en hun lachende witte maskers.
Samengevat: Introductie van ondoden en de klassieke 'mannen in zwarte pijen' (Ringwraiths, dementors, Myrdraal, etc.)
Misschien volgt er ook meer
|
|
|
|
login | registreren | FAQ | menu verklappen
|