We dachten dat we goed voorbereid waren, maar we beseften niet hoe dwaas we waren. Overmoedig en zonder echt klaar te zijn voor de gevaren van het ondergrondse, lieten we het dorp van Carmeneren achter ons liggen. We waren zo hoogmoedig dat we ons onsterfelijk waanden. Als paladijn had ik beter moeten weten want is nederigheid soms geen deugd? Het was daar in de diepe onderaardse gewelven dat we onze eerste ontmoeting hadden met monsterachtige Vliegende Hersenen. Het waren 2 angstaanjagende gedrochten die er uit zagen als reusachtige hersenen met een vogelbek. Onderaan hadden de Vliegende Hersenen 10 tentakels van bijna 2 meter lang. Langzaam zweefden deze verschrikkingen van het onderaardse op ons af. We waren in de meerderheid en dachten dat we het de baas konden. Maar toen we onze vergissing inzagen was het al te laat. Terwijl onze zwaarden een gat in hun verdeding zochten vlogen de tentakels ons rond de oren. Iedere aanraking voelde ijskoud aan zodat het zwaard in je hand zwaar begon te voelen. Erger nog ... het was alsof onze spieren verkrampten zodat we ons niet konden bewegen. Galaxa, Iona, Enyo, Hazaar en mezelf stonden na een kort gevecht verlamd. We voelden hoe de gedrochten ons langzaam optilde en ons vervoerde naar een donkere plaats.
Absolute duisternis was het enige dat ik kon waarnemen. Ik hoorde en voelde de aanwezigheid van een schepsel in die duistere ruimte. Waren we in het hol van de Vliegende Hersenen en zouden we gebruikt worden als voedsel voor de jongeren? Of zouden we een geschenk zijn voor de Koningin van de Hersenen, die ons dan langzaam zou verslinden. Zelfs nu weet ik nog niet met zekerheid wat het was dat zich in die ruimte bevond. Ik herinner me enkel dat toen de verlamming over was en ik blindelings mijn kandelaar aanstak, ik nog een afzichtelijker schepsel zag dan de hersenen. Het was een reusachtig bolvormig gedrocht waaruit een zestal armen schoten. 3 van de armen waren tentakels die dreigend over en weer gingen, de andere 3 armen bevatte wreedaardige tanden. Uit zijn gehele lichaam schoten verscheide oogbollen die dan weer ingetrokken werden.
Ik herinner me bitter weinig van de strijd. Wel weet ik dat het vooral dankzij Hazaar is dat we niet het leven hebben gelaten in dit oord des verderf. Ik herinner me nog enkel de doodsangst alsook hoe ik met de moed der wanhoop op het monster inbeukte. Toen het eindelijk dood neerstortte op de grond was dit een grote opluchting. Nu kwam het tweede en moeilijkste gedeelte eraan. We moesten uit dit nest ontsnappen en liefst zo vlug mogelijk.
Het duurde dagen alvorens we uit het nest konden ontsnappen en we moesten constant op onze hoede zijn voor de patroullerende Vliegende Hersenen. Sommige van die gedrochten droegen zelf kleine toverstokken die elektrische ladingen afvuurden. Meer dan één keer werd ik getroffen door een dergelijke straal. Alleen al door er aan te denken voel ik die vreselijke rillingen weer over mijn ganse lijf stromen. Het was voornamelijk dankzij Iona dat we ontsnapten. Geheel alleen en door een magische spreuk onzichtbaar gemaakt ging ze op verkenning uit. Toen ze later terukwam vertelde ze dat ze een uitgang had gevonden. Enkel moesten we voorbij een groot nest gevuld met eieren waarop de koningin lag passeren. We besloten dan maar de “schrapnels” van Hazaar te gebruiken. Deze kleine stenen die ontworpen zijn door zijn moeder werden door de onzichtbare Iona over heel het nest verspreid. Toen het codewoord gezegt werd om dit te activeren ontplofte de hele boel. Vele eieren waren vernietigd en de koningin schriekte van woede. Hazaar ging het gedrocht te lijf zodat wij konden onstnappen. Het was toen dat mijn zwaard Treasurtyp weer van zich liet horen. Hij verweet me lafheid omdat ik Hazaar alleen liet vechten. Als ik toen beter bij mijn zinnen was had ik niet geluisterd en gevlucht daar Hazaar enkel onze aftocht dekte. Maar door al de emoties die door mijn lijf vloeiden ging ik het gedrocht te lijf. Het ondier was grootser en dreigender dan alle andere Vliegende Hersenen. Hazaar’s boomstam beukte er op los terwijl ik met mijn zwaard het ondier in de flank trof.
Maar de koningin had meer in petto dan we verwacht hadden. Een donkere nevel met tentakel armen verscheen voor de vluchtroute van mijn companen. De ontsnappingsweg was afgesloten en vanuit de verte kwamen er verscheidene hersenen aangevlogen. We vochten ons te pletter en meer dan eens werden we verlamd door de duivelse stralen van deze gedrochten. Gelukkig kon de goddelijke kracht van Lathander die gedragen werd door Galaxa ons redden van de ondergang. Iedereen die verlamd stond, werd met een simpel gebaar terug bij volle bewustzijn gebracht. Een helse schreeuw galmde door de hele ruimte toen we de koningin de finale stoot toebrachten. Er werd ondertussen nog op twee fronten gestreden. Enerzijds tegen de zwarte tentakels die de uitgang versperde en anderzijds tegen de overgebleven hersenen. Enkele van onze makkers waren toen al buiten gevecht gesteld toen plotseling Lizaar ten tonele verscheen. Lizaar mijn vertrouwde hagedis, geschonken door Tyr, was onze reddende engel. Terwijl de Hersenen op afstand gehouden werden, werden de gewonden op Lizaar’s rug geplaats zodat deze hen kon vervoeren naar de buitenwereld. De tentakels waren zo verzwakt dat ze geen echte dreiging meer vormden.
We besloten dan maar om terug te gaan naar de bovenwereld om onze wonden te likken en bij Hazaar’s moeder nog wat spullen te kopen. En Iona die blijkbaar een spoor gevonden had betreffende Jenneleth raadde ons aan om naar Zhentil Keep te trekken. In die ongure stad zouden we misschien meer te weten komen over deze mysterieuze verdwijningen.
Rudolf Weathermay