Kennin kijkt om zich heen... zoekend...
Huh? Er heeft nog niemand iets geschreven over Pirates of the Caribbean 2???
Dan zal ik mezelf maar geheel onbaatzuchtig opofferen zeker?
Het is een hellejob... maar iemand moet het doen...
En je weet het he... een man moet doen wat een man moet doen!
Wel wel wel... het was me wel wat, dat tweede deeltje.
Graag zou ik zeggen: "het is hetzelfde als deel 1, maar van alles net dat ietsje meer", maar helaas zou de waarheid daarmee benedendeks blijven, wat natuurlijk niet kan, vermits ondergetekende deze summiere recensie tracht neer te pennen met zijn virtuele ganzenveer.
We hebben natuurlijk enkele ingrediënten die hoe dan ook vaststaan... de dame van het gezelschap, Orlando "Legolas" Bloom en de schitterende paradijsvogel Johnny Depp.
Tot mijn grote verbazing kreeg Orlando heel wat meer aandacht in dit deel! Iedereen ziet hem nog steeds als puntoor in LotR, maar ik vind dat hij die rol al wel degelijk is ontgroeid. Niet dat PotC nu zo'n filmliterair hoogstandje is, maar toch grote is er een behoorlijk verschil:
Legolas was ondanks zijn superieuriteit een verhaalvullend bijfiguur terwijl William Turner zijn plaats naast Jack Sp... heu... CAPT'N Jack Sparrow met sabel en pistool in de vuisten veroverd heeft!
Orlando wordt door velen gezien als een zielloos acteurtje. Naar mijn mening doe je hem hier onrecht mee aan. Hij speelt zijn William met verve en doet niet echt veel onder voor Johnny Depp. Dat Depp desondanks nog steeds wel hét personage in de film is, doet daar heus geen afbreuk aan. Het BLIJFT natuurlijk "onze Johnny", he?
Over Johnny gesproken: zijn personage wint in deze film aan belang voor de plot, maar toch krijgt hij algemeen net iets minder aandacht, wat het duo Bloom-Depp meer inhoud geeft.
Dat hij even schitterend zijn ding doet dan in eender welke van zijn andere films, dat hoeft hier vast geen betoog meer, neem ik zomaar even in stilte aan.
Dan... miss Knightley... Tja... een schone deerne die met de voet op de grond stampte met de legendarische woorden: "ik wil meer rol!!!"
De makers hadden twee mogelijkheden:
1. Voldoen aan haar grillen.
2. Een andere schoonheid zoeken die wat minder praats had.
Optie twee betekent onwillekeurig een ander gezicht op miss Swann, wat nooit leuk bevonden wordt door het publiek.
Optie één dan maar... *zucht*...
Zo kwam haar hele optreden alleszins over. Ze trachtte zich te bewijzen naast het ludieke duo D&P en leek daardoor net het kleine broertje dat naar grote broer opkeek.
Helaas, maar nee. Haar geloofwaardigheid liet vaak te wensen over, al is haar laatste grote actie wel een lacher! Maar dat ligt dan weer niet aan haar maar aan de scriptschrijvers.
Nu ik de scriptschrijvers toch aanhaal... de scriptschrijvers... hmmm... waren die er wel?
Het verhaal is verre van zo uitgekiend als bij deel 1. Okay, ook deel 1 was niet woehah, maar toch wel een pak beter dan bij deeltje 2.
Daar waar het schorde, werd de oeroude tovenaarstruuk uitgehaald: "kijk naar het handjeuh!" terwijl je met de andere hand iets deed.
In filmtermen vertaald: de mindere stukjes werden door de actie, de effecten en de humor bedekt zodat het voor het nietoplettende oog niet te hard opvalt.
Wel, da's tegenwoordig de gewoonte, en er zijn heel wat films waarin deze sluwe taktiek minder goed lukt!
Erover of eronder?
Wel... hier en daar waren er scenes die men wel kon aanduiden als zijnde "erover", maar het pastte wel volledig in de sfeer en het verhaal.
Aan de andere kant: het drieloopsrepeteerkanon was erover in de categorie: "zinloos erover". Het bood geen meerwaarde in de spanning of het verhaal of zelfs maar de actie en was volstrekt onlogisch. Beter weggelaten, dat onding.
--==## Spoilerrrrrrs ##==--
DSA-herkenbaarheid!!!
Wat??? zal je vermoedelijk zeggen... maar het is ECHT zo!
Voor mijn mede-DSA-spelers is er een belangrijk deel van het verhaal behoorlijk herkenbaar!
En DSA was wel degelijk eerst met deze ideeën, laten we wel wezen.
Er is een heus optreden van waterlijken, charyptide demonoïden en zelfs Yo-Nahoh!
Voor de nietkenners:
Waterlijken zijn ondoden van verdronkenen.
Charyptide is het bijvoeglijk naamwoord van "Charyptoroth", de aartsdemon (demonengod, als je zo wil) van de zee.
Daimonoïden zijn de onheilige verbinding tussen demonen en (in dit geval: voormalig) levende wezens.
Yo-Nahoh is een gigantische octopusdemon. Ze noemen hem dan wel "Kraken", maar ik denk dat weinige fantasyliefhebbers dat woord niet kennen. Zeker de Duitsers onder ons weten meteen waar we het over hebben! Krake is immers gewoon Duits voor inktvis.
De voodoodame gaf de film trouwens een HEEL hoog Monkey Island-gehalte!
Dat deed me trouwens ook denken aan het feit dat Davy Jones wel wat weg had van Le Chuck terwijl Turner dan een formidabele Guybrush Threepwood zou zijn geweest!
Okay Le Chuck had een brandende baard terwijl Jones een Cthulu in't klein was, maar toch...
--==## Einde spoilers ##==--
Conclusie:
Al bij al was PotC2 een sterk en amusant stukje vertier en het was elke cent waard.
Deel 1 was wel net dat tikkeltje verfijnder en fijner, maar desondanks heeft Bruckheimer het ook dit keer niet verknoeid.
Aanradertje!
7/10