Gek worden. (Surrealistisch verhaaltje)

verberg

Een intern bericht sturen
Aan:
CC:
Onderwerp
Bericht	vet - cursief - onderlijnd - titel - link tekst - alinea - voorbeeld

verberg

Reageren op dit item
Titel
Reactie	vet - cursief - onderlijnd - titel - link tekst - alinea - voorbeeld
	Gebruik mijn ondertekening

Reacties

door lestat080 draak, 43 / 48 gepost: 30-10-2005 om 17u46	Gek worden. (Surrealistisch verhaaltje)
	Op de achtergrond speelt een piano lieflijke melodieën. Geen obers, maar garçons lopen rond met heerlijk geurende schotels. Het ruikt er naar rijkdom. Veuve cliqot wordt er gedronken alsof het kraantjeswater is. Aan tafel 23 zitten twee personen. Het enige wat tussen hun liefde staat is een tafel, een kaars, en een fles dure bordeaux. “Wat een prachtige plaats Armand, je blijft me steeds verbazen.” Verwonderd kijkt Isabelle rond. Haar lichtgroene ogen slagen de schoonheid van het restaurant gade. “Enkel het beste, voor jou is de hemel zelfs niet goed genoeg, Isabelle.” “Is dit dan niet de hemel?” “Misschien wel ja.” Maar dan wel een verrekt dure hemel. En terwijl ze dit aan het bespreken zijn, brengt de ‘garçon’ het voorgerecht. “De foie gras ziet er overheerlijk uit,” zegt Isabelle. En hij is ook delicieus. Het restaurant is gewoonweg prachtig. De muren zijn auberginekleurig en de tafels wit. Simpel, doch stijlvol. Er hangen niet veel schilderijen. Enkel een portret van Napoleon op zijn paard en een sobere afbeelding van een bloem. Armand merkt het portret op. Zoals Napoleon daarop geschilderd staat. Machtig, meedogenloos en succesvol, kortom, alles wat Armand zelf is. Met zijn lange gestalte en blonde haren ziet hij eruit als een Noorse veroveraar, maar dan met stijl. Hij draagt een maatpak van Prada, waarvan de jas alleen al negenhonderd euro kost. “Is er iets schat, bevalt het eten je niet?” Isabelle kijkt Armand bezorgd aan. Ze is toch zo perfect. Die groene ogen, die bleke huid, dat zwarte haar. “Neen schat. Ik verdronk gewoon even in de zee van jouw schoonheid.” “Overdrijf je nu niet een beetje?” zegt ze met een glimlach op haar bleke gezicht. “Neen hoor, waarom zou ik?” “Omdat je misschien wil dat ik straks je geëpileerde pikkie afzuig.” “Wablief?” Wat zegt ze nu, is ze helemaal gek geworden? Of word ik gek? “Ik zei: zouden we niet nog een fles wijn bijbestellen?” Ik word gek. Het gesprek gaat verder. Hij geeft een complimentje, zij glimlacht. Zij geeft een complimentje, hij een knipoog. “Waar blijft dat hoofdgerecht nu, komaan zeg. Betaal je zoveel geld om een halfuur te wachten op je eten?” zegt Armand gefrustreerd. En plots steekt Napoleon, trots op zijn strijdros, zijn middelvinger op naar Armand. Wat is hier nu aan de hand? “Wind je niet op schat, het zal zo wel komen.” “Tuurlijk.” Armand ziet nog steeds geen hoofdgerecht. Het geslurp van de man die aan de tafel naast hen zit werkt hem oneindig op de zenuwen. Waarom gaat die niet gewoon in een stal soep eten, of beter, slurpen? “Ik heb al spijt dat ik geen soep genomen heb schat.” Ik heb al spijt dat die klootzak naast ons is komen zitten. “Ziet de soep er niet heerlijk uit?” En Armand ziet in het soepbord van de slurper een drietal ogen drijven, alsof het balletjes in tomatensoep waren. “Excuseer mij,” en hij loopt naar het toilet. In de badkamer komt hij tot bedaren. Heb ik soms wat teveel wijn gedronken? Of heeft er iemand iets in mijn wijn gedaan? Hij buigt zijn hoofd en verfrist zijn gezicht het met kraantjeswater. En als hij terug in de spiegel kijkt kan hij zijn ogen niet geloven. Hij is iemand anders. Wie is dat in die spiegel? Dat ben ik niet, maar een of andere vuile dokwerker. Hij kijkt naar zijn handen. Geen gemanicuurde nagels, maar ruwe handen. Geen mocassins van Gucci die driehonderd Euro kosten maar dikke Caterpilar botinnen. Geen maatpak van Prada, maar een versleten jeans. Hij loopt uit het toilet, naar tafel 23. “Isabelle?” Het meisje kijkt hem verschrikt aan. “Excuseer me meneer,” zegt ze neerkijkend op hem, “wie bent u?” Terwijl ze dit zegt bekijkt ze hem van kop tot teen, met enige walging. Haar groene ogen spreken boekdelen. Ze zeggen: “Mijn riem van Roberto Cavalli is waarschijnlijk al meer waard dan alles wat jij aan hebt, en mijn jurk van Jean Paul Gaultier is vermoedelijk duurder dan alles wat in je kleerkast zit. Stukje basse classe.” “Ik ben het.” “Luister goed, als u nu niet uit mijn ogen verdwijnt ga ik mijn ‘fiancé’ roepen en zal hij je er eens goed van langs geven. Ze sprak het woord ‘fiancé’ met zoveel streken uit dat Armand ervan moet walgen. “Maar je moet me geloven, ik ben het.” Een stevige arm. “Monsieur, wilt u me naar buiten volgen, mensen van uw kaliber zijn hier niet welkom.” Deze garçon duldde geen tegenspraak, en was trouwens te groot en te breed om tegen te spreken. Nu staat Armand buiten. Helemaal alleen, in de koude nacht. Hoewel hij verward is en op het punt staat om in te storten, valt het hem op dat de tuin magnifiek is. Het is nog mooier dan het restaurant. Wat moet ik doen? Wat kan ik doen? Er komt nog iemand naar buiten. Niet langs de grote ingang, maar door de dienstdeur. Het is een mooie, jonge vrouw. Ze is lang, blond en naakt. Wat heeft dit allemaal te betekenen? Ze draagt helemaal niets. Ze heeft enkel een paar gele Onitsuka Tigers aan. Ze kijkt hem aan met verliefde ogen. “Terrorists, terrorise this!” Ze begint schijnheilig te lachen. Het doet Armand vaag denken aan dokter Evil uit Austin Powers. En plots laat ze een dildo zien aan Armand. Ze gaat liggen in het natte gras. En zonder schaamte begint ze zich te masturberen in de tuin. Ze schreeuwt van plezier, haar benen vliegen in de lucht. Haar gele schoenen maken het hele gebeuren nog surrealistischer. “Komaan schat, steek je geëpileerde pikkie maar in mijn kut.” “Armand?” Een piano speelt lieflijke melodieën. Het ruikt er naar rijkdom. Veuve Cliqot wordt er gedronken alsof het kraantjeswater is. Hij zit weer in het restaurant. Hij draagt weer zijn maatpak. Hij is weer zichzelf. Waarschijnlijk een korte dagdroom. “Vindt je de soep soms niet lekker.” “Jawel hoor,” zegt hij verward. En in die soep drijven een drietal ogen, die hem verbaasd aanstaren. Ik ben hier niet echt tevreden over. Wat is mis met dit verhaal?

door Benshin Zoolander, 2470 / 2688 gepost: 5-1-2006 om 0u26	Antw: Gek worden. (Surrealistisch verhaaltje)
	Ik ben totaal niet vies van een beetje erotiek of porno in een verhaal. Ik moet alleen wel bekennen dat in mijn ogen porno en erotiek volledig los staan van dit verhaal. :S Ik zie werkelijk geen verband. Verder is het een schitterend verhaal, en ik wil ook niet zeggen dat je die porno er niet in moet laten. Ik zou echter graag zien hoe het verhaal verder loopt. Meer porno, of een diepere uitwerking over waarom hij deze 'beelden' voor zich ziet.

naar boven

© mandragon web team - 2000-2012
disclaimer - privacy
0.1722 s