Verschillende films volgden in de stijl: een remake van "Der Golem", "Das Wachsfigurenkabinett" en anderen. Robert Wiene zelf liet zich door Dostojevski inspireren voor "Raskolnikow". Murnau had voor "Nosferatu" al "Der Januskopf" gemaakt, naar analogie met Jeckyll & Hyde, en oogste bijval met "Faust" en eerder met "Der Letzte Mann", een soort sociaal-psychologische horrorfilm, waarin een hotelportier zijn job en status verliest. De portier, uitgelachen en letterlijk gebukt gaand onder een laag zelfbeeld takelt snel af en slaat door. Ook hier valt op dat Murnau het beeld zoveel mogelijk laat spreken: al dan niet ingebeelde scènes waarin het slachtoffer wordt beschimpt laat hij subjectief zien. In de film wordt het verhaal verteld: objectief (zoals het door de gevoelige plaat wordt vastgelegd en zoals wij beelden vaak at face value geloven; subjectief, of emotief, typisch expressionistisch; en mentaal, door te laten zien wat de 'laatste man' zich inbeeldt.
Fritz Lang, tenslotte, bleef het prijsbeest van Ufa. Hij maakte achtereenvolgens "Dr. Mabuse, der Spieler" en de "Nibelungen", en voltooide de monsterproductie "Metropolis"
, nog zo'n legendarische titel. Het is een dystopische film over een totalitaire toekomst, waarin een rijke bovenklasse letterlijk wordt ondersteund door een onderlaag, die onder de grond reusachtige machines aan de gang houden. Lang laat in de special effects zijn voorliefde voor architectuur zien en laadt de film vol symboliek, want uiteraard loopt de machinerie van metropolis niet zo geolied als gedacht.Mede dankzij Ufa's uitgebreide infrastructuur en het rijkelijk aanwezige talent had de Duitse film zich kunnen handhaven tijdens de magere jaren van de Duitse economie. het waren zelfs de plannen die die economie moesten herstellen, die het moeilijker maakten om Duitse films te exporteren. Hollywood pompte geld in Europa om een concurrent te overweldigen. De verhoogde concurrentie en de disproportionele projecten van Ufa zorgden voor aanzienlijke financiële moeilijkheden. Om de schulden af te betalen, moest Ufa een nadelige deal sluiten met Paramount en Metropolis, twee Amerikaanse tegenhangers. (Met de Duitse voorliefde voor acroniemen werd dit dan "Parufamet" - verzin zelf maar waarom
). Dat was dan nog niet het einde.De schulden bleven zich opstapelen. Metropolis, nu beroemd, bracht Ufa aan de rand van het faillisement (zie rechts de affiche in expressionistische stijl - onderaan rechts in het klein: 'Parufamet'). De "redding" kwam uit onverwachte, Duitse hoek: Alfred Hugenberg begon als geldschieter op te treden. Dit was een rechts-nationalistische magnaat, die later zou aanleunen bij de NSDAP. En zo kwam de Duitse cinema al snel in handen van de nazi's terecht. Censuur gaf uiteindelijk de genadeslag aan onafhankelijke cinema.
De samenwerking met de Amerikanen en in vele gevallen de afkeer voor de nazi's zorgden voor een gestage migratie van Duits talent naar Hollywood. Wat kwam daar van hen? Helaas, vrij weinig. Vele Duitsers konden niet erg goed aarden in het studiosysteem daar, en omgekeerd wisten die studio's vaak niet hoe ze dat talent konden laten renderen. Ufa exporteerde invloed en know-how, maar ontwikkelde zich nauwelijks verder.
Wiene is de enige van de besproken regisseurs die niet het continent verliet. Hij verliet Hitler-Duitsland wel, maakte nog enkele films en werkte als producer, en stierf nog voor de oorlog aan kanker.
Murnau en Lang vertrokken wel naar de States. Lang's vrouw en medewerker, Thea von Harbou, was het Duitse nationalisme gunstig gezind. Zij bleef, werkte voor de nazi's en werd na de oorlog door de Amerikanen gedagvaard. Fritz Lang getuigde tegen haar. Zijn eigen carrière raakte echter in het slop. na Metropolis maakte hij de geniale geluidsfilm "M", waarin een sterke Peter Lorre een kindermoordenaar vertolkt, die de stad op stelten zet. Lorre, trouwens, vertrok ook, eerst naar Engeland waar hij met Hitchcock samenwerkte, en dan naar Amerika. Hij vertolkte er vaak eerder komische karakterrollen, zoals Joël Cairo in de eveneens schitterende Hammett-verfilming "The Maltese Falcon", en daarna in Casablanca. Fritz Lang maakte een aantal degelijke misdaadfilms en keerde op het einde van zijn carrière nog even terug naar zijn expressionistische roots, waarvoor hij zijn pensionering uitstelde.
Murnau's loopbaan was kort. Hij vertrok al snel naar Amerika, won enkele van de eerste oscars maar paste zich ongaarne aan aan de geluidsfilm. Zelf was hij naar verluidt homofiel, maar zijn laatste film werd vanwege een teveel aan vrouwelijke ontbloting gecensureerd. Murnau verongelukte voor de film uitkwam.
De invloed van expressionisme op horror was het meest duidelijk. Regisseurs als James Whale (nog een getalenteerde homofiel die verdronk in zijn eigen zwembad, Hollywood is een gevaarlijke plaats voor die bevolkingsgroep) met Frankenstein (Boris Karloff) hadden de films aandachtig bekeken. Karl Freund (The Mummy en de eerste Dracula met Bela Lugosi) had eraan meegewerkt: hij was cameraman voor Murnau, Lang en anderen van de Ufa-stal.
Naast de eerder vernoemde Peter Lorre, een altijd aangename Humphrey Bogart en Ingrid Bergman, speelde in casablanca ook Conrad Veidt mee, in een ver verleden, Césare uit "Caligari". De film werd geregisseerd door Michael Curtiz... voorheen Mihàly Kertész, een Hongaar uit de Ufa-school.
Een korte, maar rijke periode van Duitse film.