Het verhaal is niet al te moeilijk, hoewel het niet lineair wordt verfilmd.
In een achtergebleven Duits dorpje duikt de Vreemdeling op (Bernhard Goetzke (rechts) wat je noemt een karakterkop, wordt heel gericht belicht en kijkt de hele film getormenteerd uit zijn ogen). Deze man huurt voor grof geld het veld naast het kerkhof "om er te tuinieren", want hij oud en moe. Een jong koppeltje arriveert, ontmoet de Vreemdeling, en de twee mannen verdwijnen. Wanneer de vrouw ontdekt dat de Dood haar geliefde heeft meegenomen, smeekt ze bij hem voor zijn leven. De Dood legt uit dat als je kaars op is, je leven eindigt. Om haar te bewijzen dat Liefde niets vermag tegen de Dood, mag ze proberen in te grijpen in drie lichtjes - vandaar de alternatieve titel. Dat zijn achtereensvolgens levens in een Arabisch Rijk, Veneti� tijdens Carnaval en een mythisch China, en de korte stukken worden in het kaderverhaal verwerkt. Vervolgens stelt hij voor om haar geliefde terug te geven, als zij een ander leven in de plaats kan aanbieden... een bepaald oneerbaar aanbod. Hoe het afloopt, moet je maar gaan zien 
Neil Gaiman zelf had geen betere Dood kunnen schrijven. Goetzke is dreigend in zijn rol als Dood en onverschillig en onverstoorbaar in andere vermommingen. Ook de vrouwelijke hoofdrol doet goed wat er van haar verwacht wordt. Qua special effects valt de film ook in gunstige zin op. Spoken en zielen die het lichaam verlaten zien er zowat hetzelfde uit als wat wij tegenwoordig verwachten, bijvoorbeeld. De toverkunsten van A Hi in het Chinese deel zijn eenvoudig maar niet al te duidelijk. De thematiek en symboliek van de film is aangrijpend, hoewel de korte verhalen binnen het kaderverhaal wat te lang duren. In het geval van de Arabieren is het ook nogal acuut stereotiep (je kan je afvragen of dat nu ook niet zo is) en het Chinese gedeelte is er een beetje... over. het stuk is erg 'fantastisch' en overtuigt niet erg door zijn omgeving, iets waar je je de rest van de film wel overheen zet. Het geheel is best meeslepend.
Al met al een boeiende film over de mens op zoek naar zichzelf, in dit geval voor het mysterie van de dood. Het sprookjesachtige leent zich bij uitstek voor een stille film, omdat de weinig dialoog nogal gestileerd is, en vaak herhalingen kent en de personages eerder karakters zijn (De Dood, De Geliefden, De Notaris etc.) - ze krijgen trouwens ook geen naam.