| | |

Story writing...

Dit item bevindt zich in:

Meer ... > Eigen schrijverij > Andere

Reacties

door Dridon draak, 327 / 1223 gepost: 29-3-2004 om 19u25 gewijzigd door Benshin 31-3-2004 om 11u52	Story writing...
	Bedoeling: Vul het verhaal aan: 1. Blijf in het verhaal ga niet kutten... 2. Schrijf nederlands, dus niet ineens een vleugje Ruben erdoor heen Het kan een mooi verhaal worden als je je aan de storyline houdt... 'Its not the size that matters only the one who weilds it' Give me a pencil and i'll do what I can.

door Dridon draak, 328 / 1223 gepost: 29-3-2004 om 19u48	Re: Story writing...
	Eenzaam alleen op weg... Daar liep ik door de donkere straten, het stro en vuil wegschoppend, waar zou ik zijn, ik vraag het me af. Misschein kan ik wel ergens een overnachting vinden. Als ik maar doorzet dan zal ik bij me doel komen. Het doel, wat ik hoop dat nog niemand voor ogen heeft. Na een tijdje lopen valt me daar een zacht wazige ruis op, de ruis die lijkt op het vallen van regen. "Wat zou het zijn? Ik zal toch echt moeten afwachten, en mezelf verder moeten bewegen richting het geluid". Als ik de hoek om draai word het geluid plots harder en zie ik lichtstralen uit een soort van woning vallen, ik tuur naar binnen en zie dat het een inn is, ik stap naar binnen en meng me tussen het volk op het moment dat ik naar binnen stap maakt de deur een piepend geluid. Vol verbazing kijkt iedereen mij aan. "Wat is er nou speciaal en iemand die binnenkomt" denk ik bij mezelf, als ik aan de bar ga zitten en mij het half uur laat verstrijken, begint plost beetje bij beetje het licht te dimmen, als ik naar buiten kijk zie ik dat de wolken nog verder samentrekken en dat alleen de maan zichtbaar is. "Wat gaan we nou krijgen" vraag ik aan de barman die voor me staat, hij lijkt me nogal sympathiek, maar hij kijkt verstijft op en zwijgt. Ik zal om een kamer vragen, en vervolgens aarzel ik geen moment. Na mij boos aangekeken te hebben krijg ik mijn kamer... 'Its not the size that matters only the one who weilds it' Give me a pencil and i'll do what I can.

door Sylvar draak, 148 / 324 gepost: 30-3-2004 om 7u53	Re: Story writing...
	Ik loop naar boven gooi me rugzak en me zwaard in de hoek van de kamer. Uit mijn rugzak pak ik mijn schetsboek en mijn pijp en ik begin de mijn uitzicht vanuit het raam te schetsen. Het ziet er werkelijk prachtig uit, de stille nacht dim verlicht door de maan en de wolken die voorbij drijven. Een tijd later word ik wakkker, mijn pijp ligt op de grond hij is gelukkig al opgebrand, ik kijk naar buiten en er is kennelijk niet veel tijd verstreken. Mijn schetsboek ligt nog steeds op mijn schoot. Ik pak mijn potlood weer en wil weer verder tekenen maar onder in de straat van mijn tekening zie ik een man staan die mij recht aankijkt. Snel werp ik een blik uit het raam, niks, toch vreemd wat iemand kan tekenen als hij half slaapt... Absinthe, brain bane: "Wie is Columbus?" "Wat is een perzik?" "Wie is Peter Jackson?" "Wat is er dan op 11 september gebeurt?" "Ik kan geen wijzers kijken."

door Dridon draak, 330 / 1223 gepost: 30-3-2004 om 9u01	Re: Story writing...
	Vreemd, waar is iedereen? Misschien gaat de tijd wat sneller als ik ga slapen... Ik trek mijn armor uit, en ga op bed liggen, als een goed luister hoor ik nog niks, zelfs niks van beneden. Denkend aan thuis hoe fijn het daar was en waarom ik daar eigenlijk weg ben geweest dommel ik in slaap. "Waar zou ik eigenlijk wonen, ik weet geneens meer hoe ik terug moet volgens mij." Plots schrik ik wakker, nog steeds geen licht, het moet nou toch inmiddels al ochtend zijn. Terwijl ik naar mijn schetsboek kijk zie ik dat het vol staat met tekekingen. "Hehe hier staat nou toch al inmiddels mijn hele reis ingetekend. Langzaam blader ik er doorheen. Bomen, meren bergen, "ik heb ik echt al heel wat afgelegd denk ik zo bij mijzelf." Ik ga maar eens naar bedenen, misschien is er al iemand wakkeer al heb ik er weinig hoop op... Langzaam aarzelend loop ik de trap af 'Its not the size that matters only the one who weilds it' Give me a pencil and i'll do what I can.

door Gitsnik draak, 169 / 374 gepost: 30-3-2004 om 14u06	Re: Story writing...
	De trap kraakt en vanaf beneden komt een muffe geur. Ik kijk naar beneden en zie voor de trap een paar wrakstukken hout liggen. Ik loop verder, En als ik beneden ben zie ik dat alles kapot is. De tafels en stoelen liggen versplinterd door de ruimte. Het lijkt alsof ze met een onmenselijke kracht zijn vernietigd. De bar waar gister nog de herbergier stond is verlaten en zit vol met krassen en gaten. Op de bar liggen scherven met rare donkerrode vlekken. Als ik achter de bar kijk zie ik dat al het servies en voedsel op de grond ligt. Het servies is versplintert en als ik naar voedsel kijk zie ik dat er kleine maden uit kruipen. De gedachte dat ik er gisteravond van gegeten heb maakt me misselijk. Ik kijk de andere kant van de herberg in, ook hier is het chaos. Dan valt er iets op. Op de muur staat iets in rode griezelige letters.... Sometimes standing up for your friends, means killing a whole lot of people

door Dridon draak, 335 / 1223 gepost: 30-3-2004 om 14u50	Re: Story writing...
	"Waar is het?", staat er geschreven met het nog naar beneden sijpelende vloeistof. "Hoe kan het dat ik alleen nog over ben? Waar is iedereen?" Van schik ren ik snel weer naar boven pak mijn spullen en loop naar buiten, alles verlaten, alleen de zachte bries leeft met mij mee. "Mijn schetsboek? Waar is het" Vergeten waarschijnlijk, ik moet het halen om nog aan mijn vader te laten zien. De ramen lijken van buiten van zward staal te zijn. "Zal ik naar binnen", "Vlug dan... Ik ren naar boven, daar ligt het onder mijn bed, ook al vol geschreven, "wat zou het zijn". Het ruikt naar bloed. Ik zak in en begin te huilen: "Daar loopt ze mijn moeder, een paar flitsende beelden." Als ik naar haar toe probeer te lopen zie ik dat ze geen huid meer heeft, en alleen nog maar een lichaam met afgevreten vlees." Wat is er gebeurt? "Pak ze" Roept ze me na terwijl ik van angst wegren "Pak ze, nu het nog kan" schreeuwt ze nog een keer, alleen deze keer harder en zonder gevoel en emotie. Plots zie ik mijn boek weer, ik pak het op en ren naar buiten. Langzaam uit de stad rennend komt me einedelijk weer op waarom ik weggegaan ben. Het is geweest omdat ze mijn moeder hebben vermoord, voor niks... "Voor helemaal niks verdomme" vloek ik in mezelf, "ik was de schuldige, ze hadden mij moeten hebben. Ik heb het, waarom haar, en wie waren ze?" Waar moet ik naartoe, vluchten is het enige dat ik kan... "Waarheen?"... 'Its not the size that matters only the one who weilds it' Give me a pencil and i'll do what I can.

door Lauchian draak, 195 / 706 gepost: 30-3-2004 om 15u23 gewijzigd door Lauchian 30-3-2004 om 15u33	Re: Story writing...
	Mijn gedachten gingen terug naar de tekeningen in mijn schetsboek, de tekeningen van de vorige avond Meteen voelde ik me een stuk confortabeler, de schrik viel van me af en ik begon te denken wat er precies op getekend had gestaan. Mijn gedachten waren helaas tezeer bij alles wat er gebeurd was, en ik herrinerde me weinig. Wat me nog wel helder voor de geest kwam was een kompas, dat een noordelijke richting aangaf. Ik had plotseling een brandend verlangen om naar het noorden te gaan en verward door deze opwelling van verlangen ging ik op weg... Meddle not in the affairs of mandragon, for you are crunchy and good with ketchup

door Sylvar draak, 149 / 324 gepost: 30-3-2004 om 19u12 gewijzigd door Sylvar 30-3-2004 om 19u14	Re: Story writing...
	Ik begin te lopen en de geruineerde stad achter me voelt als een donkere wolk op mijn ziel. De gebeurtenissen kloppen niet, zelfs magic verdraait de wereld niet zo.... Het moet in mijn hoofd zitten, maar dan kon mijn hele leven vervallen in deze waanzin.... Maar de stad... Ik keek om, de stadsmuren waren op somige plaatsen ingestort en de poorten lagen versplinterd op de weg naar buiten, alsof ze eruit waren gegooid door een steenreus... Dit was echt, de stad was echt, en mijn schetsboek. Maar wat was de rest van de chaos in mijn hoofd, en waar waren mijn herinneringen?? Absinthe, brain bane: "Wie is Columbus?" "Wat is een perzik?" "Wie is Peter Jackson?" "Wat is er dan op 11 september gebeurt?" "Ik kan geen wijzers kijken."

door Dridon draak, 346 / 1223 gepost: 30-3-2004 om 20u29	Re: Story writing...
	"Hoe ben ik hier eigenlijk gekomen... Ik kan me niks anders meer herinneren dan dat ik van huis wegging en hier weer liep" "Ristelend door mijn backpack op zoek naar een kaars probeer ik een kaars te vinden, eindelijk voel ik iets langs, "dat moet hem zijn, momeld ik bang in mezelf" Ik onsteek hem en zie niks anders dan dichtbegroeid bos om me heen. Terwijl ik loop zoekend naar een spoor van leven zie alleen af en toe bloed van een paar takken af sijpelen. "Kennelijk draait alles om mij..." Ik ga tegen een boom aan zitten en pak ik mijn boek om nog eens en bekijken wat de teksten nou precies waren, "wat stond er eigenlijk" Terwijl ik mijn blad omsla, schik ik van het geluid dat ik hoor, "ooh alleen de bladzijde die langs mijn armor schuurt". "Hehe, wat het anders moeten zijn, er is niemand, hehe" Lachend in mijn zelf van het laatste beethe humor dat ik tenminste nog heb. Bij de eerste bladzijde aangekomen, voel ik dat het boek warm is, er druipt bloed tussen uit. Van wie zou het zijn? Plots alles word wit... "Nee!!! Niet weer" Hallo knul, hoor ik in de verte, je hoort me wel ofniet... Stilte .... Doodse stilte. Hey geef andwoort, dan vormt zich een witte kegel van licht voor mij, waar een vaag schimmerich persoon uitstapt. Lang haar, geen vlees... "Het is van mij", klinkt het dof en echo'ig. "Wat" vraag ik nieuwsgierig. HERKEN JE ME DAN NIET!!! word er geschreeuwd, dan plots zie ik haar weer, het is mijn moeder. "Wat is van jou", de kegel van licht zwakt en plots is het weg. Ik word wakker met mijn handen vol bloed, als ik evenlater mijn gezicht warm voel worden voel ik vol verschikking. Bloed... Overall bloed... Dan herinner ik me wat er net is gebeurd en word stijf van angst. Wat was van haar? ... 'Its not the size that matters only the one who weilds it' Give me a pencil and i'll do what I can.

door Lauchian draak, 200 / 706 gepost: 30-3-2004 om 20u30 gewijzigd door Lauchian 30-3-2004 om 20u37	Re: Story writing...
	Na wat gekalmeerd te zijn, besluit ik zo snel mogelijk van deze vreemde plaats vandaan te gaan, maar zonder enig aanknopingspunt om mijn route op te baseren sta ik verdwaasd stil. Ik begin met het pakken van mijn spullen, maar merk dat ik mijn kompas verloren ben. Dit vind ik heel erg, het is namelijk mijn einge routebepaler. Voorzover ik een route heb. Ik kijk in het rond en zie mijn kompas liggen. Ik denk terug aan het schetsboek, het gevoel dat de laatste pagina ervan belangrijk is laat me maar niet los, kon ik me nu maar meer herinneren dan dat stomme kompas! Na een eind lopen, over een slecht onderhouden weg zie ik in de verte een dorpje liggen. Het ligt daar heel vriendelijk in een mooie groene vallei. Het lijkt een droom. Eerst die vreemde stad, en nu zo'n mooi dorpje. Na ongeveer een uur gekeken te hebben of het ditmaal weer verandert, besuit ik om toch de nacht buiten door te brengen. Na het inrichten van mijn kamp kijk ik weer naar het dorpje, het ziet er zeer verleidelijk uit om ernaar toe te gaan. Het ligt daar zo vredig, midden in de vallei, een mooie waterval erachter en een liefelijk riviertje erdoorheen. Ik eet eerst wat van mijn reisransoen, en ga vervolgens op de ongemakkeijke grond liggen om wat slaap te krijgen... Meddle not in the affairs of mandragon, for you are crunchy and good with ketchup

door Dridon draak, 348 / 1223 gepost: 30-3-2004 om 21u21	Re: Story writing...
	Plots schik ik wakker, waarnaar ik mijn handen helemaal niet meer voel zo koud zijn ze. Koud van wat? De bomen boven hem lijken wel een groot huis te zijn, het houd al het maanlicht tegen zo sterk zijn ze. Mijn handen het enigste wat ik zie zijn glimmende handen... Nog verder in het bloed... Nog steeds in het bos, "het moet mijn thuisland zijn geweest wat ik zag". "Ik wou dat ik er was" mompel ik met een diep verdriet van binnen... WAAR KOMT HET VANDAAN!!! schreeuw vol woede en ongeloof... Plots besef ik dat mijn moeder is vermoord door een donkere kracht... "Moeder!!!?, waar ben je?" Alles draait om me heen, door de gedachte dat het bloed van mijn moeder is... 'Its not the size that matters only the one who weilds it' Give me a pencil and i'll do what I can.

door Lauchian draak, 202 / 706 gepost: 30-3-2004 om 21u36 gewijzigd door Lauchian 30-3-2004 om 21u39	Re: Story writing...
	Ik vind mezelf terug in een plas tranen, vermengd met het bloed dat aan mijn handen kleefde. Ik kan niet meer, de wereld is leeg, donker, koud... Vooral koud... Ik probeer een vuurtje te maken om mezelf aan te warmen, hoewel deze onnatuurlijke kou tot diep in mijn ziel lijkt te zijn doorgedrongen. Ik verzamel een paar takken, en weet met mijn bijna dood lijkende handen na enige tijd een vuurtje te maken, het flakkert in het zuchtje wind dat er staat, Waar is iedereen, zo lijkt de wind te fluisteren. Maar dit vuur lijkt slechts warmte te nemen, De kou blijft, als een lijk. Ik voel dat ik door moet, blijven heeft geen zin. Maar heeft doorgaan nog wel zin? Ik pieker een tijdje, maar de donkere bomen boven mij schijnen me weg te drijven, steeds verder drijven ze me weg. Ik volg weer de verlaten weg, niet wetend wat anders te doen dan noordwaards gaan. Ik voel me bekeken, alles is stil. Ik voel soms dat er iemand achter me loopt, maar als ik omkijk lijkt er slechts de weg te zijn... Stil... Verlaten... Maar ik voel me erger, Leeg, bang... en boven alles koud. De kou lijkt erger te worden met alles dat ik doe... Maar ik ga verder.... Meddle not in the affairs of mandragon, for you are crunchy and good with ketchup

door Kung-Fu_Salubri draak, 671 / 950 gepost: 13-7-2004 om 17u20 gewijzigd door Kung-Fu_Salubri 13-7-2004 om 17u27	Re: Story writing...
	Dagen, het lijken wel maanden, achter elkaar loop ik noordwaarts. Ik durf niet te stoppen of achter me te kijken. Iets zit achter me aan..... En bovendien, als ik zou stoppen zou ik in elkaar zakken, en doodvriezen.... Ik voel me zwak. Als ik nu ga slapen komen de dromen weer.... De eindeloze stilte kwelt me. Ik kan het me nauwelijks voorstellen iets anders te horen dan mijn eigen voetstappen en de wind.... In de verte zie ik een brug. Gestaag strompel ik erheen. Eenmaal op de brug, draai ik pijnlijk mijn hoofd, en kijk in het water. Daar zie ik mezelf weerspiegeld. Ik herken mezelf nauwelijks; het gezicht is spierwit -koortsachtig probeer ik me ervan te weerhouden de andere uitdrukking te denken, maar tevergeefs...- Lijksbleek. Met mijn droge keel probeer ik het woord uit te spreken... Ondanks de kou die er al is krijg ik er de rillingen van. Ik blijf naar mijn eigen gezicht staren. Hier en daar lijkt het witte wel over te gaan in een luguber soort blauw. Plotseling realizeer ik het me. Ik sta stil.... Ik moet naar het noorden, verder! Toch kan ik niet stoppen met staren naar mijn eigen spiegelbeeld. Ben ik dat? Plotseling wordt mijn trance verbroken door een eend die opduikt. Hij staart me aan met vreemde ogen. In de ogen schuilt een hatelijke, kwaadaardige blik. Wacht eens even......Is dit wel een eend? _____________________________________ ... That depends on your interpretation of the facts (i don't know)

door Ulfgar pluijmvee, 240 / 2151 gepost: 14-7-2004 om 9u31 gewijzigd door Ulfgar 14-7-2004 om 9u33	Re: Story writing...
	Weer diezelfde stem schreeuwt door m'n hoofd. "HERKEN JE ME DAN NIET MEER?" Wazig staar ik voor me uit, nog steeds kijkend naar de water met de rondzwemmende eend, die mij nog steeds vervaarlijk aankijkt. "Wat was van jou?" Het blijft maar door m'n hoofd galmen. Constant diezelfde twee vragen, die aan me knagen. Ik probeer aan andere dingen te denken, zoals aan hoe het vroeger was. Vroeger was het fijn, toen kon ik gewoon nog thuis bij mijn moeder... "HERKEN JE ME DAN NIET MEER?" "Neeeeeeee!!!!!!" Ik schreeuw het uit. Wordt ik gek? Hoezo constant die stem? Waarom? Waarom? Heb ik nog niet genoeg geleden? Langzaam aan zwemt deze vreemde eend weer weg. Wat was hij? Ik schreeuw in de richting van de eend. half vanwege de woede die in me opwelt, half vanwege mijn droevige gedachten over deze gebeurtenis roep ik de eend na:"Wie zou ik dan moeten herkennen???" "Alstublieft, geef antwoord!" ... Remko "�ltere Freundschaften haben vor neuen haupts�chlich das voraus, dass man sich schon viel verziehen hat." -Johann Wolfgang von Goethe

door Kung-Fu_Salubri draak, 679 / 950 gepost: 15-7-2004 om 17u07 gewijzigd door Kung-Fu_Salubri 15-7-2004 om 17u08	Re: Story writing...
	"Herken je me niet meer? Wat was van jou? Herken je me niet meer? Wat was van jouw? herken..." "WHAAAA!!!! Schreeuwend spring ik in het water. Onder water klinkt de stem nog even hard. "...Me niet meer? Wat was van jouw?" Het voelt aangenaam onder water. Ik krijg het gevoel dat de stem zal stoppen als ik maar lang genoeg onder water blijf. "HERKEN JE ME NIET MEER?" De stem klink dreigend. Ik schreeuw: "Hou op!", maar mijn stem is niet te horen onder water. Mijn longen vullen zich met water. Dat voelt niet fijn. "Wat was van jou?" Wacht eens..... Ik moet naar het noorden! Hoestend en proestend kom ik boven water. "Herken je me niet meer, jongen?" Ik hijs mezelf op de kant. "Moeder......" Ik barst hoestend in snikken uit. Dan val ik in slaap. Ik droom van.... thuis. "HERKEN JE ME NIET MEER?" _____________________________________ ... That depends on your interpretation of the facts (i don't know)

door Pandora draak, 27 / 200 gepost: 28-7-2004 om 17u03 gewijzigd door Pandora 28-7-2004 om 18u59	Re: Story writing...
	"HERKEN je me... dan...." De stem sterft weg, de chaos in mijn hoofd blijft. Maar nu klinkt het slechts geruststellend. Beelden die ik niet kan plaatsen, drijven op een woeste zee. Woest, maar... gedempt. Dan schrik ik wakker. Ik verbaas me over het feit dat ik niet schrik, noch angst voel, als ik mijn ogen open. De eend is teruggekeerd, en staat zwijgend op minder dan een halve el afstand van mijn gezicht. Dan stoot hij, bijna klagerijk, ��n schelle kwaak uit. "Kwaaaak..." Het kille geluid echoodt tegen de onderkant van de brug. Het klinkt leeg... onwerkelijk. Weer opent het beest zijn bek, dit keer zonder enig geluid te maken. Dan schiet een groene staak uit zijn bek, strekt zich uit naar de donkergrijze lucht. Bladeren werken zich uit de houtige steel, knoppen groeien in een verbazend tempo uit de holtes daarboven. Niet dat ik enige verbazing voel, noch enige andere emotie. Nu vertraagd het proces, tot op het moment dat de knoppen zich ontvouwen... Donkerrode bloemen, oneindig groot, reiken naar een niet bestaand zonlicht... Of is het de duisternis, waarnaar zij hunkeren? Ik weet het niet, er is slechts ��n ding wat ik wel weet: met het ontluiken van de bloedrode bloemen ontluikt ook een overweldigende angst in mijn hart. Het zwelt aan, als een gigantisch orkest van ziellozen, leegte in hun oogkassen, ik zie ze naderen, de schreeuw verlaat mijn mond niet, de angst groeit, en groeit, en verpletterd alle rationele gedachten in haar pad, en.... Een ruwe hand schudt mij hardhandig wakker. "Een droom... het was verdomme maar een droom!" mompel ik halflachend tegen mezelf, terwijl de zweetdruppeltjes ondanks de kou over mijn voorhoofd lopen. Maar... wie haalde me eruit...? -------------------------------------------------------------------------------------------- Your quest will be perilous Yet the reward is beyond price...

door Kelticmyst draak, 31 / 1142 gepost: 20-11-2004 om 21u37	Re: Story writing...
	HERKEN JE ME NIET MEER???? schreeuwt het velloze lijk van mijn moeder, ik kijk haar recht in haar ijskoude helblauwe ogen. Er ligt geen emotie in die ogen, alleen een wrede bezetenheid en een lust naar.........naar wat? Ik schik opnieuw wakker, ik ben terug in de herberg waar mijn reis naar het noorden begon, ik ga rechtop in mijn bed zitten en overdenk wat ik heb gedroomd. Vreemd, er komen nu alleen nog maar vlagen van mijn vreselijke ervaring naar boven, ik herinner me een ontveld lijk maar weet niet van wie het was, of is, dacht ik wrang toen ik me ook die koude maar nietemin levende ogen herrinnerde. Ik kleedde me snel aan en liep naar beneden, beneden was alles zoals het hoorde te zijn, er zaten mensen te ontbijten, te drinken, zelfs te lachen. Ik bestelde mijn ontbijt en ging in het allerdonkerste hoekje van de kamer zitten. Na mijn ontbijt betaalde ik de waard zijn geld en liep naar buiten, doelloos dwaalde ik richting stadspoort, toen erdoor en het bos in. Ik keek om naar de stad die ik zojuist verlaten had, hij stond er trots en sterk bij, maar was dat wel zo? Door de schijn van goedheid en rustig stadsleven begon nu de waarheid te schemeren, Ik zag dezelfde stad, maar verwoest en er lagen lijken overal verspreid, vaak op de messt gruwelijke wijze verminkt. Ik dacht oppeens aan het schetsboek, ik haalde het uit mijn tas, het voelde warm aan, ik sloeg het open. In een shok herrinnerde ik me mijn droom weer, alles, het bloed, wat was van mij? herken je me niet meer? Het galmde door mijn hoofd. Ik keek mijn schetsenboek in, alles was erin opgetekend, mijn reis noordwaarts, de kikker, de eend, alles. Maar in plaats van mijn gebruikelijke zwarte inkt waren de tekeningen rood, rood als bloed, en het voelde nog warm....... Koud, koud, ik slipte de bewusteloosheid in. disturbingly yours Kelticmyst

door Kelticmyst draak, 50 / 1142 gepost: 22-11-2004 om 17u36	Re: Story writing...
	De ijskoude ogen, de vragen waar ik niks van begreep, de eend, alles......... stilte, leegte, kou, was ik dood? disturbingly yours Kelticmyst

door Lauchian draak, 382 / 706 gepost: 25-11-2004 om 19u50	Re: Story writing...
	Helaas, de omhelzing van de dood ging aan mij voorbij. Was ik soms gedoemd om in een eeuwige wereld vol enge wezens, kwade krachten en andere dingen die mij ver teboven gaan te leven? Op geen enkel van mijn vragen kwam een antwoord, en op sommige momenten geloofde ik werkelijk dat dit niet de echte wereld was... Meddle not in the affairs of mandragon, for you are crunchy and good with ketchup

door Kelticmyst draak, 69 / 1142 gepost: 25-11-2004 om 21u04	Re: Story writing...
	Met die gedachte werd ik wakker, echt wakker dit keer, ik voelde het. Ik raakte in paniek toen ik merkte dat ik ronddreef in een dikke groen-doorzichtige vloeistof, ik zag dat ik in een soort van cilinder van glas lag ondergedompeld in de vloeistof, een buis in mijn mond en een in mijn, erm.... Hoe ik ook zwom en sloeg en schopte, ik kon me niet verplaatsen in de vloeistof, ik kon me vrij bewegen, maar werd door de gelei op mij plaats gehouden. Door het glas en de gelei heen zag ik een figuur veschijnen, hij droeg een zwarte lange jas met vreemde runen erop die ik niet herkende, hij legde een monsterachtige hand op het glas en keek mij gemeen lachend aan, ik hoorde zijn stem in mijn hoofd, die klonk krassend en grauwend als de stem van een dier. 'Eindelijk wakker?' disturbingly yours Kelticmyst

door Pandora draak, 125 / 200 gepost: 27-11-2004 om 17u27 gewijzigd door Pandora 27-11-2004 om 17u33	Re: Story writing...
	Dit verhaal wordt nu wel erg bont, maar goed.. Enne, het is schaamteloos reclame-maken, maarre.. voor de 'liefhebbers' van dit topic > kijk ook eens bij Inspringverhaaltje. Zelfde idee, ander verhaal. Het is best goed, moet ik zeggen, maar het heeft slechts 2(!) schrijvers. De ene ben ik, en de ander ben jij (waarschijnlijk) niet en dat is jammer. Dus kom eens kijken! In paniek hief ik mijn handen op, sloeg op het dunne maar ijzersterke glas, dat doorklieft was met rookachtige, inktzwarte banden. Ik greep wanhopig kokhalzend naar de buis die in mijn keelholte verdween.Pas toen werd ik mij er ten volle bewust van dat ook mijn hoofd helemaal ondergedompelt was in de stroperige vloeistof, en dat ik er zonder de buis in zou stikken. De man keek me gemeen lachend aan, en uit zijn mond kwamen de woorden die ik zojuist besefte. "Je kunt niets doen. Alle macht is in MIJN handen..." Ghagagaga! -------------------------------------------------------------------------------------------- Your quest will be perilous Yet the reward is beyond price...

door Kelticmyst draak, 78 / 1142 gepost: 27-11-2004 om 21u25 gewijzigd door Kelticmyst 27-11-2004 om 21u28	Re: Story writing...
	ik probeer wanhopig zijn maniakale gelach uit mijn hoofd te bannen, maar het is tevergeefs. 'Lekker gedroomd?' hoor ik de beestachtige stem door mijn hoofd galmen. 'Ik heb hem zelf gecreeerd moet je weten, die droom. Ik had natuurlijk wel en proefkonijn nodig om hem op te testen.' weer die maniakale lach, die kerel is gestoord denk ik paniekerig. 'tss tss tss, het is niet beleefd om zoiets te zeggen.' maant hij mij en hij draait zich resoluut om, en begint de kamer uit te lopen. Ik begin me weer moe te voelen, of ik echt moe ben of dat dat monster dat oproept weet ik niet, ik zink weer weg in bewusteloosheid. Niet weer een droom!!!!! enne, waar staat dat inspringverhaaltje, ik ben altijd wel geinteresseerd in schrijven, als je wat ik eerder typte al goed vond, kijk De cyclus van Kelticmyst dan maar es, hij staat bij eigen schrijverij disturbingly yours Kelticmyst

door Pandora draak, 127 / 200 gepost: 28-11-2004 om 10u16 gewijzigd door Pandora 28-11-2004 om 10u16	Re: Story writing...
	Ik vind mezelf in de goot... wacht, dit is Phil Collins Okey, dat is niet erg... Story writing a la Both Sides of the Story? Ik vind mezelf in de goot, in wat lijkt op een eenzaam deel van een stad. De duisternis houdt zich op in de steegjes, overal om me heen. Huiverend voel ik de dood daar wachten, met een wapen in zijn hand. Klaar om een vreemdeling als mij neer te steken.. Maar, wie ben ik? Ik kijk als in een droom, en dat is het ook, naar mezelf. In mijn hand een lege fles, in mijn hart een pijnlijke leegte. Dit is een zwerver, een dronkaard, denk ik bij mezelf. Een man die iemand zou kunnen zijn, als hij maar een baantje had, een beetje respect, zodat hij uit deze verschrikkelijke plaats kan vluchten. Ik... "Hoe voelt dat nou, jij miserabel stuk onderkruipsel?" lacht de beestachtige man in mijn hoofd. "Dit is wat je werkelijk bent. Dit ben jij!" "Nee!" schreeuw ik in stilte, "dit ben ik niet, dit is een droom!" Maar de man zwijgt, hij is mij geen weerwoord schuldig... -------------------------------------------------------------------------------------------- Your quest will be perilous Yet the reward is beyond price...

door Kelticmyst draak, 80 / 1142 gepost: 28-11-2004 om 10u46	Re: Story writing...
	Ik voel de duisternis in de steegjes en in mijn hart naderbij kruipen, het gevoel van ongemak verspreid zich nu van mijn hersens naar de rest van mijn lichaam, ik begin te trillen en een koude rilling gaat langs mijn ruggegraat. Ik probeer op te staan maar merk dat de fles in mijn hand niet door iemand anders is leeggedronken, zwalkend probeer ik het op een lopen te zetten, ik weet zeker dat als ik in deze droom sterf ik dan ook in die verre onbereikbare echte wereld sterf. Het gegrinnik van dat beest dat me gevangen houdt klinkt door mijn hoofd. "klopt" zegt hij alleen maar. Ik waggel zo hard ik kan, het gaat niet snel maar toch heb ik het idee dat het duister begint af te nemen. Het word inderdaad lichter, op een gegeven moment is er alleen nog licht, alles is wit. Een fout in zijn droom? of............. disturbingly yours Kelticmyst

door Kelticmyst draak, 177 / 1142 gepost: 15-12-2004 om 21u11	Re: Story writing...
	"NEEEEEEEEEE" klinkt de stem van mijn gevangennemer door mijn hoofd. "Stom menswezen, mijn droom verpest." Ik voel geruk en getrek aan mijn geest, het wezen probeert me uit het licht te trekken, terug de droom in. Maar hier in het licht ben ik sterker. Ik schud de geest van de droomwever van me af alsof het iritante spinnewebben zijn en loop verder deze wereld van licht binnen. "Wat is dit?" disturbingly yours Kelticmyst

Dit item bevindt zich in:

Meer ... > Eigen schrijverij > Andere

© mandragon web team - 2000-2012
disclaimer - privacy
0.8509 s