Plot
Edward Abramovicz is een goochelaar, maar een met bijzondere krachten. In z'n jeugd maakt hij daarmee indruk op een hertoginnetje. Er ontstaat een romance tussen hen, maar deze wordt ruw verbroken tussen het verschil in stand (meubelmaker vs hertogin).
Na een aantal jaren van rondzwerven komt Edward Sophie (de hertogin) weer tegen, ditmaal in de gedaante van de geliefde van Kroonprins Leopold. Deze raakt geïrriteerd door de trucages van Edward, die zo langzaam aan steeds beter worden. Door deze obscinatie van de kroonprins komen Edward en Sophie elkaar echter wel weer tegen en er ontstaat een verhouding. Edward moedigt Sophie aan om de man te verlaten en samen smeden ze een plan. Uiteindelijk blijkt dit plan te vragen om een flink staaltje lef, bluf en acteerwerk. Hierbij maakt Edward opnieuw zijn opwachting op het podium, maar ditmaal niet als goochelaar, maar als iemand die geesten tevoorschijn kan toveren. En één van deze geesten is Sophie, die uiteindelijk aangeeft dat de baron haar vermoord heeft.
Commentaar op plot
Ik vond het plot vrij sterk geschreven. Constant had ik het idee dat er sprake was van een werkelijk drama: een man, doodongelukkig door de dood van z'n geliefde, wil een revolutie op gang zetten en deze dood wreken. In de laatste paar minuten van de film wordt dit plot echter volledig omgegooid en laten de makers zien dat zij zich meesters van het illusionisme mogen noemen, wanneer blijkt dat een gehaaide truc dit allemaal mogelijk heeft gemaakt.
Constant ook blijft de vraag hangen, die uiteindelijk ook slecht indirect beantwoord blijft, of Edward nu werkelijk bovennatuurlijke krachten had of niet.
Daarnaast speelt het thema "Onmogelijke liefde" en "strijd tegen een onrechtelijk regime" een sterke rol.
Rollen
Paul Norton vertolkt op een mooie wijze Edward. Constant verhult deze persoon zich in schaduwen, ondanks dat dit personage zeer sterke emotionele gevoelens tentoonstelt (die goed uitgebeeld worden door Norton).
Rufus Sewell had de taak om de kroonprins te vertolken, welke hij prachtig neerzet. De man komt daadwerkelijk over als een beestachtige dictator. Aan het einde van de film zou je nog medelijden met dit personage hebben kunnen krijgen door de bizarre plotwending.
Paul Giamatti, die de rol van de inspecteur die de taken van de kroonprins uitvoert, speelt een cruciale rol. Aan de ene kant is zijn personage gefascineerd met de trucages van Norton's personage. Aan de andere kant heeft hij ook nog een zelfstrijd: gaat hij voor macht (en kiest hij voor Leopold), of kiest hij voor de illusie die Edward heeft opgewekt? Vooral de dialogen tussen Giamatti en Norton zijn erg tof.
Samenvattend
Een film die naar mijn mening vanwege zowel de verhaallijn, de uitvoer van deze verhaallijn en de uitvoering van de rollen zeker de moeite waard is.
Waardering:
/