Ik weet dat het op papier niet zo mooi/heftig klinkt als dat ik het zal uitspelen, maar als de lading van het stuk overkomt, weet ik dat de potentie erin zit
Graag zou ik jullie gedachten, meningen, kritiek, feedback e.d. horen.
De speelmanier is in het begin kinds en simpel... Alsof een verhaaltje in Sesamstraat wordt verteld. Echter, de sfeer zal omslaan in spanning en verdriet.
Nja, kom op met die feedback!!!
Hallo jongens en meisjes,
Vandaag ga ik jullie een verhaaltje vertellen. Het verhaal gaat over een meisje genaamd “Stacey”, en Stacey is een beetje… ach, jullie zullen het wel merken!
Het was, een jaar of 14 geleden, een mooie, zonnige dag. Stacey was al vroeg op, en net als alle andere kinderen van 3, begon ze haar dag met het wekken van haar ouders. Nadat pa zich nog een keer had omgedraaid, besloot haar moeder om Stacey mee te nemen naar de keuken.
Stacey was nog vrolijker dan normaal, want vandaag zouden ze weer naar oma toe, helemaal in Spanje! Morgen wordt ze namelijk 4 jaar, en net als ieder jaar, wordt dat in Spanje gevierd, omdat oma niet meer met het vliegtuig kon.
De hele dag kon Stacey niet stil zitten! Ze had er zo’n zin in, en vanavond zou ze voor het eerst met het vliegtuig gaan! Vroeger gingen ze altijd met de auto! Natuurlijk was Stacey niet bang! De dag vloog voorbij, en nadat ze klaar waren met het avondeten, vertrokken ze naar het vliegveld in Dusseldorf, Duitsland, omdat het goedkoper was dan Schiphol met die nieuwe vliegtax.
Tijdens het opstijgen kreeg Stacey een raar gevoel in de buik, net als op de kermis! Het was nu best wel spannend, maar toen het vliegtuig eenmaal in de lucht was, begon ze er plezier in te krijgen. De wolken leken op schapen en bomen, en eentje zelfs op papa!
Plots begon het hele vliegtuig te schudden! De lampjes boven Stacey’s hoofd sprongen aan, en haar vader hielp haar snel in haar gordel. De stem van de piloot kwam uit de luidspreker naast haar. “Attention everyone, we are experiencing technical difficulties with our rear-rudder. Please take your crash position, I repeat, take your crash positions! We are trying to make an emergency landing!”
Ironisch genoeg “vliegen” de volgende seconden voorbij, maar toch lijken ze een eeuwigheid te duren. Het vliegtuig valt loodrecht naar beneden. Een hels kabaal en een hoop chaos later, zit Stacey in een maaiveld. Alleen met haar teddybeer zit ze bij het vliegtuig-wrak, terwijl ze naar de sterren kijkt.
Ze huilt niet.
Ze zag net haar ouders sterven.
Toen huilde ze ook niet…
Ze was de enige overlevende, maar dat wist ze nog niet.
Een lamp in de lucht… het is een helicopter die het nieuws live uitzend.
“Wel dames en heren, hier live boven het vliegtuig van vlucht 731 dat zojuist gecrashed is in een veld op de grens tussen Belgie en Nederland. Zoals altijd zijn we hier enkelen minuten voor de reddingswerkers! Dit nieuws is dus vers van de pers, en u ziet het hier bij ons! We zullen zometeen de reddingswerkers vragen naar hun eerste indruk van deze ramp. Tot die tijd is het oogst-tijd voor Magere Hein!”
Enkele minuten later wordt ze door een reddingswerker uit het veld getild, bij het vliegtuig vandaan. “Alles goed meisje? Waar zijn je ouders?”
Stacey wijst naar het vliegtuig. “Daar… ze slapen”
Met een gehangen hoofd, tilt de man haar weg.
Stacey mist haar verjaardagsfeestje, en wordt direct nadat ze uit het ziekenhuis ontslagen is, naar een psycholoog gebracht. Tien jaar lang volgt ze therapiesessies, en tien jaar lang huilt ze niet een traan.
Op 14 jarige leeftijd raakt ze betrokken in een drugs-schandaal. Ze is al enkele jaren verslaafd aan heroïne en XTC, en doet inmiddels alles om aan drugs te komen. Ze krijgt een celstraf van enkele maanden, maar ze weet zichzelf al snel te “bevrijden” wegens “goed gedrag”. Ze weet af te kicken van de drugs, en ze lijkt een normaal leven op te pakken.
Enkele weken later sterft haar oma, op Stacey’s 15e verjaardag. Deze laat haar enige kleinkind een paar honderd euro’s na. Een week later is Stacey weer verslaafd en spendeert de hele erfenis aan heroïne.
Het is de dag voor haar 16e verjaardag. Stacey loopt al een poosje rond in Dusseldorf en ontdekt al snel de weg naar het vliegveld. Ze loopt de grote hal binnen en bekijkt de mensen die binnen en buitengaan. Mensen in alle soorten en maten, van alle rassen. Allemaal even gehaast en gejaagd door het leven.
De avond valt, en ze kijkt naar de ondergaande zon. Ze heeft een plekje gevonden aan het einde van een vliegbaan en ligt op haar rug in het gras. De vliegtuigen die landen, lijken als vallende, metalen engelen over haar heen te scheren.
Het wordt donker, en de hele nacht kijkt ze naar de vliegtuigen. Rillend van de kou pakt ze haar teddybeer vast. Ze rilt van de kou.
Zachtjes begint ze te zingen.
“Happy Birthday, to me,
Happy birthday… to me…
Happy birthday, dear Stacey…
Happy birth.. day… to… … you…”
De volgende dag meldden de kranten over het meisje dat dood is ontdekt aan de landingsbaan van het Duffeldorfse vliegveld. Haar tijd van overleden wordt berekend op 17 februari, 6:35… de exacte tijd van zonsopgang. Ze stierf aan onderkoeling.
Een week later wordt ze geïdentificeerd en krijgt ze een begravenis. Geen familie of vrienden waren aanwezig. Een journalist zat eenzaam in de kerk.
Een populaire band schrijft een liedje over haar, genaamd “het meisje van zonsopgang”.
Een paar dagen is heel Nederland in de ban van, en herdenkt Stacey Meijer.
Het meisje dat er 12 jaar over deed om te sterven.
Vandaag ga ik jullie een verhaaltje vertellen. Het verhaal gaat over een meisje genaamd “Stacey”, en Stacey is een beetje… ach, jullie zullen het wel merken!
Het was, een jaar of 14 geleden, een mooie, zonnige dag. Stacey was al vroeg op, en net als alle andere kinderen van 3, begon ze haar dag met het wekken van haar ouders. Nadat pa zich nog een keer had omgedraaid, besloot haar moeder om Stacey mee te nemen naar de keuken.
Stacey was nog vrolijker dan normaal, want vandaag zouden ze weer naar oma toe, helemaal in Spanje! Morgen wordt ze namelijk 4 jaar, en net als ieder jaar, wordt dat in Spanje gevierd, omdat oma niet meer met het vliegtuig kon.
De hele dag kon Stacey niet stil zitten! Ze had er zo’n zin in, en vanavond zou ze voor het eerst met het vliegtuig gaan! Vroeger gingen ze altijd met de auto! Natuurlijk was Stacey niet bang! De dag vloog voorbij, en nadat ze klaar waren met het avondeten, vertrokken ze naar het vliegveld in Dusseldorf, Duitsland, omdat het goedkoper was dan Schiphol met die nieuwe vliegtax.
Tijdens het opstijgen kreeg Stacey een raar gevoel in de buik, net als op de kermis! Het was nu best wel spannend, maar toen het vliegtuig eenmaal in de lucht was, begon ze er plezier in te krijgen. De wolken leken op schapen en bomen, en eentje zelfs op papa!
Plots begon het hele vliegtuig te schudden! De lampjes boven Stacey’s hoofd sprongen aan, en haar vader hielp haar snel in haar gordel. De stem van de piloot kwam uit de luidspreker naast haar. “Attention everyone, we are experiencing technical difficulties with our rear-rudder. Please take your crash position, I repeat, take your crash positions! We are trying to make an emergency landing!”
Ironisch genoeg “vliegen” de volgende seconden voorbij, maar toch lijken ze een eeuwigheid te duren. Het vliegtuig valt loodrecht naar beneden. Een hels kabaal en een hoop chaos later, zit Stacey in een maaiveld. Alleen met haar teddybeer zit ze bij het vliegtuig-wrak, terwijl ze naar de sterren kijkt.
Ze huilt niet.
Ze zag net haar ouders sterven.
Toen huilde ze ook niet…
Ze was de enige overlevende, maar dat wist ze nog niet.
Een lamp in de lucht… het is een helicopter die het nieuws live uitzend.
“Wel dames en heren, hier live boven het vliegtuig van vlucht 731 dat zojuist gecrashed is in een veld op de grens tussen Belgie en Nederland. Zoals altijd zijn we hier enkelen minuten voor de reddingswerkers! Dit nieuws is dus vers van de pers, en u ziet het hier bij ons! We zullen zometeen de reddingswerkers vragen naar hun eerste indruk van deze ramp. Tot die tijd is het oogst-tijd voor Magere Hein!”
Enkele minuten later wordt ze door een reddingswerker uit het veld getild, bij het vliegtuig vandaan. “Alles goed meisje? Waar zijn je ouders?”
Stacey wijst naar het vliegtuig. “Daar… ze slapen”
Met een gehangen hoofd, tilt de man haar weg.
Stacey mist haar verjaardagsfeestje, en wordt direct nadat ze uit het ziekenhuis ontslagen is, naar een psycholoog gebracht. Tien jaar lang volgt ze therapiesessies, en tien jaar lang huilt ze niet een traan.
Op 14 jarige leeftijd raakt ze betrokken in een drugs-schandaal. Ze is al enkele jaren verslaafd aan heroïne en XTC, en doet inmiddels alles om aan drugs te komen. Ze krijgt een celstraf van enkele maanden, maar ze weet zichzelf al snel te “bevrijden” wegens “goed gedrag”. Ze weet af te kicken van de drugs, en ze lijkt een normaal leven op te pakken.
Enkele weken later sterft haar oma, op Stacey’s 15e verjaardag. Deze laat haar enige kleinkind een paar honderd euro’s na. Een week later is Stacey weer verslaafd en spendeert de hele erfenis aan heroïne.
Het is de dag voor haar 16e verjaardag. Stacey loopt al een poosje rond in Dusseldorf en ontdekt al snel de weg naar het vliegveld. Ze loopt de grote hal binnen en bekijkt de mensen die binnen en buitengaan. Mensen in alle soorten en maten, van alle rassen. Allemaal even gehaast en gejaagd door het leven.
De avond valt, en ze kijkt naar de ondergaande zon. Ze heeft een plekje gevonden aan het einde van een vliegbaan en ligt op haar rug in het gras. De vliegtuigen die landen, lijken als vallende, metalen engelen over haar heen te scheren.
Het wordt donker, en de hele nacht kijkt ze naar de vliegtuigen. Rillend van de kou pakt ze haar teddybeer vast. Ze rilt van de kou.
Zachtjes begint ze te zingen.
“Happy Birthday, to me,
Happy birthday… to me…
Happy birthday, dear Stacey…
Happy birth.. day… to… … you…”
De volgende dag meldden de kranten over het meisje dat dood is ontdekt aan de landingsbaan van het Duffeldorfse vliegveld. Haar tijd van overleden wordt berekend op 17 februari, 6:35… de exacte tijd van zonsopgang. Ze stierf aan onderkoeling.
Een week later wordt ze geïdentificeerd en krijgt ze een begravenis. Geen familie of vrienden waren aanwezig. Een journalist zat eenzaam in de kerk.
Een populaire band schrijft een liedje over haar, genaamd “het meisje van zonsopgang”.
Een paar dagen is heel Nederland in de ban van, en herdenkt Stacey Meijer.
Het meisje dat er 12 jaar over deed om te sterven.