Mijn speurtocht naar "andere" systemen heeft mij tot een aantal merkwaardige vaststellingen laten komen.
Het betreft hier de randomizatie van de meeste spelsystemen. Om het Toeval, het Lot of gewoon de Fairy Godmother in te bouwen passen de meeste RPG systemen één of andere teerlingrol toe. Het resultaat geeft dan aan
- of je actie gelukt is
- hoe goed of hoe slecht die actie gelukt is
Nu is dit op zich geen slecht systeem. Alleen heb ik soms mijn bedenkingen bij wat dit allemaal impliceert.
Laten we voor de lol het Storytellersysteem nemen, waar met een D10 gerold wordt. Een 1 is een "botch", zijnde een automatische mislukking, die cumulatief ergere gevolgen heeft en successen van andere teerlingen annuleert. Ik weet niet of iemand de kansrekening hiervan eens heft nagerekend maar het valt me op hoe makkelijk een "eenvoudige" rol kan falen. Met andere woorden: iets wat voor je character doodeenvoudig is en wat hij dus eigenlijk in zijn slaap zou moten kunnen, heeft nog steeds een zeer reële kans op falen. Dit is nu enkel het ST systeem eruit gelicht, maar hetzelfde patroon herhaalt zich in nagenoeg alle dice-based RPGs.
Vaak lijkt het erop dat Het Lot zich beter laat vertalen als Brute Pech. En waar dit leuk kan zijn om "het Onverwachtte" in te bouwen in een spel, heb ik het er toch altijd moeilijk mee.
Laatst ging ik eens kijken op de fora van de Gamer Chick en werd daar gewag gemaakt van een deca-botch. Jawel, niet minder dan tien D10 die alle tien een ééntje geven. In het storytellersysteem is dit zo ongehoord schandalig mislukt dat de gevolgen enkel cataclysmisch kunnen zijn. Maar wat doe je dan als Storyteller? Heel je verhaal hangt als het ware af van de grillen die het Lot voor je in petto heeft. Als je de regels volgt is elke roll en geldige en moet je die ook konsekwent implementeren. Negeer je dit soort "fate pisses down my neck" rolls, waar ben je dan eigenlijk mee bezig?
Ikzelf heb er problemen mee mijn Verhaal (want daar draait RPGing voor mij om, om het Verhaal) afhankelijk te laten worden van het Lot. Al vaak genoeg heb ik übermonsters hun pijp aan Maarten zien geven na een ongehoorde open-ended roll in Earthdawn (39 met één enkele D4 was zowat het belachelijkste denk ik) en omgekeerd heb ik al characters op miraculeuze wijze aan de dood laten ontkomen omdat ik het niet te schatten vond dat een struikelpartij over een stoeprand hen hun driedubbele deathrating toegebracht hadden. Ik vind er ook weinig persoonlijke verdienste aan om een goeie rol te smijten, net zo min als ik het leuk vind als mijn character een slechte worp te verduren krijgt. Kan dat character toch niks aan doen?
Toegegeven, het Onverwachtte kan veel in een ampaign inbrengen dat anders nooit aan bod was gekomen. Maar het hele spelsysteem is dikwijls zo onderhevig aan de probabiliteit dat ik het niet meer grappig vind.
Ik ben dan ook een pleiter voor dice-less systemen of toch minstens voor niet al te die-intensive games. Ik leid zelf een sporadische Hunter Chronicle en tot dusver hebben de steentje hun zakje nog niet dikwijls verlaten. Met andere woorden: ik vind dat alleen zaken die mogelijkerwijs kunnen falen gesmeten hoeven te worden. en als het even kan dan zelfs die ook niet.
Kussikus van Uncle Brazzie die weer plaats teveel had in zijn hoofd...