Chapter 1: Hoe het allemaal begon
Mitsy was een zeehond. Dat werd mij alleszins verteld toen ik een jaar of elf was. In die tijd ging ik vaak met mijn ouders mee naar hun toneelkring. Ze speelden niet zelf, maar medewerkers achter de schermen heb je in elke organisatie nodig. Dus moeder en vader zetten zich in voor de groep als respectievelijk souffleuse en toneelmeester. Waardoor ik dan weer gratis naar alle vertoningen mocht gaan en tijdens de pauze mee tussen acteurs en medewerkers mocht genieten van hun vorige toneelervaringen, schuine moppen en anekdotes uit het leven gegrepen. De meest opmerkelijke figuur in die bende was ongetwijfeld 'de Lowie'.  Lowieke was altijd de gezelligheid zelve en tijdens de doldwaze toneelavonden was het dan ook niet verwonderlijk dat hij vrij veel aan het woord was. In het gewone leven was hij bakker van beroep, maar op de planken zette hij zijn beste beentje voor als 'de futloze buurman', 'Lou van de Camping', 'de postbode' en tot nu toe nog zijn meest memorabele rol: 'de Cesar' uit 'Slisse en Cesar'. Maar iedereen zal kunnen vertellen dat hij naast het podium een even goede rol speelde als erop. Een rasechte all-round entertainer. Zo zaten we op een gegeven avond gezellig van de pauze te genieten in de kelder van het Forum waar ze speelden. Het bier vloeide spontaan in alle kelen en de tongen werden losser. Ik had mij als 11-jarige toch nog maar een cola aangeschaft en zat braaf naast mijn moeder. Lowie had weer één van zijn fantastische verhalen in de groep gegooid en ik was de concentratie om te luisteren halverwege kwijtgeraakt. Tot hij zijn verhaal eindigde met de woorden:"... en nu krijg ik van die visboer ook altijd meer mee voor onze Mitsy!". Hierop volgde een lachsalvo van de rest van de groep en ik had meteen spijt dat ik niet heel het verhaal had gevolgd. En dat was duidelijk aan mijn gezicht te zien, geloof ik. Toen Lowieke in de gaten kreeg dat ik het verhaal niet meer gevolgd had en nu plots wel wakker werd geschud door de uitbundige lachbui van de andere spelers, begonnen zijn kleine, staalgrijze ogen te schitteren en verscheen er een bijna onzichtbare glimlach rond zijn mond. Daarna draaide hij zich een beetje op zijn stoel en toen het gelach wat uitgestorven was, sprak hij me rechtstreeks aan: "Gij bent bij mij nog niet komen zwemmen, hé? Als het wat beter weer wordt, moet je aan je ouders maar eens vragen of je bij mij in de tuin in het zwembad mag komen zwemmen." Ik wist niet meer wat ik moest zeggen. Ik had de helft van het verhaal gemist, wist niet waarom iedereen moest lachen, kende toen nog niemand waarvan de ouders zo wreed waren dat ze hunne kleine 'Mitsy' noemden,... en hij daar begint plots over een zwembad in zijn tuin. Een zwembad !!! Pas op: ik heb hier over meer dan 20 jaar geleden. Nu heeft praktisch iedereen een zwembad in zijn of haar tuin staan. Al is het er ééntje van € 49,95 uit het één of ander tuincentertje om de hoek. Maar hij had een echt, volledig ingegraven en betegeld zwembad en ik mocht er gaan zwemmen als het weer weer wat beter werd... yes!!! Nu hoor ik de doemdenkers van tegenwoordig al roepen:"Bel de kranten, het nieuws, de jeugdbescherming, de politie,...": "GEILE PEDOFIEL LOKT 11-JARIGE MET VERHAAL ZWEMBAD" "De Mitsy zal blij zijn dat er nog eens iemand mee komt zwemmen. Gij bent toch niet bang van zeehonden?" Onbegrijpend fronste ik mijn wenkbrauwen. Terwijl mijn mond langzaam openviel trok ik mijn schouders op en zochten mijn ogen zenuwachtig naar mijn moeder voor een goed antwoord. Maar ze zei niks. Ze wachtte breed glimlachend mijn antwoord af. Ik geloofde nog steeds niet wat ik had gehoord: Lowieke de bakker, had... in zijn tuin... een zwembad... met een zeehond in !!!??!!?! Nee, nee, nee... dat kan niet. Normaal gezien had ik geantwoord:"Heb jij een zeehond? Ha, dat zal wel!". Maar in die tijd was ik nog braaf, onschuldig, goedgelovig én naïef tegelijkertijd. Daarbij kwam nog dat de rest van de spelers zich ook in het gesprek begonnen te mengen. Met vragen als:"Hoe is het nu met de Mitsy? Heeft hij nog last van zijn darmen?...", werd mijn zwak ongeloof de kop ingedrukt. Van dat dagje zwemmen is er nooit iets in huis gekomen. Nu vraag ik me wel af wat hij zou gezegd hebben als ik wél had komen zwemmen en de Mitsy was er niet? Waarschijnlijk had hij er zich met een smoesje wel uitgepraat. Want die zeehond bestond natuurlijk helemaal niet. De leugenaar! Maar daar gaat het hier nu even niet om. Jaren later, zeven om precies te zijn, zat ik in diezelfde kelder van het Forum mezelf onnoemelijk te amuseren tijdens de pauze van het eerste stuk dat ikzelf meespeelde. Mijn acteerdebuut was tot nu toe vlot verlopen, buiten de stroompanne die zich voordeed zo'n 10 minuten nadat ik voor de allereerste keer op de planken verscheen. Ik was juist tegen mijn broer en schoonzus, in dat toneelstuk dan toch, aan het uitleggen dat ik mijn job als leraar had opgegeven om professionele hondenuitlater te worden. En PATS... toen viel alle licht uit. Paniek alom, behalve bij mijn twee medespelers die in het donker gezellig doorkeuvelden. Wat ze zeiden had niks meer met dat stuk te maken, maar ze bleven wel goed in hun karakter. En ik zat met het zweet in mijn handen mezelf af te vragen wat we moesten doen als de lichten terug aansprongen. Waar waren we gebleven? Wie zou het eerst verdergaan? En vanaf waar? Uiteindelijk werd het euvel verholpen, de spots zoemden terug aan en mijn 'broer' stond op uit de zetel en ging naar de bar met de woorden: "Gij laat dus honden uit...? Ge had beter electricien geworden !!!" Het spel lag toen weer zo'n vijf minuten stil. Maarja, we zaten toen weer in de kelder. Iedereen noemde me 'Patje' en ik was achttien. De Wacko was ondertussen een jaar en half en al volop bezig met onze levenswijze te domineren. Lowieke zat er natuurlijk ook weer. Hij speelde onze 'pa' in het stuk, had ons al veel bijgeleerd over de kunst van het acteren en zag dat het goed was. Het toeval wil dat hij op exact dezelfde plaats zat als zeven jaar geleden. En op de plaats waar ik toen zat, had Celine, de jongste dochter van een andere medespeler, plaatsgenomen. In gedachte ging ik automatisch terug naar die avond zeven jaar geleden en plots besefte ik het: De Lowie was helemaal geen leugenaar, hij fantaseerde. Op elf jarige leeftijd was ik voor het eerst in contact gekomen met 'real-life fantasy'. Geen sprookjes, geen magie, geen mythologische figuren, maar een hersenspinsel van het genre het-zou-eventueel-wel-kunnen-maar-daarom-is-het-nog-niet-zo! Een verzonnen verhaal dat zo realistisch werd gebracht dat iedereen die het niet geloofde, toch begon te twijfelen. Meesterlijk vond ik dat. En waarschijnlijk heeft dat mee aan de basis gelegen van alle avonturen die ik samen met de Wacko al heb beleefd. Wij spelen nog altijd toneel. Alle dagen van ons leven zelfs. En Lowieke is ondertussen al een paar jaren gepensioneerd, maar toneelspelen gaat hem nog altijd evengoed af. En Mitsy... Mitsy is nog altijd een zeehond!  |