Er zijn al te veel zogenaamd wetenschappelijke onderzoeken gedaan naar mogelijke verbanden tussen iemands politieke overtuiging, vooral de extreem-rechtse overtuiging, en zowat alle andere gebieden waarop een mens actief of inactief kan zijn. En er zijn zo mogelijk nog meer essays, columns en artikels over geschreven. Meestal met zeer bedenkelijke argumenten en een onverhoopt lachwekkende argumentatie, zodat ze althans op humoristisch vlak meestal toch nog enige waarde hebben. Toch wil ik mij nog wel eens aan een bespiegelinkje wagen, en het gevaar dat het even onzinnig en eventueel lachwekkend wordt, dat loop ik dan maar.
Ik dacht dat we voor ons, RPG'ers wel een uitzondering moesten kunnen maken, als categorieke niet-extreem-rechtsdenkenden. Niet dat we een linkse elite vormen of zo, verre van. Volgens sommigen zou dat zelfs een contradictio in terminis zijn. Ik beschouw ons zelfs niet als een soort elite, hoewel we dat natuurlijk ontegenzeggelijk wél zijn, dat is bekend. Wat ik eigenlijk bedoel is: hoe kan iemand die graag RPG't in godsnaam extreem-rechtse sympathieën koesteren?
Extreem-rechts staat voor angst voor het onbekende, het vreemde willen uitbannen, de eigen cultuur als Enige Ware promoten en alles willen houden zoals het is, of nog beter, terug gaan naar vroeger toen het beter was – mits enige historische "correcties".
RPG staat voor verlangen naar onbekende horizonten, vreemde landen en fascinerende wezens opzoeken, zoveel mogelijk andere culturen ontdekken en absorberen en zowel in het heden, het verleden als in de toekomst spelen. Misschien ontstaat de drang om iemand anders te spelen, in een andere wereld, in een andere tijd, ook wel uit misnoegen over de huidige situatie, maar ze komt in elk geval anders tot naar buiten. Ze uit zich als het verlangen naar het onbekende, in plaats van een ziekelijke afkeer ervan.
Die twee houdingen leken me lijnrecht tegenover mekaar te staan. Het leek wel zonneklaar zo: een RPG'er kan wel rechts zijn, maar nooit extreem, nooit xenofoob of uitermate behoudsgezind, want ergens in hem zit altijd de avonturier die het oude vertrouwde wilt verlaten, om wat voor reden dan ook, op zoek naar spanning, naar schatten of draken of prinsessen, naar wijsheid, kortom, naar het niet-alledaagse, het nieuwe en het exotische.
Dat dacht ik tot voor kort. Ik bleek met mijn mooie theorie – ik was er stiekem wel wat trots op – grandioos verkeerd. Wie schetst mijn ontzetting toen ik heel wat fascistoïde trekjes bij sommige spelers ontwaarde? Niet dat zij daarom ook echt in die richting geörienteerd waren, maar blijkbaar was enige navelstaarderij in geen geval onmogelijk.
Natuurlijk waren er genoeg die erg ruimdenkend waren, die alles speelden wat hen interessant leek en zoveel mogelijk uitprobeerden. Maar er bleek ook een ander soort te bestaan. Zij zworen bij één enkel RPG, en dat was het. Op hún spel mocht niemand kritiek hebben, dat was het beste RPG, om welke reden dan ook, hoewel ze vaak nauwelijks iets anders gespeeld hadden. Elk pietluttig regeltje kenden ze van buiten, op iedereen en alles konden ze wel wat aanmerken, wat ze helaas ook voortdurend deden. Het Ene RPG werd waarlijk tot een Heilige Koe gepromoveerd, en was boven elke kritiek verheven. Eventuele gebreken werden verdoezeld of juist als positieve punten geprezen. Met enkelen kropen ze samen en verdedigen Het Spel tot in het absurde, en verdoemden alles wat Anders was.
Een enggeestigheid, een koppigheid en starheid die ik niet voor mogelijk had gehouden. Niet in deze kringen, waar openheid voor alles een typerende karaktertrek scheen te zijn. Niet bij RPG-liefhebbers.
Dit soort kenmerken deed me onwillekeurig aan extreem-rechts denken, hoewel de spelers in kwestie hoogstwaarschijnlijk dat verderfelijk ideeëngoed helemaal niet koesterden, en er even hoogstwaarschijnlijk zelfs dezelfde afkeer van hebben als ikzelf. Sommigen van hen zullen me ongetwijfeld verketteren bij het lezen van dit artikeltje, het afdoen als laster en een aanval op Hun RPG, wat erg typerend is, en mijn stellingen eigenlijk enkel extra bewijskracht geeft. Anderen onder hen zullen er misschien er kern van waarheid in ontdekken, en hun houding veranderen. Daarmee zouden ze mijn beweringen natuurlijk ontkrachten, maar geloof me, in sommige gevallen heb ik liever ongelijk…