Chapter 2: Geef het maar een naam
Als we proberen te achterhalen wanneer de Wacko juist in het leven gesprongen is, moet ik toegeven dat ikzelf ook moet gokken. Het moet ergens rond 1992-1993 geweest zijn. De reden hiervoor is dat hij er waarschijnlijk al een hele tijd was, maar pas in die periode 'boven water' is gekomen. Ik heb het nog wel even opgezocht en de eerste keer dat er effectief over hem gesproken werd, was zondag 02 februari 1992. Ik was 16 toen en wist nog niet dat mijn hele leven ging veranderen. Neem het maar van me aan: ik was een braaf, onopvallend, gehoorzaam jongetje. Altijd de huistaken van de school op tijd af, alle lessen geleerd, een appel voor de meester bij,... je kent dat wel. Er moest dus dringend iets gebeuren!!! Wat ik nog wel zeker weet is dat Wacko op mijn 17de verjaardag, 15 september 1993, wel pertinent aanwezig was. En vanaf toen domineerde hij mijn leven, met de ene ongelooflijke gebeurtenis na de andere tot gevolg. Die verjaardagsdrink, want meer was het niet, was toch één van zijn eerste wapenfeiten. Ikzelf vind mijn eigen verjaardag nu niet echt een reden tot feesten. Niet om zwaar-filosofische redenen van het ouder worden,zenne. Nee, gewoon, zo'n speciale dag is het nu ook weer niet! Maar in die tijd dacht ik: "Och, we zullen eens iets organiseren.". De plaats die we voor deze uitspatting hadden uitgekozen, noemden we 't Kelderke. Gelegen in de kelder van het Kasteel van Schoten en bij de meesten van onze klasgenoten al welbekend. Daar zaten we dan, met meer volk dan verwacht, ons onnoemelijk te amuseren. Sommigen onder ons kunnen zich bij de uitspraak "Er is zoveel bier maar geen glazen genoeg", wel iets voorstellen. En in dat feestgedruis, kwam de Wacko ineens met iets nieuws af.Hij noemde het "het blaastruukske" en wij knikten van:"Ja,ja, geef het maar een naam!". Toen we naar zijn uitleg hierover luisterden, leek het meer op het ongemakkelijk moment in een medisch onderzoek, waarin de dokter tegen het jonge mannelijk patiëntje zegt dat hij nu even opzij mag kijken en moet kuchen of op zijn pols moet blazen. Weet u waar ik het over heb? Zo was het ongeveer met "het blaastruukske". Gelieve dit niet thuis te proberen, we weten nog niet wat de gevolgen hiervan kunnen zijn. Maar toen waren we nog jong en onbezonnen, dus met drie probeerden we het. De bedoeling was dat je neergehurkt ging zitten, twintig keer diep in- en uitademen, dan plots rechtspringen en, zoals bij de dokter, zo hard mogelijk op je pols blazen. Wel met je mond op je pols, zodat er geen lucht kan ontsnappen, snap je? Het gevolg is dan, dat er teveel bloed met teveel zuurstof naar je hoofd stijgt, waardoor je dan flauwvalt. Zeker als dat bloed meer uit alcohol dan uit bloedlichaampjes bestaat. En na twee minuten of zo, kom je weer bij en is er (normaal gezien) niks aan de hand.  Klinkt niet gezond, ik weet het, maar we deden het toch. Het is te zeggen, we probeerden het met drie kameraden uit. Den eerste deed het natuurlijk niet goed, maar voor we het wisten lagen de andere en ik tegen de vlakte. We kwamen wel meteen terug bij, maar Marc had wel een tafel geraakt bij het neerkomen. Verder hebben we er niet veel aan over gehouden. Dat denk ik toch, want sindsdien kan ik niet meer zo goed namen onthouden. Ik weet niet of dat door dat truukske kwam of dat ik dit daarvoor al had. Maar data en namen kan ik niet onthouden, daarom schrijf ik alles op. Deze verhalen komen dan ook uit een dagboek. Een tekortkoming die later nog voor de nodige hilariteit heeft gezorgd:Wacko leerde nieuwe mensen kennen, en ik vergat hun namen. Kon wel voor pijnlijke situaties zorgen als ze met hem naar huis gingen en de volgende dag naast mij wakker werden. Om dit ongemak te vermijden, verwittigde hij de mensen in het vervolg. Dan zei hij zoiets als: "Ik ben niet goed in namen... pas op, in Charleroi ben ik geweldig, maar Namen... nee dat lukt me niet!" Daarom kon mijn vader ook nooit volgen. Zo hadden we eens een leuke brunette leren kennen en namen haar mee om thuis iets te eten. Dus ik zo fier als een Duits geweer tegen mijn vader:"Hey pa, dit is Lieve!" Hij stond recht uit zijne zetel, bekeek de dame in kwestie even aandachtig en zei dan: "Neenee, gisteren heette jij Cindy! Oh, en gisteren was je haar blond ook!". Ik begon er dan zelf ook aan te twijfelen, maar we kunnen het hem echt niet kwalijk nemen. "Och, als het kind maar een naam heeft!", werd vanaf toen een veelgebruikte uitspraak. Achja:  |