‘Ik kleed me even om. Gaat u de kamer al vast binnen. Sorry van de scène die ik heb gemaakt, ik dacht dat ik iemand bij u zag staan die ik meende te herkennen.’ Hij wandelde langs Jacobus heen. ‘Kom mee.’ De magiër volgde hem mee naar binnen. ‘Blijft u alstublieft overal af? Ik ben onmiddellijk terug.’ De smid wandelde de trap terug op.
Jacobus keek wat rond terwijl hij zich ongeïnteresseerd probeerde voor te stellen wat Wilfried bij de smid had uitgehaald dat de man zo kwaad had gemaakt. Zijn aandacht ging echter meer uit naar de smidse. Aan zijn rechterkant hing een wapenrek tegen de muur waar vooral gewone zwaarden en rapieren aan hingen. In de linkerhoek stond ,afgebakend met een stenen muurtje van een kleine meter hoog, het kleine atelier waar de wapens werden gemaakt; de oven waar het ijzer werd gesmolten, de waterton, het steenkool en allerlei glazen potjes waar verschillende soorten bijtende zuren in zaten. Jacobus wandelde naar het muurtje en keek geïnteresseerd naar de hamer waar de smid mee werkte. Voorzichtig liet hij er zijn hand over glijden.
‘Zou u daar alstublieft willen afblijven? Voor je het weet is hij gevallen.’ De smid was terug beneden en passeerde Jacobus, hij nam zijn werkschort van een haakje en sloeg die om. ‘Goed! Waar kan ik mee u helpen?’
‘Ik zoek een stel boksbeugels. Heeft u die?’
‘Boksbeugels?’ vroeg de smid.
‘Ja, dat meende ik gezegd te hebben.’
‘Boksbeugels, mijn heer, dat is toch niets voor een man van uw stand? Koop toch veteranenhanden, weliswaar iets duurder maar beter van kwaliteit en zeker efficiënter.’ Hij nam Jacobus zijn hand en bestudeerde die even. ‘O, zeker geen boksbeugels… Dit zijn vuisten voor veteranenhanden.’ Hij liet Jacobus los en wandelde naar een achterkamertje. Na een tijdje keerde hij terug. In zijn handen hield hij met enige trots zijn veteranenhanden vast. Ze zagen er inderdaad efficiënt uit. ‘Kijk.’ zei de smid voordat Jacobus kon reageren. ‘Dit ijzeren bandje wordt rond je hand geschoven. De pinnen die er op staan komen op de voorkant van je knokkels uit... Wacht.’ Hij nam Jacobus’ hand terug vast en schoof het erover. ‘Met deze gekruiste leren bandjes kan u het wapen rond uw voorarm vast zetten. Doordat het ijzeren plaatje is gevormd naar de knokkels kan u makkelijk uw handen openen en sluiten. Probeer maar eens.’ De smid keek trots als een pauw naar Jacobus die zijn hand opende en sloot.
‘Och, zo speciaal zijn ze ook weer niet.’ repliceerde de magiër. ‘Hoeveel kosten ze?’
De smid keek geamuseerd, maar met eerbied. ‘Heer, ik weet dat ze wel degelijk van prachtige kwaliteit zijn en dat u wil afdingen. Maar een man van uw stand hoort zoiets toch niet te doen? Ik heb hier veel werk aan gehad en de pinnen bestaan uit een speciale legering. Ze zijn hun twee dukaten en vijftig kreuzers zeker waard.’
‘Twee dukaten en vijftig kreuzers?’ riep Jacobus verontwaardigd. ‘Maar u kleed me uit beste man!’
‘Maar u mij ook mijn waarde! Ik bedoel: het is echt geen prijs voor zo’n prachtig stuk vakmanschap.’
Jacobus zuchtte als iemand die zwaar werd afgezet, maar haalde toch het geld uit zijn buidel en gaf het aan de smid. De man nam het aan en stak het in zijn werkschort. ‘U zult er geen spijt van hebben.’
‘Ik hoop het.’ De magiër keek er bestuderend naar. ‘Heeft u toevallig ook een paard?’
De smid boog zich dichter naar Jacobus toe. ‘Een wat, mijn heer? Ik heb u niet verstaan.’
‘Een paard.’
De ambachtsman kwam terug recht en dacht met een gepijnigd gezicht na. ‘Dat is een groter probleem.’ zei de man onzeker. ‘Het is al uitzonderlijk dat ik rijdieren heb, laat staan een paard. Ik heb wel een ezel die heel goed als lastdier kan dienen.’
‘Een ezel?’ Jacobus dacht even aan zijn ezel die de rovers van hem hadden gestolen maar zijn gezicht klaarde al weer op. ‘Wel beste man, je kan mijn dag niet beter maken, waar is hij? En hoeveel vraagt u ervoor?’
‘Wel euh, ik ben de enige persoon in deze omstreken die rijdieren verkoopt. Ik laat ze speciaal overbrengen vanuit Brechts Haven. Ze zijn dus iets duurder, maar dat kan u zich toch wel permitteren?’
‘Hoeveel kost hij?’
‘Tien dukaten.’
‘Verkocht!’ De smid schrok omdat hij het rijdier plots had verkocht voor een prijs die eigenlijk veel te hoog was en waar niet op was afgeboden. Maar zijn gezicht bleef in de plooi.
‘Prachtig, gaat u alvast terug naar buiten, ik zal het dier wel naar de voordeur brengen.’ De smid draaide zich met zijn rug naar Jacobus en beende het huis uit. De witte magiër keek hoe de grote man de gammele deur opende en de hoek omdraaide. Hij wachtte nog even en ging toen ook naar buiten. Met een zucht zette hij zich in kleermakerszit naast de deur op de grond.
|
|
|
|
login | registreren | FAQ | menu verklappen
|