onderstaand artikel mag liefst NIET (onderstreep de NIET en doorstreep de liefst) gelezen worden door medespelers van het sabbat chronicle. Het zou een deel van de pret en intrige kunnen bederven 
Meer info over Edward vind je hier; Ombre is ckeetels personage in bovenvermeld RPG...
Edward zat te piekeren achter zijn bureau. Al bijna heel de nacht. Het was niet makkelijk, de keuze die hij nu moest maken. Het was zelfs uitgesproken delicaat. Delicaat, zo had Edward de dingen eigenlijk graag, maar dit viel hem toch wat tegen. Het dilemma dat voor hem op de tafel lag, kon wel eens flink wat invloed hebben op zijn carrière en meer bepaald zijn reputatie binnen het milieu.
Het was allemaal begonnen eergisterennacht, toen hij was uitgenodigd op de vernissage van een nieuwe naam in het alternatieve kunstwereldje. Meestal was Edward niet zo wild van vernissages omdat de feestjes er een eind minder feestelijk waren dan op releaseparties van films, zeker bij nieuwe namen die de collegae nog niet zo goed kenden, maar de uitdagende uitnodiging had hem toch naar de expositieruimte gedreven. En het was de moeite. Het feestelijke was ver te zoeken, maar de werken die tentoongesteld werden waren bijzonder intrigerend. Zo subtiel, verfijnd en suggestief had hij nog niet vaak Kunst gezien. Die Ombre was blijkbaar niet zo onervaren als haar onbekendheid deed vermoeden. Waarschijnlijk had ze al jaren in een of ander duf atelier boven een verlaten loods waar niemand haar experimentjes kon zien geoefend. Het resultaat was er naar. Voor het eerst in tijden was Edward nog eens zwaar onder de indruk...
Maar er was meer. De vernissage en alle volgende openingstijden van de expositie vielen na zonsondergang. OK, dat was een beetje de moderne stijl tegenwoordig, maar het deed vermoedens rijzen. Dan waren er de werken zelf... Adembenemend intrigerend. Extreem gewaagd. Ze hadden iets onwaarschijnlijk wreeds en waren toch bovennatuurlijk perfect. Er was iets aan dat hem bepaalde dingen deed vermoeden...
Ombre zelf bleek trouwens een prachtwijf. Ongewoon gave, netjes verzorgde huid, prachtig figuur en met een hautaine blik die impotentie kon uitdrijven, zo leek het. Dan nog hing er een air om haar die meer had dan enkel wat kunstzinnigs... Edward had zo zijn vermoedens...
Maar dat was dus net waar hij nu zo over zat te piekeren. Hij vond het werkelijk prachtig en dat had hij Ombre op de tentoonstelling ook laten blijken. Vol lof over de fijne afwerking had hij haar gefeliciteerd. Uiteraard hopeloos opzichtig, dat hoorde bij zijn tactiek. Tegelijk werd Ombre wat met haar rug tegen de muur gezet, want wat kun je in zo'n geval anders dan beleefd bedanken en tegelijk moesten de andere aanwezigen eventuele eigen meningen wat bijschroeven, want zo hard contrasteren met iemand die er zo professioneel uitzag als Edward stond niet goed. Zeker niet in het openbaar. OK, misschien was dat wat overdreven, maar veel van de aanwezigen waren onder de indruk geweest van zijn luidruchtige ophemeling.
Na de vernissage had hij nog wat verder gezocht naar extra informatie over Ombre, tevergeefs. Bij dat opzoeken was hij echter iets weinig sympathieks tegengekomen. Hij was Andere Meningen tegengekomen. Blijkbaar waren zijn collega's niet zo uitzonderlijk onder de indruk als hijzelf en zouden ze dus ook niet bepaald positief zijn in op handen zijnde recensies. Dat sloeg hem tegen. Hij was immers al meteen begonnen aan een verslag dat haar werk de hemel in prees. De stijl zat nog niet helemaal goed want hij was beter in negatievere verslagen, maar hij stond er wel 100% achter. Maar als hij nu als ENIGE een positief artikel zou schrijven, en alle anderen een afbraakcolumn maakten, stond hij wel mooi voor aap, ook al was het maar zijn pseudoniem. Zoiets was niet goed voor je reputatie, en als er iets was waar Edward belang aan hechtte, was het wel zijn reputatie. Hij overlas nog eens zijn eerste versie:
"Levensecht..."
Nachtelijke vernissages zijn de laatste tijd meer dan in, maar dit is een van de weinige tentoonstellingen die pas na zonsondergang openen. En het is het opblijven meer dan waard deze keer.
Ombre is een relatief nieuwe naam binnen de Montréalscene, maar haar werk straalt jarenlange ervaring uit. Ombre schildert met verf op een doek, maar daarmee weet je nog maar half wat voor kunst er in haar atelier tot stand komt. Het meest frappante aan haar werken is de materialen die ze gebruikt. Geen duffe herkenbare texturen in haar doeken, geen saaie stoffigheid. Deze kunstenares grijpt blijkbaar terug naar oudere technieken en blaast vervlogen technieken weer nieuw leven in. Haar doeken geven een gave en gezonde induk, een indruk die leven en levenslust uitstraalt.
Op die fascinerende doeken portretteert Ombre een subtiel lijnenspel met veel symbolische figuren. Donkerblauw en zwart komen heel vaak terug, maar ook heftigere en fellere kleuren sieren de prachtige doeken. Meestal beeldt ze suggestieve tribal-achtige thema's af, die heel herkenbaar zijn, alsof ze net zijn weggelopen van de schouder van de trucker-in-het-wegrestaurant of de kont van een pin-up. Ombres techniek is zo verfijnd dat het lijkt alsof ze er al mensenlevens lang aan sleutelde en schaafde, zo perfect dat de kleuren op het doek zijn aangebracht. Veel van de kleurenkunst wordt ook gedragen door de natuurlijke kleur van de doeken, die varieert van sepia-wit tot een Afrikaans diep-bruin.
Om kort te gaan. Deze exclusieve tentoonstelling is zeker de moeite waard. Het perfectionisme van de kunstenares is bijna onaards en haar recentste experimenten met zonlicht, dat bepaalde lichtere doeken nog van tint kan doen schiften, zijn meesterlijk. Nochtans niet geschikt voor elke gezellige huiskamer, al is het maar om de prijs...
Dat kon niet. Dat was veel te positief. Hij zou zich veel te kwetsbaar opstellen, zodat de uitgevers van de bladen waar dit in kwam zijn autoriteit op het vlak van kunst wel eens in twijfel konden trekken. En als ze dan de lijn zouden doortrekken naar zijn filmrecensies... Hij moest er niet aan denken. De pseudoniemen, fictieve namen die hij in de loop der jaren een voor een zorgvuldig had opgebouwd, mochten niets van hun glanzende reputatie verliezen. Dat zou niet alleen een publieke afgang, maar ook een fiks verlies aan inkomsten betekenen. Dankzij zijn schrijfsels kon hij rekenen op een goedgevulde creditcard, maar als die inkomsten wegvielen, kon hij met zijn verzonnen alter ego's niet gaan ankloppen voor een uitkering. En zonder geld kon hij zijn liederlijke levensstandaard onmogelijk handhaven. En zonder geld was je maar niets in het wereldje waar hij zo graag rondhing, ondood of niet.
Jammer maar helaas, hij zou een nieuwe recensie moeten schrijven, eentje die naar goede oude traditie niets meer heel liet van de expositie. Daar had hij weinig problemen mee. Zijn artikel zou zo grensverleggend grof worden dat de gematigd negatieve recensies van zijn concurrenten compleet in de schaduw van zijn allesvernietigende pen zouden verdwijnen. Edward hield wel van dat spreekwoord. Ook al was het er geen.