“Achter de bergen doemt de zon op, de wolken spreiden zich uit over het land waarna vervolgens het onweer boven het noorden van Bahktar los barst. De zonnen stralen worden minder fel naarmate de buien richting het zuiden trekken. De zonnen stralen lijken van sterk metaal te worden, zo hard zijn ze. De wolken trekken zich samen boven het plaatselijke Bergstou, waar Krechuar de vader van Kracheor woont. Zal ik het initiatief nemen om naar mijn vader te gaan? Het zal een lange reis worden, een reis om nooit te vergeten. Vandaag zal de dag er zijn, dat ik er alleen op uit ga, helemaal alleen de wildernis in, en dat allemaal voor mijn vader die ik zo lief heb. Het water van de regen dat steeds harder wordt, begint mijn regenjas steeds meer te doorweken. Mijn paard Tyreo, heeft het er maar moeilijk mee, zo door de modder te lopen. Ik laat een lang spoor met duistere voetstappen achter. Vier per 2 meter, “gek eigenlijk, waarom zou een paard vier poten hebben en wij maar 2?” allemaal die mij zo te binnen schieten, zo zonder ook maar iets te doen, alleen maar kijken naar de horizon, waar af en toe een klein meertje, of een bos opdoemt. Dit is wat ik altijd wou. Het worden van een echte avonturier. Wat zou mijn vader trots op mij zijn, zou hij niet? Maar ja ik zal het allemaal vertellen vandaag. Het water hoor ik kletteren op mijn regen kap.
Daar… Daar moet het zijn, dat bos, waar ik vroeger veel uithing. “Nog even Tyreo, dan zijn we bij mijn vader, nog even doorzetten”. Langzaam doemen er rookpluimpjes op in de horizon. Daar zal het moeten liggen. Bergstou, de stad wie ik heb verlaten, voor wat? Maar ja ik heb mijn leven gebeterd en dat zal mijn vader te weten krijgen ook. “Als hij het maar niet te weten komt dat ik in de gevangenis heb gezeten, dan zou hij zichzelf niet meer kunnen vertonen in Bergstou. Nu Bergstou langzaam nadert, begin ik moe te raken. “Nee niet nu, niet nu we er bijna zijn, geef nou niet op, ik wil vader zien voor vandaag, en heb geen zin om te slapen.”
Nu ik hier zo sta voor de poorten van Bergstou, barst ik bijna in huilen uit als ik zo aan mijn jeugd denk. Wat heb ik toch een fijne jeugd gehad he. Al mijn familileden woonden er, in Bergstou, niemand woonde ergens anders, alleen wij en onze famillie, samen In Bergstou.
“ja wat moet je” Vraagt een wachter. Verschikt kijk ik op, en zeg dat ik mijn vader kom op zoeken. “Je vader” vraagt hij “en wie moet dat dan wel niet wezen?”. “Ik ben een Gracdient, en ga naar mijn vader Krechuar.” “Jij Kracheor, waar heb jij uitgehangen?” Nu herken ik hem, hij was een vriend, vroeger toen ik met mijn vader op jacht ging mocht hij welles mee. Maar hoe heet hij, “Trocker… eem nee, Kredor… eem ook niet, Gedrecht… ja dat was hem. “Gedrecht hoe is het?” Ik groet hem van harte. Er klinkt een hard geschuif, ik kijk op en zie dat de poort na links opschuift. “Ik moet gaan, ik kom straks misschien nog wel”. Tyreo loopt naar binnen, en ik kan het me allemaal nog voorstellen als vroeger. “Ja links is de bakker, zo die heb ik lang niet meer gezien, rechts wat is daar nou ook al weer, ohja natuurlijk de hoefsmid” Langzaam rijdt ik langs de huizen, wachtend tot ons huis in mijn gezichtsveld opdoemt. “Ja dat moet hem zijn met, nog steeds dezelfde huifkar als vroeger, dat deze nog niet is vervangen”. Zachtjes lach ik in mijzelf. Ik stop voor het raam en bind Tyreo voor aan de paal vast. Het touw is nat en doorweekt. Nu ik het touw straktrek zie ik het vocht eruit lopen. Ik klop zachtjes op de deur. “Wat zou hij zo denken”. Ik lach in mezelf, en kijk met een voldane blik. Gerommel hoor ik, de deur word geopend. Daar staat hij, mijn vader… Niets veranderd…
|
|
|
|
login | registreren | FAQ | menu verklappen
|