Levensverhaal
Kindai werd geboren in de paardenleren tent van zijn familie. Hij groeide op samen met zijn familie en hun kudde paarden op de grassige vlaktes. Af en toe kwamen ze wel andere nomaden tegen maar nooit lang genoeg om echt vrienden mee te maken. Daarom is Kindai’s familie erg belangrijk voor hem. Toen hij oud genoeg was om paard te rijden en boog te schieten kreeg hij de tatoeages die aan geven dat hij geen jongen meer was maar nu bij de volwassenen hoorden. Hij leerde zoals alle jongens van zijn volk een kudde te drijven en met pijl en boog om te gaan.
“Ik zat op het paard van mijn vader en veerde mee met de rytmische bewegingen van de snelle gallop. Het was een prachtige zomer dag en de warme zon stond vol op mijn net getatooieerde rug. Het deed nog een pijn maar de vreugde van de prachtige dag en de nieuwe fase van mijn leven waar ik aan begon drukte de pijn weg naar een hoekje van mijn geest. Mijn twee oudere zussen hadden nu het nakijken nu ik mijn eigen paard zou krijgen en ik met pijl en boog zou leren schieten. Het paard begon moe te worden en het schuim stond hem op de mond. Ik trok aan de teugels en het vermoeide paard stopte en briesde het schuim van zijn mond. Lachend sprong ik uit het zadel en ik ging tussen het jonge gras en de bloemen liggen. Dit is de mooiste dag van mijn leven………”
Toen hij zich had bewezen door een kimaisch (een paarden zombie die paardenbloed drinkt) af te schieten met zijn pijl en boog, kreeg hij zijn whip-dagger (vertaald, anders moeten we voor allemaal dingen zelf namen gaan verzinnen).
“De nacht was stil en ik keek al een tijd naar de sterren, de lucht boven de vlakte kil en er was geen wolk te zien. De maan was slechts een ijle silver sikkel die weinig licht schonk aan het land. De warme lucht van de paarden condenseerde en vormde wolken damp boven de kudde. Ik zuchte en keek of ik ergens een bedreiging voor de kudde kon ontdekken. Er was niks behalve het geluid van de slapende paarden en in de verte het gegil van een haas die waarschijnelijk door een roofdier was gevangen. Toen hoorde ik in de verte hoefgetrappel. Ik klopte mijn paard op zijn zij om hem wakker te maken en stuurde mijn paard een paar meter van de kudde af naar het geluid. Ik hoopte dat het een kimaisch zou zijn en tegelijk voelde ik angst. Ik pakte mijn boog en maakte me klaar voor wat het ook was. Het hoefgetrappel stopte en er was nog steeds niets te zien in de duisternis. Mijn paarde hinnikde en ik bad vurig dat er iets de spanning zou doorbreken.
Toen klonk het gejankt van een kimaisch. Mijn hart begon hevig te kloppen en mijn paard bewoog onrustig heen en weer. Vanuit de kudde klonkt gehinnik en sommige paarden begonnen weg te lopen. Ik gaf mijn paard de sporen in de richting van het gejank. En daar was hij, zijn vel hing los en zijn opgezwollen spieren waren al te zien. Mijn paard wou niet dichterbij en ik legde een pijl op mijn boog. De kimaisch tilde zijn kop heen en weer schuddend omhoog en ik liet de pees los. De pijl plofte in de zij van het wagelijke beest. Hij stond eventjes stil en toen ik nog een pijl op de pees legde stormde hij met een vreselijk gejank op mij af. Mijn paard deinsde achteruit en de pijl ketse zinloos af op een rots.
Mijn paard begon te rennen en ik leide de achtervolgende kimaisch weg van de kudde.
Na vele pijlen storte het ondode paard eindelijk naar de grond, nu was ik een van de mannen.”
Het leven verliep best rustig tot zijn 15e, toen is er iets verschrikkelijk gebeurt met zijn familie.
Een verslag uit zijn dagboek:
We probeerden onze kudde al 2 dagen weg te drijven voor het leger van de babaaren, maar vandaag hadden ze ons ingehaald. Ze hebben vader gedood en onze kudde gestolen. Ik zal wraak nemen, die vuile kimaisch neukende honden! (Hey, zijn vader is net gedood, laat hem ff schelden). Hoewel mijn kans op een kudde is weggevaagd door hun zal ik rijkdom vergaren in de “stadwereld”. Eens zal ik terug komen en hun verassen met de ijzeren ruiters waarover mijn vaders mij vertelde. Ik zweer dat de babaaren leider door mijn paarden vertrapt zal worden.
Nu is Kindai al meer dan een jaar op reis en probeert zijn weg te vinden in de “stadwereld”. Zijn moeder en twee zussen achterlatende bij de man van een van zijn zussen. Hoewel hij nog niet veel rijkdom heeft weten te vergaren maakt Kindai niet echt haast, zijn volk gelooft dat bij wraak de tijd niet uitmaakt, Kindai (en zijn volk) geloven dat het een veel betere wraak is als je wacht totdat de man waarop je wraak wil nemen jou vergeten is en gelukkig is, dan zal je hem aandoen wat hij jou aandeed.
Uiterlijk
Kindai ziet er redelijk Baktariaans uit behalve dat zijn huid een donkerder tint heeft. Zijn armen en borst zijn staan vol met tatoes van gestyleerde rennende paarden en ruiters met bogen en zwepen. Hij heeft nog geen baardhaar en volgens hem is dat ook erg zeldzaam bij zijn volk. Hij draagt makkelijke kleren en houd zijn borstkas en armen als het kan bloot. Zijn bruine riem is van paardenleer en sluit met een glimmend bronzen gesp. Zijn broek is gemaakt van een lichte zandkleurige stof en zijn sandalen zijn ook van paardenleer.
Gedrag
Kindai zal nooit opgeven tenzij iets echt onmogelijk is. Hij heeft geen makkelijke persoonlijkheid en hij is heel erg paranoide in de wereld van steden en magie ( in zijn land kende ze alleen natuur magie en grassland ). Hij is wel erg geintreseerd in de natuur van andere landen en vind bomen ook erg mooi (in zijn land waren er nauwelijk bomen). Kindai wil niet vertellen waarom hij nu niet bij zijn famillie is maar hij krijgt een treurig maar verbeten trek op zijn gezicht elke keer dat iemand het hem vraagt. In zijn land is een man niet beter dan een paard als hij geen paarden bezit en het is niet waarschijnelijk dat Kindai vrijwillig zijn familie heeft verlaten.
Alignment
Kindai past zich niet goed aan aan de vele regels van de stad. Hij is gewend om te doen wat nodig is en hij vindt dat een gemeenschap die veel regels nodig heeft duidelijk iets fout aan het doen is. Hij is aardig tegen mensen en helpt als ze echt hulp nodig hebben. Hij zal nooit iemand die hem wat aan heeft gedaan vergeven. Hij helpt geen mensen als zijn leven erdoor op het spel staat tenzij hij er wat voor kan krijgen.
Wensen
Kindai wenst dat hij eens weer, voordat hij te oud is, weer terug zal zijn op de prachtige vlaktes van zijn thuisland. Dat hij een eigen kudde heeft en zij moeder kan onderhouden met zij eigen kudde. De wraak op de babaaren leider en genoeg handels waar om een eigen kudde te krijgen is de enige manier om dit ooit weer te krijgen.
|
|
|
|
login | registreren | FAQ | menu verklappen
|