Dragonlance kan gespeeld worden met twee soorten spelsystemen. Het eerste is de bekende D&D-versie, waarover u alles vindt bij het gelijknamige onderdeel dezes sites. Maar er is ook een alternatief en erg interessant systeem; het zogenaamde SAGAdeck-systeem.
Helden hebben volgens het Saga-principe 8 eigenschappen, waarvan 4 fysiek en 4 mentaal. Elk van deze 8 eigenschappen wordt vertegenwoordigd door een symbooltje. Zo is het symbool voor strength bijvoorbeeld een zwaardje, dat voor dexterity een pijltje.
Het deck kaarten bestaat uit 9 keer 8 kaarten, plus nog eens 10 extra kaarten. Dat wil zeggen: van elk symbool dat een eigenschap vertegenwoordigt zijn er 9 genummerde kaarten, van 1 tot 9. De 10 extra kaarten zijn 10 draken, kaarten die het ongeluk uitlokken. Samen zorgen zij voor een totaal van 82 kaarten.
Uit deze stapel trekt elke speler een aantal kaarten. Dat aantal hangt af van zijn status: hoe meer avonturen iemand gespeeld heeft, hoe meer kaarten hij mag trekken. Dat is belangrijk, want voor elke proef die moet worden afgelegd, gooit de speler een kaart op tafel die hij vrij kiest uit het aantal dat hij in zijn hand heeft, en telt de score daarvan op bij de waarde die zijn karakter voor die eigenschap bezit. Hoe meer kaarten, hoe groter de keuze dus. Als een speler een kaart heeft afgelegd, trekt hij er daarna weer één bij, zodat hij weer het oorspronkelijke aantal bezit.
Belangrijk is de mogelijkheid om troefkaarten af te leggen. Als er een proef gedaan moet worden, bepaalt de meester om welke eigenschap het gaat. Als de speler een kaart aflegt met hetzelfde symbool als dat van die bepaalde eigenschap, speelt hij troef. Dat wil zeggen dat hij een extra kaart van de stapel mag trekken, en de score daarvan bij mag optellen bij de eerder gelegde kaart en de waarde die het karakter standaard heeft. Is deze kaart per toeval weeral troef, dan mag hij opnieuw een kaart trekken, enz.
De meester bekijkt de som van alle verschillende getallen, en bepaalt of deze hoog genoeg is om een proef te doen lukken. Is 1 van de kaarten een draak, dan wordt de waarde gewoon meegerekend, maar de meester kan beslissen om het ongeluk te laten toeslaan, ook als de actie lukt.
Het is zo dat de kaarten die de speler vasthoudt zijn mogelijkheden tot actie voorstellen. Dat heeft gevolgen voor het schadesysteem. Als een karakter schade oploopt, bepaalt de meester hoe groot deze is. Vervolgens moet de speler dezelfde waarde zien af te leggen met zijn kaarten. Dit gebeurt ogenschijnlijk volgens hetzelfde systeem als andere proeven, maar er zijn belangrijke verschillen. De speler mag/moet meerdere kaarten afleggen, tot hij aan de waarde van de schade zit zonder zijn basiswaarde er bij te tellen. De eigenschap waarop schade wordt afgelegd is endurance. Het symbool daarvan is een helmpje, maar als het gaat om schade incasseren, is niet het helmpje maar het hartje [symbool van spirit troef. En bovendien mag hij de verloren kaarten niet meer opnieuw bijtrekken. Het karakter is in zijn gewonde toestand immers tot minder in staat, en heeft dus minder kaarten. Later kan hij natuurlijk genezen worden, en mag hij dus weer kaarten bijtrekken tot hij aan zijn maximum zit.
Als een speler zonder kaarten valt, zijn zijn mogelijkheden dus tot 0 herleid. Het personage valt flauw, en is niet in staat om nog maar iets te doen. Het personage is dus niet dood! Pas als iemand hem kwetst als al zijn kaarten al op zijn, sterft hij of zij.
Dit heeft als gevolg dat karakters bijna nooit sterven in Dragonlance, maar karakters met weinig fysieke weerbaarheid dreigen wel voortdurend van hun stokje te gaan. Sommigen vinden dat prima in orde, anderen vinden het voor mietjes omdat het een deel van de spanning wegneemt. Dat is ieder zijn idee natuurlijk, criticasters! 
Een detail is de kleur van de kaarten. Kaarten met de waarde 1, 2 en 3 zijn wit, 4, 5 en 6 zijn rood en 7, 8 en 9 zijn zwart. Dat zou hun kwalitatieve waarde voorstellen. Concreet betekent dat dat wie een witte kaart aflegt wat geluk kan hebben, de rode kaarten zijn neutraal, de zwarte lokken tegenslag uit. Het is duidelijk dat het moeilijk wordt om een proef goed af te leggen: een hoge kaart impliceert immers altijd het risico op pech. Daarom de zeer officieuze suggestie om die extra dimensie te laten vallen, het is voor beginners al ingewikkeld genoeg [hoewel het systeem snel went] en bovendien duiken die drakenkaarten verdacht vaak op...
De meeste normaal begaafde mensen zijn erg snel met het betrekkelijk eenvoudige systeem weg, al blijft het natuurlijk voor- en nadelen hebben. Door de speler te laten kiezen uit het aantal kaarten dat hij heeft, wordt de toevalsfactor verminderd, maar langs de andere kant is het ook mogelijk om alleen maar slechte kaarten te trekken, en dan zou wat gelukkig toeval wel goed uitkomen. Wat ons maar weer eens bevestigd in de stelling dat niets perfect is. Er blijft werk aan de winkel voor worldbuilders