Ik ben Ivan Morton , een virtuoos, tenminste dat zeggen de mensen. Zelf geloof ik er weinig van want ik speel gewoon wat er in mij op komt. Tegen een muziekmaker zeggen: jij bent een virtuoos is hetzelfde als tegen een drukker zeggen: jij schrijft goed. Dat is larie en apekool, een drukker schrijft zijn stukken niet zelf, hij drukt ze. Ik duw op toetsen, maar het instrument maakt de muziek.Soms zeggen de mensen ook dat ik bescheiden ben. Inderdaad ik praat niet graag over mezelf en ik leef wat teruggetrokken. Als ze dat bescheidenheid noemen ben ik inderdaad bescheiden. Ik verdraag niet veel mensen rondom mij. Vooral geen opdringerige. Maar goed, u wil dus mijn verhaal weten? Mijn verleden en heden? U hebt het vriendelijk genoeg gevraagd dus zal ik maar van wal steken…
Ik ben geboren in het jaar 1881, het was een mooie zomerdag heeft mijn moeder me verteld. De zon scheen door het raam en de vogels floten hun ochtendlied, ik ben in de ochtend geboren ziet u. Iedereen was blij en gelukkig, ze stonden rond mijn wieg als vliegen rond honing,…. maar dat hoeft u allemaal niet te weten waarschijnlijk? U wil alleen droge feiten. Goed, ik ben geboren in 1891 en ik heb school gelopen. Ik was een slimme jongen vertelde m’n vader altijd. Maar ja, welke ouder zegt dat niet tegen z’n kind? Vooral m’n vader wou dat ik het ging maken in het leven. Zelf was hij een café-uitbater die z’n kost niet onaardig verdiende, maar hij vond het een luizenberoep. Altijd gemaakt gezellig zijn, lachen tegen alle klanten, de ruzies uit elkaar halen en nooit genoeg betaalt worden door de mensen die op krediet kochten. Hij was een vriendelijke man, m’n vader. Jammer dat hij er vandoor is gegaan met een van de vaste vrouwelijke klanten van het café. Dat was toch wel een schok voor mij, ik was toen elf als ik me niet vergis.
Maar het leven gaat verder zei mijn moeder altijd, ik heb het altijd vreemd gevonden dat zij het niet zo erg vond dat vader weg was. Nadat hij was weggelopen heeft mijn moeder haar werk als naaister opgegeven en hield ze het café open. Zo ging het vlot, we verdienden goed en ik kon zelfs naar het middelbaar onderwijs. Daar leerde ik John kennen, hij is m’n beste vriend geworden en ook een van de weinigen in het middelbaar, want zoals ik al eerder heb vermeld: ik hou niet zo van veel mensen, zeker niet als ze opdringerig zijn.
Zo ging het leven vlot, na het middelbaar legde ik me toe op de piano. Een late leeftijd om te beginnen dat geef ik toe, maar zoals al snel bleek: ik had talent en niet onbelangrijk: ik had er zin in. Ik bestudeerde alle oude componisten en hun werken, leerde maten uit elkaar te houden, begrippen, constructies, de do- fa- en solsleutels,…
Ik leerde veel, als je wil kan ik hier even een verhandeling geven? Nee? Dat dacht ik al. Daar bent u toch niet in geïnteresseerd…alleen droge feiten.
Doorheen de jaren ben ik John uit het oog verloren en dat vond ik wel jammer. Op dat moment was ik 35, we schrijven het jaar 1916. De oorlog in Europa was al een dikke twee jaar bezig, maar ik trok me er niets van aan. Ik was bezig met mijn zeventiende jaar piano en ik had al talrijke concerten gedaan.
En wat voor concerten: iedereen riep mijn naam en ik kreeg een staand applaus, ik had de smaak te pakken. In die zwarte smoking het beste van mij geven achter een vleugelpiano: het was prachtig en ik genoot er met volle teugen van.
Maar goed, na nog een aantal jaren studeren belandden we in het jaar 1920. Amerika werd drooggelegd om zogezegd de morele zeden en waarden terug op pijl te brengen. Op zich vond ik dat niet zo erg, ik was geen grootverbruiker. Alleen op feestjes dronk ik wel eens wat wiskey. Maar samen met de drooglegging en het verbod op alcohol kwam de georganiseerde maffia. En het waren die mannen die al in 1920 een drastische draai aan mijn leven gaven.
Mijn moeder was een heel correct en eerlijk mens, weet u. En u kunt u zich wel voorstellen wat haar reactie was toen de maffia illegale drank kwam aanbieden om te verkopen in het café. De maffiosi werden met een bezem en een braadpan de deur uitgewerkt. Ik had het allemaal gezien, maar ik begreep nog niet direct dat het verstrekkende gevolgen zou hebben. Wat wil je? Ik op dat moment alleen maar bezig met de piano.
Op een bepaald moment was ik na een concert op pad met iemand die mijn levensverhaal wou weten. Een reporter van een klein blaadje. Iemand zoals u, u kent ze wel.
Toen ik na die avond terug kwam aan het café om mijn bed op te zoeken, ik sliep nog altijd thuis ziet u, stond het huis in lichterlaaie. Een dom ongeluk met het gasvuur zeiden de brandweerlui. Ja, dat zal wel. Ik geloofde er niets van en was er van overtuigd dat de maffia er tussen zat. Het huis brandde volledig af.
Ik ging bij een kennis wonen. Hij was geen vriend, ik had weinig echte vrienden, maar ik bedankte hem toch constant om het feit dat ik bij hem mocht blijven.
Na een tijd huurde ik een huisje, ik was immers niet arm: de concerten verdienden goed. Doorheen mijn verdere leven veranderde er niet veel meer. Maar het recht neem ik voortaan in eigen handen.
Er zit een colt in m’n vestzak, ik kan niet goed overweg met de maffia en gelukkig zij ook niet met mij.
Ik speel nog altijd graag piano.