|
|
|
|
login | registreren | FAQ | menu verklappen
|
3:10 to Yuma - RecensieDit item bevindt zich in: http://www.imdb.com/title/tt0381849/ Remake van de gelijknamige westernklassieker uit 1957 met Glenn Ford in de hoofdrol. 3:10 to Yuma (1957) op IMDb.Dan Evans (Christian Bale), een veteraan uit de Amerikaanse burgeroorlog en kleine rancher, tracht het hoofd boven water te houden en de cattle baron te weerstaan die de hele streek in handen houdt. Deze wil Evans' land vermits de trein erdoorheen zal rijden binnen afzienbare tijd. Evans' is getuige van een gewelddadige overval op een gepantserde postkoets. Het noodslot slaat onverbiddelijk toe. Dan geraakt meer en meer verwikkeld in de situatie en besluit dan ook om samen met enkele anderen om Wade (Russel Crowe, de koelbloedige leider van de bende, die ter plekke werd opgepakt) naar Contention te brengen, een stadje op een dagreis van Bisbee, Arizona Territory, waar ze nu zijn. Daar willen ze Wade op de 3:10 to Yuma zetten, de trein van 15:10... vandaar de titel, voor wie het nog niet door had. Dat dit niet van een leien dakje gaat spreekt behoorlijk voor zich. We zouden geen film hebben moest het zo gaan. Het deel van de reis naar Yuma ontpopt zich als een grimmige "road movie" in het Westen. Tijdens deze rit maakt Wade contact net de verschillende leden van zijn begeleiders. De enige die evenwel ontvankelijk is voor de woorden van Wade is Evans. Niet dat hij zich zomaar laat overtuigen, integendeel. De psychologische oorlogvoering tussen de twee vormt eigenlijk het thema van de hele film. Wade tracht Evans te overtuigen van de zinloosheid van zijn taak, en poogt bovendien om Evans' vriend te worden. Evans probeert daarentegen verbeten om Wade duidelijk te maken dat hij niet kan, wil en zal wegkijken als wet en orde met voeten worden getreden. Dit niet in het minst door de invloed van zijn oudste zoon. Hoe *DAT* afloopt moet je zelf maar bekijken. Het tempo van de film is hier en daar wat tergend traag, maar het is overduidelijk enkel een middel om de spanning voor te stellen in afwachting tot de trein naar Yuma. Het maakt hem evenwel verre van "saai" of "langdradig". De dosering van actie, rustpauses en plotwendingen maakt dat de film niet begint te vervelen. Het absolute hoogtepunt van de film op psychologisch vlak is evenwel te vinden in de hotelkamer in Contention. Het origineel van de film heb ik - helaas, helaas, driewerf helaas - nog niet kunnen zien. Dat komt er echter wel zéker van! Maar als ik de synopsis bekijk vallen er enkele kleinere verschillen op. Ten eerste heeft Evan in de remake en het origineel twee zoons. In de remake zijn dat William (de oudste) en Mark (de jongste) terwijl William in het origineel Matthew heette. Joost mag weten waarom ze zoiets veranderen. Verder krijgt de oudste jongen van de familie Evans een belangrijke functie in de film, namelijk hij reist mee met de groep, tegen de wil van zijn vader in. In het origineel komt Alice Evans, de vrouw van Dan, achter de groep aan om haar man te overtuigen om Wade toch vrij te laten. Verder blijkt het origineel ook veel meer te draaien rond de gebeurtenissen in de hotelkamer terwijl in de nieuwe versie de reis naar Contention meer aandacht krijgt. Aan de andere kant zijn er ook hele dialogen en situaties gewoonweg overgenomen in het nieuwe werk. Vb: in het begin, bij de overval op de postkoets, kan de koetsier een bendelid van Wade gijzelen. Dat, inclusief de reactie van Wade, is rechtstreeks overgenomen uit het origineel. Of: Wade spreekt Evans aan met "What are you squeezin' that watch for? Squeezin' that watch ain't gonna stop time." Een zin die letterlijk zo wordt gereciteerd in het origineel en de remake. Nu... er wordt wel eens geklaagd over "medium shots" in de film. Ze zouden de sfeer breken en niet passen in een film als deze. Wel... ik kan het er niet eens mee zijn. Nergens stoorden de beelden of maakten ze de actie moeilijker te volgen. Over het algemeen ben ik zelfs zeer goed te spreken over het camerawerk. James Mangold - die we ook kennen van Identity en Walk the Line - kwijt zich erg goed van zijn taak en houdt de touwtjes ijzersterk in handen. Van voor tot achter leidt hij zijn team tot een geweldige apotheose met een - volgens mij volledig en volstrekt bewust gekozen - anticlimax op vlak van actie, die tegelijk een psychologische uitschieter naar boven toe is. De acteerprestaties van de beide hoofdrolspelers zijn werkelijk uitmuntend. De psychologische duellen tussen Wade/Crowe en Evans/Bale zijn echt fascinerend. Maar ook Ben Foster als de koelbloedige en zelfs tot psychopathie neigende rechterhand van Wade, levert uitmuntend vakwerk. De rest is eveneens zeer sterk gecast, maar door de plot vallen deze drie heren het allermeest op. Al bij al is dit één van de betere westerns van de laatste twee decennia. Ik kan hem enkel maar aanraden, zowel voor westernliefhebbers als voor hen die denken dat westerns niet hun ding zijn. Conclusie: 8/10 Dit item bevindt zich in: © mandragon web team - 2000-2012 |
