Jep, ik heb het zo druk op de Pabo, dat ik maar een nummer heb geproduceerd om te delen met jullie. (En nee, dit zijn geen onderdrukte gevoelens of whatever)
Het lied wordt gezongen door een miskend talent uit de samenleving, die het niet zo slecht bedoelt. Dit lied reflecteert zijn gevoelens en kijk op de mensheid, leven en dood.
Het is een ballade, dus het moet lieflijk klinken als je het probeert te zingen.
Ik werkte zo lang,
elke nacht en enlke dag
ben door uren van onderzoek gegaan,
en dozijnen graven.
Het perfecte meisje,
bleek veel te moeilijk te vinden,
dus heb ik haar moeten maken,
maar zal ze ook de mijne zijn?
Zal ze vriendelijk zijn?
Of zal ze vrijuit gaan?
Zal ze de dorpsbewoners terroriseren?
Zal ze me zijn staan?
[REFREIN]
Hard werk en wetenschap,
is wat mijn liefde te bieden heeft,
en alles wat ik van je vraag,
is dat je leeft...
Ik weet dat ik slim ben,
maar ze zien alleen een gek,
nu is er eindelijk eens iemand,
die me ziet zonder gebrek,
Ze houdt mijn hart in haar hand,
zoals ik ooit dat van haar droeg,
Eentje uit een lijk,
dat Igor net opgroef.
Laat niks over aan het toeval,
heb iedere hechting strak vastgedaan,
De energie die hoopt zich op,
Igor, zet maar aan.
[REFREIN]
Ze noemen me een monster,
voor het maken van een monster,
maar wat is een monster dan eigenlijk?
Iemand die de menigte afschrikt?
Iemand die voor God speelt?
Of is het iemand die te bang is om te begrijpen,
en dus in het pad van liefde staat?
Hier komen ze weer,
klinkt alsof de massa er weer is,
met hun fakkels en hun hooivorken,
op het punt binnen te dringen
Het heeft geen zin,
het ze proberen uit te leggen,
ik wacht hier bij haar koepel,
om lieve woordjes te zeggen.
Haar ogen gaan open,
ze glimlacht naar mij,
en voor een kort momentje,
zijn we allebei blij...
[REFREIN]
|
|
|
|
login | registreren | FAQ | menu verklappen
|