*****SPOILER*****
voor de mensen in mijn philaesongroep zekerst, en voor degene die hun pret niet willen bederven tijdens de philaesoncampagne, dit is de tweede held die ik ga gebruiken in Philaeson dus er staan verwijzingen in tot waar we zijn geëindigd (derde opdracht)
Eberon, bedelaar, Philaeson
Eberon is drie jaar, hij staat voor zijn huis, een rode gloed op zijn gezicht en overal mensen rondom hem die emmers doorgeven en, in geval ze (half-)elfen zijn, regen laten neerkomen op de plaats van het onheil. Eberon’s moeder zat nog binnen, hij schreide, niemand probeerde ook maar zijn moeder te bevrijden, het dak stortte in, er komt een frisse bries door de pasgevormde ruïne, en toen ging het, voor heel zijn toekomst, gewoon faliekant mis; iemand in de menigte merkte de kleine Eberon op en vroeg:”Wat moet er met Teleria’s kleine gebeuren?” Een vrouw pakte hem op en zei dat ze haar er wel over ging ontfermen. Het was iemand die goed gekend was in het dorp en niemand had er iets op tegen. De wind werd harder, en Eberon zat ergens aan de mast in de boot van kapitein Philaeson.
Hij is nu 17 en was aan het wachten tot hij de ijsglijders terug zag komen zodat ze meer informatie konden krijgen over waar die mooie grote Olifanten verbleven. Hij was aan het terugdenken, om te zoeken waar het nu echt fout ging, en waarom, en of hij het anders zou kunnen hebben gedaan, hij was verder opgevoed door de vrouw die ervoor zorgde dat het kind de “juiste” levensbeschouwing zou krijgen, toen hij op 10 jarige leeftijd naar Maraskan werd gestuurd dacht hij over Deare als een wereld die kapot was, en dat hij samen met enkele anderen was uitgekozen als een verlosser, op pad gestuurd door Tsa en Boron die deze opdracht hadden gekregen van Rhur die de wereld had gemaakt als een discus, en hem naar Gror had geworpen die hem ging vangen, de eerste had de Twaalf opdracht gegeven om de wereld te behoeden. Maar ze slaagden daar niet in, en zij moesten er wel in slagen.
Eberon was 15jaar oud, hij has 5 jaren getrained om hier te geraken, alles wat hij deed was goed, wat de mensen er ook van zeigden. Hij moest nog een laatste proef doen om af te studeren en dan kon hij Deare gaan verbeteren, of dat werd toen toch zo gezegd, hij stond te wachten totdat hij aan de beurt kwam en de ketel moest vastpakken, hij liep er naar toe, pakte hem stevig vast en hof hem op, zo stond hij daar, in opperste concentratie, volledig in zwart gehuld, een nachtwind aan zijn linkerzijde, een dolk achter in zijn riem en over zijn hele lichaam werpmessen verstopt. Na een paar tellen, het leken wel uren, mocht hij de ketel neerzetten en naar zijn plaats teruggaan.
Hij was uit de mast aan het klimmen en voelde de littekens van de ketel met kokend heet water nog steeds, in elk hand stond een teken het teken van de Tweede Vinger van BORon, de zusterclan van de Tweede Vinger van TSA, de clan die de niet Maraskaanse doelen behandelt. Twee van de drie ijszeilers waren terug, het werd laat en Philaeson wilde de ijszeilers van de verstekelingen gaan zoeken. Eberon pakte zijn blaasroer, in de hoop het niet te hoeven gebruiken, hij wilde niemand doden, op het peiltje plakte gif dat mensen, en dieren, in een diepe slaap zou brengen, in de hoop dat niemand slapende mensen zou afmaken…
Eberon is 17jaar oud, hij en Daila zitten in een taveerne, hij is tegenwoordig meer bezig met Daila als met zijn opdrachten, hij is helemaal niet meer geconcentreerd en begint fouten te maken, pas een week geleden had hij teveel gif in de beker van de scout gekapt; met als gevolg, de scout stierf tnet na het eerste slokje wijn en dat hij moest gaan lopen. Het glas breekt, iedereen schrikt op, enkele ogenblikken later is iedereen gekalmeerd, en Daila ligt op de grond. Hij springt recht en loopt om de tafel, Daila ligt te kreperen. Hij heft haar hoofd op, ze is bloedheet, het zweet rolt van haar hoofd af in haar hals, haar hand heeft ze ook daar, door haar vingers steekt een klein veertje, het uiteinde van een blaasroer. Hij loopt naar buiten en ziet nog net iemand het dak tegenover de taveerne afkruipen en een steeg inlopen, in blinde woede volgt hij, de man loopt een deur binnen, op de voet gevolgd door Eberon, de deur slaat dicht en hij krijgt iets zwaar op het achterhoofd, het laatste wat hij denkt is “nooit meer doe ik dit werk nu ik weet wat de naasten van mijn slachtoffer voelen” en weer krijgt hij een slag, dit keer bezwijkt hij helemaal.
Met de wind in zijn gezicht glijd hij over het ijs, de sporen volgend van de andere glijder de tranen in zijn gezicht terugdenkend aan dat ene moment, ze zien de glijder die ze zochten, samen met hopen yeti’s, neen, bij BORon en TSA, dat mag niet gebeuren, hij hief zijn blaasroer op maar bedacht zich “ Een yeti is toch ook een levend wezen, en ze zouden hen zowieso ontdekken en dan zouden er doden vallen, aan twee kanten. De stenenregen stopte, de verstekelingen comuniceerde met de Yetis, en ze werden afgevoerd nadat ze een pakje overhandigden. Philaeson liet onze zeilers hen volgen op een afstandje.
Eberon werd wakker zijn clanleden stonden rond hem, hij zat op een stoel “Neen,” zei hij, “ik doe het niet meer.” Zijn broeders vonden dit geen goed antwoord en probeerden hem ervan te overtuigen het juiste antwoord te geven, ze probeerden het wekenlang. Op een bepaald moment gebeurde er iets raars, ze verloren, van de ene tel op de andere alle interesse voor hem, op een moment toen zijn compleet verzwakte hersenen aan het bidden waren “Ik wil dat ze me mentaal proberen te martelen, dat kan ik beter weerstaan, hang me ergens en negeer me, negeer me, negeer me” dat bleef hij denken, en toen gebeurde het. Hij heeft later ontdekt dat dit een gave was die hem is gegeven, iets waardoor hij heeft kunnen overleven.
Iets waardoor ik nu gewoon dat Yetikamp kan binnenwandelen en de verstekelingen daar weghalen, Philaeson was aan het onderhandelen met de leider van de Yetis, een oude Elf, hij kon van hieruit niet zien of het een vrouw was of een man. Maar om de ene of de andere reden lukte het Philaeson om tot een overeenkomst te komen met de Elf, waarna er, om een of andere domme reden die Eberon niet begreep, een feestje volgde, dank de goden voor zijn gave. Hij pakte wat eten en ging in zijn hut zitten, hij wilde eenzaam zijn, hij wilde nadenken.
Eberon was weg geraakt, hij moest zich haasten naar de haven, daar zag hij iemand lopen van zijn clan, hij vertopte zich, hij keek om de hoek van het huis waar hij stond, geen kat te zien. Hij wandelde de avond in, ging even langs zijn huis, pakte wat kleren, proviand en reisspullen, laadde die op zijn paard, en ging daarna naar de bank om te laten weten dat ze zijn huis mochten hebben, voor een paar dukaten, hij kreeg er honderd, en liet er 50 op de bank, die andere ging hij goed nodig hebben om te kunnen overleven. Na een maan reizen en onderduiken waren zijn dukaten op, hij ging bedelen, zijn paard wilde hij niet verkopen, het dier had hij van Daila, en was dus meer geld waard dan al het geld in avonturië.
Hij verbleef nog een paar dagen bij de Elfse, hij had gezien dat het een vrouw was, en nadat Philaeson het kamp in kwam gelopen gaf hij hem slaapmiddel, waarvoor hij het nodig had? HESinde mocht het weten. Hij kwam terug met een lavende mammoet, sterk verzwakt door allerlei wapens, het arme dier. Hij is het gaan verzorgen, het stond in het ruim bij zijn eigen mooi paard, dat van een RONdrapriester die mee aan boord was gekomen in Thorwal, en de dieren van de TRAvia-geweide en die van Philaeson zelf. De dieren waren eerst onwennig, maar zijn mekaar gewoon geworden, ik weet geef de mammoet elk uur wat slaapmiddel, anders wordt het wild, we zijn elkaar best gaan mogen na die paar weken.
Na twee jaar kwam Eberon aan in Thorwal, dat ongeveer het verst van Maraskan, waar de basus van beide Tweede Vingers ligt, is gelegen. Hoorde van de weddenschap en dacht dat het een goed idee was om zich in te schrijven, niemand zou hem op dat schip zoeken. Hij ging naar de plaats waar er kon worden ingeschreven worden, hij zag een man een andere mishandelen, en een ridder er een stok tussen steken, hij hoopte dat die twee mekaar de strot niet zouden afsnijden, en ging een taveerne binnen waar hij iets bestelde, het was zijn bedoeling hier eerst iemand over de twee kapiteins te vragen voor hij zich ging opgeven. Hij vroeg de waard iets wist over Beorn en Philaeson. ”De verblinder heb je al aan het werk gezien als je uit het noorden naar hier kwam, hij was buiten iemand slaag aan’t geven, en die ridder heeft gelukt dat die TRAvia-geweide hem van een zekere dood heeft veilig gemaakt. En Foggwulf zit hierboven, wat wil je van die twee weten?” antwoorde de man. Niks meer, ik weet al bij wie ik me zal opgeven, verzekerde ik de man. Er kwam een groepje binnen, met de bloedrode ridder erbij. Even later gingen ze naar boven, en ze kruiste hem op de trap die naar de vertrekken van Philaeson leidde toen hijzelf naar boven ging, hij knikte naar de ridder, als teken van waardering voor wat hij buiten had gedaan, de ridder keek eens raar terug.
Toen Eberon boven bij Philaeson kwam, zat er ook een TRAvia-geweide Eerst wilde Philaeson mijn paard niet op de maar toen ik hem zei dat ik het eten voor het dier ging betalen, en één dukaat minder maandloon moest, als betaling voor de plaats van het paard, maakte hij geen bezwaren meer.
Hij gaf de mammoet net zijn slaapmiddel toen er een bode kwam: de ridder en de boer waren dood toen ze de derde opdracht aan het vervullen waren, hij voelde een drang om die anderen te helpen, hij wilde mee op de volgende expeditie, hij wilde er voor zorgen dat er geen doden meer vielen.
|
|
|
|
login | registreren | FAQ | menu verklappen
|