[The Face of Angels playtest] Over zieke geesten, psychologen en een ruzie tussen de twee

verberg

Een intern bericht sturen
Aan:
CC:
Onderwerp
Bericht	vet - cursief - onderlijnd - titel - link tekst - alinea - voorbeeld

verberg

Reageren op dit item
Titel
Reactie	vet - cursief - onderlijnd - titel - link tekst - alinea - voorbeeld
	Gebruik mijn ondertekening

Reacties

door Ulfgar pluijmvee, 1555 / 2151 gepost: 5-1-2006 om 15u56	[The Face of Angels playtest] Over zieke geesten, psychologen en een ruzie tussen de twee
	Al een keer eerder had ik een playtest van The Face of Angels geprobeerd. Toen was dit falikant misgegaan: samenvattend kan je zeggen dat ze het speelden alsof ze een bordspel speelden (dat zal wel de D&D'er / gamer in hen zijn), m.a.w. proberen om alles zo succesvol mogelijk te gaan doen, ongeacht of dit een vervelend verhaal opleverde. De tweede keer, waar deze kleine Actual Play over gaat (irritaties met een flaptoptoetsenbord), verliep stukken vlotter en leverde dan ook een veel mooier verhaal op. Deel een: voorstellen spelers Spelers 3 spelers: Wilco, die samen met mij al een jaartje of 6 D&D speelde en die (alhoewel de omslag bij mij veel radicaler was) andere RPG's wil proberen. Met name richt hij zich nu toch ook wel op Narravistische RPG's. Hij heeft de volgende spellen al eens geprobeerd: Breaking the Ice, Sorcerer, Dogs in the Vineyard. Wilco speelde de World, te vergelijken met een soort van 'GM' in traditionele RPG's, maar veel meer reactief dan pro-actief. Rick: Speler waarvan ik moeilijk kan inschatten of hij meer voor traditionele of indie-rpgs is, maar wel een die houdt van special effects en natuurmagie zoals die in de fantasylectuur aanwezig is. Rick speelde Guido, jongen met woedeaanvallen, wat hem tot het uitschot van de klas maakte. Zijn broer Mario speelt in een populaire band (is een foe). Alleen Cindy wil nog wel met hem omgaan. Dr. James Banner is de hel in zijn leven: het is zijn psychiater en anger manager. (Speltechnisch: Personage is een Aas; reden van uitschot= woedeaanvallen) Laurence: Speler die ik inschat als een gamistisch narravistische RPG'er: zijn wil om 'goed te zijn' vind hij moeilijk om los te laten, alhoewel hij z'n best doet en er ook steeds meer plezier in begint te krijgen. Heeft nogal de tic om bepaalde negatieve kenmerken van zijn karakter keihard te benadrukken in zijn personage, ongeacht het feit of het een interessante keuze levert. Laurence speelde Katriena, een meisje dat last had van waanbeelden / hallucinaties en daardoor uitgestoten werduit de klas. Slechts een persoon waardeerde haar zoals ze was: Esther, haar beste vriendin (Friend). Zij was ook een klant van Mr. Banner (Nemesis). Ook mocht een van de popiejopies in de klas, Koen Jochemsen, haar totaal niet en pestte haar regelmatig (Foe). Remko: Hm... tsja... beter ergens anders kijken, bijvoorbeeld op een van de posts van de Forge ofzo. Van alles en nog wat geprobeerd en probeert graag veel dingen uit. Kan bijna alles wel waarderen, maar vindt interessante keuzes en melodrama wel iets koels hebben. Ik speelde Jan-Willem, een gast die nogal zweefde tussen twee vriendengroepen in, namelijk zijn rockband (waar Mario in speelt, Mentor) en altogroep, waarvan hij daadwerkelijk van de muzieksmaak houdt, en de popiejopiegroep, waarin hij net doet of hij er bij hoort en weinig met de andere groepen te maken wil hebben. Een van de mensen uit deze groep is Koen Jochemsen (Foe), die hij opzich wel mag (zoals dat bij hem voor eigenlijk iedereen wel geldt), maar die Jan-Willem niet mag omdat hij denkt dat hij een van de alto-losers is. Slechts een, Luca, een rustige jongen die houdt van Bach en altijd rondhangt bij de alto's, snapt de angst van Jan-Willem om z'n vrienden kwijt te raken. Tot zover de voorstelling. Wanneer ik meer tijd heb, zal ik continueren met het actual play verslag zelf.

door VictorGijsbers draak, 865 / 1247 gepost: 5-1-2006 om 18u24	Antw: [The Face of Angels playtest] Over zieke geesten, psychologen en een ruzie tussen de twee
	Misschien is het nog relevante informatie dat jij en Wilco het ook al met mij en Paul twee sessies hadden gespeeld? - If the bulk of American sf could be said to be written by robots, about robots, for robots, then the bulk of English fantasy seems to be written by rabbits, about rabbits and for rabbits. - Michael Moorcock

door Ulfgar pluijmvee, 1576 / 2151 gepost: 25-1-2006 om 12u35 gewijzigd door Ulfgar 25-1-2006 om 12u36	Antw: [The Face of Angels playtest] Over zieke geesten, psychologen en een ruzie tussen de twee
	Inleiding over het spel Voor degenen die de andere playtest niet hebben gelezen, komt hier een kleine beschrijving van het spel zelf. Spelers zijn normale scholieren, die op het eindfeest. Daar, op dat eindfeest, gebeurt er iets vreemds met de personages, waardoor zij vreemde krachten verkrijgen. Uiteindelijk zullen deze vreemde krachten steeds meer hun eigenaar in de greep krijgen, totdat dit tot een climax leidt. analyse De eerste twee à 3 acts (met prelude erbij) gingen vrij soepel. Conflicten ontstonden vrij eenvoudig, waar met name het kenmerk van Laurence zijn personage voor zorgde. Hij speelde een psychopaat, die alle psychologen als demonen zag, letterlijk in uiterlijk. Mijn keuze om na de prelude een psycholoog te worden zorgde daarom ook voor wat stof tot nadenken. Het stoorde mij eraan dat Laurence zijn personage nogal simulationistisch speelde: in plaats van na te denken over hoe hij zijn personage koel kon neerzetten, rechtvaardigde hij al zijn keuzes door simpelweg te zeggen:"Tsja, ik zie alle psychologen als een demon, dus die wil ik vermoorden." Het leek bijna een vrijbrief om geen keuzes te hoeven maken en conflicten op te zoeken. Hierdoor hadden zijn keuzes geen enkele keer een dramatisch karakter, omdat hij constant op een luchtige manier de bovenstaande zin herhaalde. In act 3 ging dit alles een stuk minder eenvoudig. Bijna alle interessante personages waren al weggewerkt en er werden weinig nieuwe personages toegevoegd aan de lijst. Ik was de enige die flink wat nieuwe personages had, maar omdat de rest van de spelers hen niet kon boeien, ging de kwaliteit van het verhaal snel achteruit. Clinton (de maker van het spel) heeft van tevoren gezegd dat je niet persé conflicten op het scherp van de snede moet hebben. Het probleem is echter dat je, bij een gebrek aan een normaal leven, wat de verschillende krachten in de hand werken, nogal snel van dit andere leven afgesloten wordt. Ik denk daarom dan ook dat het nuttig kan zijn om meerdere personages tot vriend / vijand te maken. Soms is een gesprek met je moeder over waarom je toch de laatste tijd zo vreemd doet veel intensiever dan wederom een gruwelijke kracht die een compleet complex met psychologen wegvaagt. Het bedenken van de secrets in het begin viel me nogal tegen. Uiteindelijk waren mijn secrets alsnog vrij toepasselijk. Wat hierbij vooral hielp is dat ik de rest van mijn spelers vrij goed ken. Hierdoor is het simpeler om te bedenken in wat voor een richting de ontwikkeling van hun personages zal gaan. Wat hoogtepunten 1. Katriena probeert om tijdens een congres van psychologen het voedsel te vergiftigen, maar slaagt daar niet in. Op het moment dat Jan-Willem naar de tafel van Katriena komt en Jan-Willem een conflict aangaat met hem, gebruikt hij zijn krachten om alle psychologen er uit te laten zien als demonen. 2. Guido verliest zich in een woedeaanval en gebruikt zijn krachten om uit de gevangenis te ontsnappen. 3. Jan-Willem probeert om Guido en Katriena over te halen om geen gebruik meer te maken van hun krachten, nadat Katriena de complete universiteit, waar Guido werkt, vergiftigt. Dit is tevergeefs. 4. Dokter Banner, die in de bridge tussen act 2 en 3 zichzelf heeft opgewerkt tot adviseur van de premier, zorgt ervoor dat er een klopjacht komt op de Drie. Katriena vermoordt hem op koelbloedige wijze, maar wordt ondanks gevangen genomen. 5. Jan-Willem offert zich voor een horde Duitse tanks, die 'alle mutanten' willen uitmoorden, voor Guido op, door zijn krachten te gebruiken en de groep soldaten te verlammen. Uiteindelijk komt Guido hem bevrijden. Remko "Ältere Freundschaften haben vor neuen hauptsächlich das voraus, dass man sich schon viel verziehen hat." -Johann Wolfgang von Goethe

naar boven

© mandragon web team - 2000-2012
disclaimer - privacy
0.1608 s