| | |

Sterven van helden.

Dit item bevindt zich in:

Rollenspellen > OdM/DSA > Regels > Algemeen

Reacties

door Grubolsch mandraak, 1751 / 2846 gepost: 22-3-2006 om 11u20	Sterven van helden
	Het is een rollenspel, maar wel eentje dat draait rond helden, en hero�sche acties. DSA moet zijn 'magie' hebben van de heldhaftige acties die de spelers ten toon leggen. Een van de redenen dat ik mijn spelers niet dood, en dat ze nooit te weinig geld hebben, ligt daaraan. Het is gewoon onsfeervol in een heldenverhaal.

door pem Wickerman, 1451 / 1806 gepost: 22-3-2006 om 12u29	Sterven van helden
	Spelers niet doden dat kan niet. Het sterven is een wezenlijk onderdeel van ODM. Spelers moedwillig doden dat hoort niet en moet mijnsinziens voorkomen worden maar een heldhaftig einde moet kunnen. Het gevaar van sterven moet altijd in een gevecht aanwezig zijn. Dat geeft een extra impuls aan de acties die een held onderneemt. Met welke actie heeft ie de meeste kans tot overleven of behaalt ie het meeste voordeel in zijn volgende actie. En juist die diversiteit aan acties maakt t gevecht weer interessant in het rollenspel.

door Kennin mandraak, 4139 / 6705 gepost: 22-3-2006 om 16u30	Sterven van helden
	Helemaal mee eens, Grubolsch! Helemaal oneens, Pem! Sterven is GEEN noodzaak in rollenspel. Je ROL spelen is noodzaak in rollenspel. Spanning wordt gecre�erd door het verhaal en niet door het al dan niet dood omver vallen van personages. Als spelers roekeloos worden omdat ze het gevoel hebben dat ze niet kunnen sterven, dan zijn het ofwel slechte rollenspelers of je kwijt je als spelleider niet goed van je taak. Ik kan me nog heeeeeel levendig een sessie DSA herinneren met enkel D&D-ers die allemaal met het angstzweet in de handen op het puntje van hun stoel zaten... zonder dat ze ook maar ��n keer echt in gevaar waren. De sfeer doet alles. Personages die sterven zijn voor mij persoonlijk zowat de ergste en grootste afknappers die er zijn in rollenspel. Stevende personages kunnen gewoon niet: Als je als held domme dingen doet, die echter wel aaaaaabsoluut in de lijn van je personage ligt, en je doodt hem als spelleider, dan straf je de speler voor goed rollenspel. Als je held sterft omdat jij als speler aan dobbelpech lijdt, dan is het enorm sneu. Als je als spelleider een personage laat sterven omdat hij geen goed rollenspel toont, dan zijn er weer andere zaken mis, zoals het feit dat je ofwel ZEER subjectief bent, of dat je iemand laat meespelen die niet kan rollenspelen (uit solidariteit met een vriend?) en hem dan achteraf afstraft met de dood. Ieder het zijne, maar dit is geen rollenspel zoals ik dat zie. Helden afstraffen voor dwaasheden kan ook anders.

door DeHeld Stamgast, 4249 / 6056 gepost: 22-3-2006 om 16u53	Sterven van helden
	Deze discussie gaat helemaal off-topic. Los daarvan heeft Pem toch gelijk? Spanning komt voort uit gevaar, uit dreiging, uit het onbekende. Het is net een van de eigenschappen van helden dat ze zich blootstellen aan gevaar. Helden kunnen hun hachje redden. Helden die dat niet kunnen, eindigen hun carri�re in het graf, met wat geluk als legende. Dat heeft met het straffen van spelers niks te maken. Tenzij je er als meester op aan stuurt, en dat is net caveat van Pem. Sterven is helemaal geen noodzaak, dat beweert ook niemand. Dat is iets anders dan zeggen dat het bij voorbaat uitgesloten is, of "je bent een slechte rollenspeler". Komaan. Die spelers van je zaten op het puntje van hun stoel net omdat ze dachten dat hun karakter wel gevaar liep, anders zouden ze heus wel achterover geleund hebben. Mij lijkt 'het is niet erg jongens, er kan niks gebeuren want ik laat nooit een karakter sterven' minstens even groot als afknapper, eerlijk gezegd. Ik vind het trouwens ook een beetje vreemd dat het hebt over mensen die niet "kunnen rollenspelen". Kan je dat dan niet leren of zo? Wordt je ermee geboren? Tenslotte slaat het argument dat heroiek uitsluit dat er personages sterven, nergens op. Lees maar eens chansons de geste (jeesten). Roelandslied? Geen held, want die ging dood. Kom nou. Er bestaat een sprookje over een vent die met een magische zak de dood vangt, en die daarna niet meer kan sterven omdat de Dood schrik van hem heeft. Als ik me niet vergis, eindigt het ermee dat de onsterfelijke in kwestie toch niet zo gelukkig is. Nu ja, misschien maakt het feit dat ik hier tegenin ga, me al een slechte rollenspeler. Gelukkig zitten mijn spelers doorgaans op hetzelfde peil. Daarom verwijten ze me misschien ook geen slechte smaak ("Yes. It is quite beautiful. But is it good art?")

door Cheroon mandraak, 690 / 973 gepost: 22-3-2006 om 17u04	Sterven van helden
	Niet helemaal mee eens kennin, De dood van een held mag niet zomaar gebeuren, maar kan, mag en soms moet eens voorkomen. Ter verduidelijking: Ik laat zelden helden sterven, en als het gebeurd dan is het zeker geen afstraffing omwille van geen goed rollenspel, eerder een beloning. Maar elke speler weet dat het altijd mogelijk is, en daar houden ze rekening mee...Je hebt gelijk in de zin dat het met de spelleider zijn ervaring en kunde te maken heeft, zie het als een goede schrijver. Bij slechte schrijvers weet je dat de held nooit echt gevaar loopt, en dat elke situatie wel een uitweg biedt, hoe belachelijk ook (ik denk hier vooral aan Eddings op een of andere reden). Een goede schrijver laat de dood heel dichtbij komen, en soms, heel soms treft het zelfs een van de helden. Zo moet een spelleider ook nooit proberen een held te doden...de sfeer gaat helemaal ten onder zo...maar bij het afsluiten van een campagne, of in overleg met de speler zelf dan moet het wel kunnen. Een voorbeeld: enkele jaren geleden speelden we de Greifenfurt-campagne en de helden plannen een uitval om katapulten te vernietigen. Gedurende deze bezigheid neemt een van mijn spelers me apart om te vragen of ik het erg zou vinden als zijn held, een Mohaha van de 14de graad (de hoogste graad van alle spelers), zou sneuvelen tijdens de uitval. Hij vond het een goede twist in het verhaal, een mooi einde van zijn held (die ondertussen al 10 jaar lang werd gespeeld) en hierdoor kon hij met een andere held verder gaan, die nauwelijks klaar was voor de campagne, waardoor het veel spannender werd. Zijn wens werd ingewilligd en de Mohaha werd doorkliefd terwijl hij een van zijn companen probeerde te helpen. Alle spelers doodongelukkig (behalve die ene speler, maar die hield zijn mondje toe) maar een prachtig rollenspel moment. Ik ga met je akkoord dat DSA niet gaat over doodgaan, en dat je als spelleider het moet vermijden...maar je mag het niet kost wat kost uit te weg gaan en als het gebeurd, doe het dan op een manier waarop de speler trots kan zijn. Niet knullig door iemand van een boom te laten vallen, maar heldhaftig zoals een held betaamd. Zoals altijd geldt de regel: het moet passen bij het verhaal en je moet er zeker van zijn dat de speler van de held geen enorme bezwaren heeft.

door Kennin mandraak, 4143 / 6705 gepost: 23-3-2006 om 0u28	Sterven van helden
	Met de dood van de held is quasi ook altijd het verhaal afgelopen. Leuk hoor. Maar uiteindelijk draait het steeds weer hierom, wat ik ook in mijn vorige bijdrage heb aangehaald als slotconclusie: oorspronkelijk geplaatst door Kennin Ieder het zijne, maar dit is geen rollenspel zoals ik dat zie. Helden afstraffen voor dwaasheden kan ook anders.

door Zorbalt Moorderator, 3577 / 5435 gepost: 23-3-2006 om 7u34	Sterven van helden
	Het verhaal hoeft helemaal niet te stoppen en kan juist een nieuwe impuls krijgen. Het sterven van een groepsgenoot kan voor de anderen fantastische rollenspelmomenten opleveren. Ik heb in de jaren heel wat helden verloren en niet allemaal even hero�sch. Dit is niet altijd even leuk, zeker niet als het komt door bijv. een mislukte worp. Aan de andere kant besluit je als speler bepaalde risico's te nemen waarbij je weet dat het verkeerd uit kan pakken. Die overwegingen maken het rollenspel voor mij een stuk interessanter en maakt mij ietwat trots dat 1 van mijn eerste helden nog steeds in leven is. Ik zie dit als een beloning voor juiste keuzes en uiteraard een flinke dosis geluk.

door Sperwer draak, 140 / 285 gepost: 23-3-2006 om 19u24	Sterven van helden
	Hier ben ik het in ieder geval niet mee eens. De meeste sessies speel je met een groep en niet met 1 held. Het verhaal kan best opgevangen worden door de rest van de groep, aangevuld met een nieuwe held voor de net omgekomen held. Als speler heb ik ooit een held dood laten gaan. Ik was niet tevreden over de manier waarop deze held zich ontwikkeld had. Ik had hem natuurlijk kunnen parkeren, maar dood laten gaan leek op dat moment een goede optie. Het inbrengen van een nieuwe held in een bestaande campagne biedt ook weer mogelijkheden om de spanning terug te brengen. En het biedt de meester ook meer mogelijkheden om een uitdagend avontuur neer te zetten. Zeker als de weggevallen held ervaren was (zeg 12e graad of hoger). Deze helden kunnen zo sterk worden dat het erg lastig wordt om een uitdaging neer te zetten. Het is ook voor een meester wel eens vervelend als voor de zoveelste keer op rij een heel erg verzwaarde proef (zeg met 30 of 40 punten) lukt. Verder hoort dreiging van dood beslist bij het rollenspel. Zeker voor een strijder of een soldaat, een magier die demonen bezweert. Net zoals de dreiging van betrapt worden als je een dief of een rokkenjager bent. Dit soort spanning maakt volgens mij een belangrijk deel uit van het rollenspel. De dreiging wordt het beste ervaren als deze ook reeel is. Dit houdt voor mij in dat een held ook daadwerkelijk dood moet kunnen gaan, danwel betrapt kan worden e.d. De grote kunst als spelleider is om een held slechts dood te hoeven laten gaan als een speler dat zelf aangeeft. Ik vind het voorbeeld van Cheroon van de sterke Moha hier erg goed. Je moet helden niet zomaar dood laten gaan, omdat ze toevalig een slechte dag met dobbelen hebben. Maar spelers laten hun held graag tot aan het gaatje gaan, en net zoals ook voor echte helden het lot soms toeslaat kan dat in een avontuur ook gebeuren. En vergeet niet dat groepsleden vaak ook wel weer wat verzinnen om een gesneuvelde held toch nog vlak voordat hij/zij daadwerkelijk Boron's rijk betreed, om te laten keren. Hetzij door magie, hetzij door geneeskunde. Je hebt hier als meester ook weer invloed op door ze van bepaalde stoffen, uitrustingen e.d. te voorzien (bijvoorbeeld door continu een fles levenselixer in de groep te hebben.) Ik weet ook van helden die daadwerkelijk dood waren gegaan, voor Boron terechtkwamen, eigenlijk voor hun tijd. In hun carriere flink ontzag voor Boron aan de dag hadden gelegd. Die uiteindelijk toch het dodenrijk weer verlaten mochten. De held was daadwerkelijk dood. Het is maar hoe je er als spelleider mee om gaat.

door pem Wickerman, 1453 / 1806 gepost: 24-3-2006 om 9u07	De Dood. Sterven van helden.
	Ik heb maar even een nieuw tocip aangemaakt om dit onderwerp beter naar voren te brengen.

door pem Wickerman, 1454 / 1806 gepost: 24-3-2006 om 10u31	Antw: De Dood. Sterven van helden.
	Ik ben het volledig oneens met Kennin en Grubolsch. De dood is een wezenlijk onderdeel van het rollenspel. De dood geeft een extra dimensie aan t spel. Als een speler weet dat ie niet dood kan gaan dan kan hij erg dwaze dingen gaan doen of acties ondernemen die normaliter zijn einde zouden betekenen. En dat klopt niet. Ik het echte leven kun je door een lullig toeval om het leven komen en dat kan in de wereld van ODM ook. Een held kan van zijn paard vallen en zijn nek breken. Erg lullig en klote voor de speler maar wel realistisch. En het is aan de speler en groep hoe ze dit in hun rollenspel verwerken. Door slecht dobbelspel zal er bij mij geen held sterven. Ik zorg er wel altijd voor dat de tegenstanders in kritieke fases slecht dobbelen maar het kan wel voorkomen dat een held in een gevecht sterft. Dat vindt ik normaal. Dat is het risico van een gevecht. To master or not to master thats the challenge!

door Diomer draak, 887 / 2526 gepost: 25-3-2006 om 19u03	Antw: De Dood. Sterven van helden.
	Ik kan de mensen begrijpen die zeggen dat Kennin en Grubolsch staan te zeveren, maar dan ook enkel begrijpen. Ik ben helemaal met Grubolsch en Kennin akkoord dat ze geen helden dood moeten laten gaan, maar dan enkel en alleen als er goed wordt gerollenspeeld: als er domme dingen worden gedaan moet de GM dit eerst laten voelen, en daarna pas drastischere dingen doen... Het is ook niet zo dat Grubolsch gewoon niemand laat dood gaan, als speler zijnde kan ik zeggen dat er al 3 helden dood zijn gegaan in Hero�sche acties, en 1 op een minder hero�sche, maar dat was zijn eigen keuze. En als er dan gevochten word zitten we allemaal op het puntje van onze stoel omdat de ene blind wordt, en de andere bewusteloos wordt geslagen, en we hen op het nippertje kunnen redden... het schol die sessie echt niet veel, en als onze Rondrakrijger (die blind was geworden tijdens het gevecht) geen geluk had gehad, en de Geode onze tegenstanders niet helemaal gek had gemaakt, dan was er zker geen wonder gebeurt waardoor onze bewusteloze strijdmagi�r plotseling weer tot leven kwam... Eerste winnaar van het mandragon MolSpel.

door Grubolsch mandraak, 1752 / 2846 gepost: 1-4-2006 om 3u29	Antw: De Dood. Sterven van helden.
	Mischien moet ik 'niet sterven' wel wat verduidelijken. Er zijn twee nuances: -De speler vraagt er zelf om, dan heb ik er geen enkel probleem mee om het karakter uit te schrijven. -De speler(s) doen ongeloofelijk domme dingen, die hun karakter niet goedpraat, daar moeten gewoon gevolgen aan gekleefd worden. Maar je moet het zo eens bekijken, als speler heb je een beeld van je held voor je, een verhaal, een verleden, heden, maar zeker een toekomst. Wat je nog wilt uitzoeken met die held, hoe je hem wilt laten evolueren. Als je held dan plotsklaps dood gaat door dobbelpech, neem je de speler die mogelijkheid tot ontwikkeling af, en ik vind beschouw ik niet als leuk. Wat DeHeld zijn opmerking betreft over niet kunnen rollenspelen... lijkt me nogal logisch dat Kennin gewoon duid op verschillen in niveau en ook in ervaring kunnen er grote verschillen zitten. En denk aan mij in 2003... En uiteraard kunnen helden bezongen worden in liederen, maar de held die door een geluksaanval van de fruit-peer-boom ork werd geveld zal vrees ik niet zoveel aandacht van de barden krijgen. En dat is mijn ding, als speler is het gewoon onsfeervol om voor dobbelstenen te doden. Het is gewoonweg niet leuk. Maar al mijn spelers kunnen getuigen dat ze de dood al regelmatig in hun nek hebben horen hijgen, ook al weten ze dat die er niet aankomt. Voor mij draait rolleplay rond het spelen van een rol, en geen kansbereking hoeveel kans ik heb om te sterven door de verdwaalde pijl van een goblin. Nu, uiteraard, het blijven smaken, geen feiten. De correcte manier van een RPG spelen bestaat niet. Grubolsch, Zoon van Grablak, Biervat van dienst

door Sperwer draak, 147 / 285 gepost: 2-4-2006 om 9u20	Antw: De Dood. Sterven van helden.
	oorspronkelijk geplaatst door Grubolsch Als je held dan plotsklaps dood gaat door dobbelpech, neem je de speler die mogelijkheid tot ontwikkeling af, en ik vind beschouw ik niet als leuk. �.. Nu, uiteraard, het blijven smaken, geen feiten. De correcte manier van een RPG spelen bestaat niet. Helemaal mee eens. Het belangrijkste van roleplay is en blijft, en dat heeft Kennin ook al eens gezegd, het hebben van plezier. En ik speel en lijd/leid nog steeds met heel veel plezier. Weinig dingen zijn zo permanent als tijdelijke oplossingen. Sperwer

door Gloin draak, 239 / 439 gepost: 12-4-2006 om 0u06	Antw: De Dood. Sterven van helden.
	Ik vind dat voor beide standpunten wat te zeggen valt. Als je als meester te veel vals speelt in een gevecht, gaat de spanning er uit. Zo'n systeem als ODM is juist gemaakt zodat kans in het gevecht een grote rol speelt, denk ik. Het kan heel spannend zijn om de dobbelsteen te gooien op het moment dat er een welicht dodelijke klap jouw richting op komt en je hebt afweer 12. Aan de andere kant heb ik ook nog nooit lol beleeft aan een held die stierf door pure pech in een niet cruciaal gevecht. Daarom neig ik naar het standpunt van Kennin en Grubolsch. Dat is ook de manier die het meest lijkt op de manier waarop wij spelen. Maar omdat op die manier de spanning van het gooien met de dobbelsteen vermindert, hebben we laatst besloten open te gooien. Ook de meester. Je kan als meester altijd nog ingrijpen door de akties van de tegenstanders zo te veranderen dat de helden een kans krijgen. Vals spelen met de dobbelsteen doen wij niet meer. Baruk Khazad! Khazad ai-menu!

door pem Wickerman, 1482 / 1806 gepost: 12-4-2006 om 9u32	Antw: De Dood. Sterven van helden.
	Vals spelen als meester moet je niet openlijk doen. Als je t voor de held spannend maakt dan heeft ie een mooi spannend gevecht zonder dat ie weet dat ie door de meester door t gevecht geholpen wordt. To master or not to master thats the challenge!

door Gloin draak, 240 / 439 gepost: 12-4-2006 om 11u02	Antw: De Dood. Sterven van helden.
	oorspronkelijk geplaatst door pem Vals spelen als meester moet je niet openlijk doen. Als je t voor de held spannend maakt dan heeft ie een mooi spannend gevecht zonder dat ie weet dat ie door de meester door t gevecht geholpen wordt. Dat werkt misschien in het begin. Maar als je het vaak doet, krijgt een speler het echt wel door en dan is de spanning er af. Baruk Khazad! Khazad ai-menu!

door Diomer draak, 889 / 2526 gepost: 12-4-2006 om 11u10	Antw: De Dood. Sterven van helden.
	Ik verzeker je nogmaals dat dat neit waar is, ik heb toch al wel 10 � 15 lange sessies met Koen gespeeld, en als er dan gevochten wordt zit de spanning er dik in, ook al weten we dat bij "gevechtjes die niks zouden mogen voorstellen" het loodje zeker niet zullen leggen komt dat niet in ons hoofd op als de gevechtsmagi�r bewusteloos neergaat en op de grond ligt dood te bloeden. Dan doen we er alles aan om hem uit het gevecht te krijgen, en terug op te lappen, zonder zelf neer te gaan, en dan is er spanning genoeg... En dan wandel je 's avonds naar huis en denk je: _{Waarom moest ik weer zonodig de held uithangen? Koen doet ons toch niet dood als we niks stoms doen, en dan ga ik iets stoms doen om een ander te helpen..."} Eerste winnaar van het mandragon MolSpel.

door Hallar draak, 7 / 34 gepost: 20-4-2006 om 11u54	Antw: De Dood. Sterven van helden.
	Uiteindelijk blijft het een hele dunne lijn om te lopen. Doodgaan is een risico waar we dagelijks mee geconfronteerd worden, zonder dat we met zwaarden beginnen zwaaien of demonen en zwarte magi�rs gaan aanpakken. Tijdens de loop van je carri�re als held ga je een band met dat personage opbouwen en idd proberen te evolueren. Wanneer je dan doodgaat door een aantal slechte worpen, dan zuigt dat ongelooflijk hard! hoofdzaak is en blijft, sterven gebeurt best enkel wanneer het niet anders kan, zonder dat je de mogelijkheid echt afschrijft. Wanneer je het gevoel hebt dat je onsterfelijk bent, is de hele spanning weg. Er is niks zo spannend als tijdens een goed gevecht 'net niet' in de pan gehakt te worden. Niks zo leuk als achteraf battle scars te kunnen showen! Oh the wild regrets and the bloody sweats None knew so well as I that he lives more lives than one More deaths than one must die. (Oscar Wilde)

door Grubolsch mandraak, 1758 / 2846 gepost: 22-4-2006 om 23u42	Antw: De Dood. Sterven van helden.
	Ik beweer niets anders, volg je op de hele lijn. Je slaat ze halfdood, maar laat ze net nog leven. Grubolsch, Zoon van Grablak, Biervat van dienst

Dit item bevindt zich in:

Rollenspellen > OdM/DSA > Regels > Algemeen

© mandragon web team - 2000-2012
disclaimer - privacy
0.7074 s