De schijf van Harenshire
200 jaar geleden, in het Jaar van de Huilende Weduwe, was heel Harenshire ondergedompeld in barbaarsheid en geweld. De orcs uit de bergen hadden zich achter een machtige leider die luisterd naar de naam Crom geschaard en overspoelden in grote aantallen ons land. Dorpen werden geplunderd en in brand gestoken terwijl de bevolking onderworpen werd aan weerzingwekkende folteringen. Het leger van de toenmalige vorst Diederick Palfrey de tweede, bood met de moed der wanhoop weerstand tegen de kracht van de groenhuidigen. Veel soldeniers en ridders verloren het leven terwijl ze keer op keer trachten de vijandelijke linies te breken. Terwijl de troepen van Palfrey alles op alles zette om de opmars van de orcs te stoppen werkte Basilus de hofmagiër koortsachtig aan een magisch wapen. Het zou een machtig wapen worden waardoor Diederick Palfrey de tweede, de orcse dreiging kon afslaan.
Terwijl de groene horde langzaam maar zeker versterkt werd door goblinstammen en ander gespuis moesten onze troepen langzaam terugtrekken tot bij het kasteel. Duizenden orcs verzamelden zich massaal aan de voet van het kasteel en de belegering begon. Het was toen dat de moed langzaam maar zeker in ieders schoenen begon te zinken. Overdag moesten de verdedigers verscheidene aanvalsgolven van orcs afslaan terwijl ze s’nachts bestookt werden door de verschillende katapulten die de vijand telde. Het was dan ook 5 voor 12 toen Basilus eindelijk klaar was met zijn meesterwerk: een magisch amulet. Niet alleen zou dit schitterend amulet de drager ervan fysieke als psychische kracht schenken, ook zou de drager beschermd worden tegen allerhande gevaren en in staat zijn van gedaante te wisselen.
Toen Diederick Palfrey s’nachts via een geheime gang het kasteel verliet en de gedaante van een orc aannam was het voor hem ook makkelijk om de orcse leider te vinden. In deze gedaante daagde hij Crom publiekelijk uit met het excuus hem om het leiderschap te betwisten. Crom besefte goed genoeg dat als hij deze uitdaging zou weigeren er wel vlug een einde kon komen aan zijn bewind, dus accepteerde hij de uitdaging. Het duel duurde meer dan een uur tot uiteindelijk Palfrey zijn tegenstander uitschakelde met een welgemikte zwaardstoot in het hart. Zonder goede leider duurde het niet lang alvorens de orcenstammen onderling het oneens raakten en zich tegen elkaar keerden. Het was dus een kwestie van tijd eer de schamele restanten van de eens zo machtige groene horde naar huis keerden. De rust in het land was teruggekeerd.
Enkele jaren later werd Diederick Palfrey de tweede, zwaar ziek. Het werd tijd dat zijn kroon evenals de magische talisman dat bekend werd als de Schijf van Harenshire, overgedragen zou worden aan één van zijn zonen. Toch was het lot de arme vorst niet goed gezind. Het probleem was dat Diederick Palfrey geen oudste zoon had. Zijn gemalin baarde immers een vijfling voordat ze in het kraambed stierf.
Op zijn sterfbed gaf Palfrey zijn trouwe hofmagiër de opdracht om de Schijf van Harenshire in 5 stukken te verdelen. Iedere zoon moest een deel van de schijf krijgen. De kroon echter zou in een magische crypte verborgen worden. Degene die de schijf onder het waakzame oog van de rechtvaardige god Tyr in ere kon herstellen zou het zegel kunnen verbreken en de kroon mogen dragen.
Urbaan, de eerste zoon trok samen met zijn volgelingen naar het westen van Harenshire. Daar stichtte hij samen met zijn volgelingen het dorpje Millborn. Urbaan was een goed man, en hij droomde ervan dat Millborn ooit een grote havenstad zou worden. Ondanks zijn adelijke status voelde hij zich niet boven het gewone volk. Lichamelijke arbeid was hem niet te veel en men vond hem vaak terug zwoegend op het bouwwerf. Ook zijn vrouw Aldegonde was geliefd bij het volk daar zij zich inzette voor de behoeftigen en misvormden. Toch kwam er aan dit mooie liedje een einde. Millborn was nog maar net gebouwd toen Urbaan samen met zijn vrouw om het leven kwam. Het gebeurde tijdens een groot feest in Millborn dat ironisch genoeg gegeven werd ter ere van Urbaan. Toen Urbaan na een speech de drankbeker aan zijn lippen bracht viel hij net als zijn vrouw enkele minuten later dood neer. Vergiftiging, dat was de doodsoorzaak. Toch was er geen spoor te vinden van de dader(s) van deze laffe aanslag.
Olivarius, de tweede zoon was veel avontuurlijker dan Arthur. Hij was een verwoed jager en het verbaasde dan ook niemand dat hij een kasteel liet bouwen in het snevelhoutbos. Olivarius ging vaak samen met zijn vrouw Blasina en zijn 12 jarige zoon Ignatius jagen in het bos. Toen ze op een een donkere herfstavond niet terugkeerden werd er alarm geslagen. Soldeniers gingen op zoek en ze deden in het woud een akelige ontdekking. Ze vonden de verhakkelde lijken van het drietal terug. Olivarius en zijn gezin werden op beestachtige wijze vermoord en daarna in stukken gehakt. Ook hier was er geen spoor van de dader(s) te vinden.
Colijn de derde en meest exentrieke zoon trok naar het noorden. Over hem is er bitter weinig geweten. Sommige boeren beweren dat ze hem gezien hebben aan het hoofd van kleine legers van orcen en trollen. Ook word er in stilte gefluisterd dat hij Urbaan en Olivarius heeft laten vermoorden.
Zacharias is de meest timide van Diedericks zoons. Hij trok samen met zijn vrouw Clarissa naar het centrum van Harenshire. Daar Clarissa niet in staat bleek te zijn om kinderen te krijgen verwierp Zacharias zich van alle adelijke titels en klassen. Ze bouwden een klein boerderijtje aan de oever van de rivier Churnett en ze leefden daar nog vele jaren. Na de dood van Zacharias is dit boerderijtje opgekocht geweest door de rijke familie Kuiper.
Julianus, de vijfde en laatste zoon van Diederick bleef samen met zijn gemalin Walburga wonen in het ouderlijke kasteel iets ten noordoosten van Thurmaster. Er zijn verscheidene geruchten over de oorzaak waarom hij zijn deel van de Schijf is kwijtgeraakt. De ene zegt dat hij het deel van de schijf verloren heeft tijdens het gokken, de andere zegt dan weer dat de schijf gestolen was door zijn hofnar.
Nu 5 generaties later zijn de delen van de schijf nog steeds niet teruggevonden. Velen geloven dat de verhalen enkel mythes zijn maar toch moet er een deel van waarheid zijn. De kroon van Diederick Palfrey de tweede is nooit teruggevonden. En dit ondanks verschillende zoektochten.
|
|
|
|
login | registreren | FAQ | menu verklappen
|