Janowitz en Mayer schreven het scenario, Robert Wiene werd aangezocht voor de regie. In tegenstelling tot wat vaak beweert wordt, heeft Fritz Lang (die we nog zullen tegenkomen later) het einde van deze film niet veranderd. Hij heeft het vertelperspectief, het uitgangspunt veranderd. De film werd zo minder anti-authoritair, maar ongetwijfeld meer expressionistisch. (Rechts: de sinistere dokter (Werner Krauss) met slapende Cesare(Conrad Veidt) )Het verhaal is vrij eenvoudig. Een rondzwervende circusventer, genaamd Dr. Caligari, gebruikt in zijn act een narcoleptisch figuur, die onder hypnose de toekomst voorspelt. Na een grimmig optreden wordt de stad geteisterd door geheimzinnige moorden, en uiteraard zitten Dr. Caligari en de slaapwandelaar Cesare in zijn kist daar voor iets tussen. De ontknoping werpt uiteindelijk een ander licht over al het gebeurde.
Wiene en zijn ploeg werkten samen met expressionistische kunstenaars om de decors van de film weer te geven welke stemming en atmosfeer, welke gevoelens overheersen. De reden waarom alles er zo raar en verwrongen uitziet is omdat men niet louter het beeld wilde meegeven in de film, maar wel een soort geestesoog.
(Rechts: een verwrongen perspectief - de stad.) De belichting is om die reden geschilderd op de decors, en geeft een overdreven en vaak onnatuurlijk effect, en dat is de bedoeling. (Het hielp ook om te besparen op stroom, wat in de Weimarrepubliek handig meegenomen was. De expressionistische films werden vaak helemaal in de studio opgenomen en niet op locatie waardoor Ufa de best uitgeruste gebouwen in Europa had.) Door make-up zien de personages en sinister en duister uit, de hoekige en verwrongen stijl geeft vorm aan de psychologische griezel van de film. Het is, toegegeven, even wennen aan het schilderwerk, en soms het theaterachtige, uiterlijke van de film. Gaandeweg laat je je graag meeslepen, omdat je merkt dat de film je wil ontwrichten en bevreemden. De ontknoping van de film is dan uiteindelijk een een laatste verrassing, een verheldering ook wel, en dat dit truukje nog steeds wordt toegepast in hedendaagse thrillers (The Usual Suspects, of recenter, The Sixth Sense, ed.) zegt genoeg.