X-men origins: Wolverine

U hebt altijd eens willen weten hoe Wolverine aan zijn fameuze intrekbare klauwen en aan dat onmetelijk cool leren jasje is geraakt? Deze langverwachte prequel vertelt het u! Dat de filmstudio met Wolverine verder zou gaan, lag voor de behaarde hand: van alle mutanten was hij, met dat troebele verleden en die gewelddadige inborst, veruit de boeiendste.

Met de set-up van deze film zat het dus wel bakkebaard (altijd leuk om te zien hoe superhelden aan hun krachten komen), maar de pay-off is maar zozo. Fóétsie zijn de onderliggende thema's die de vorige 'X-Men'-films zo interessant maakten (racisme, stamceltherapie, genetische zuivering): 'Wolverine' lijkt zich, met die klakkeloze opeenvolging van actiescènes, uitsluitend te richten tot kijkertjes met een ultrakorte aandachtsboog.

Tot overmaat van ellende zet Gavin Hood de duels zó zouteloos in beeld dat we er mutandpijn van kregen (vraagje voor hoofdacteur/producer Hugh Jackman: was de regisseur van 'Tsotsi' wel de juiste man voor de job?). Wie zich erbij kan neerleggen dat 'Wolverine' niet op de hoogte staat van de films van Bryan Singer (wij hadden een kwartiertje nodig), zal nog nét een genietbare no-brainer zien, met hier en daar een goed moment (het adamantiumbad!) en met een verontrustend knappe vertolking van Liev Schreiber als Sabretooth. Hopelijk gaan ze nog meer prequels maken: wij zouden weleens willen weten hoe Mystique aan dat goddelijke blauwe lijf is geraakt.