Trollen van Troy is een mengeling tussen de humor van Terry Prachett en Asterix. Heb ik jullie aandacht? Ik vreesde dat Trollen van Troy een schaamteloze spin-off ging zijn van Lanfeust van Troy. Dat blijk gelukkig niet te zijn, ik vond deze reeks zelfs beter dan zijn moederreeks. Je moet ook Lanfeust van Troy helemaal niet hebben gelezen om deze te begrijpen. Er is geen voorkennis vereist.De eerste vier delen vormen een afgerond verhaal. Er zijn nu zeven delen. Maar laten we het hier tot die eerste cyclus beperken momenteel.
Het verhaal draait rond Tetram Troll en zijn geadopteerde mensenkind Waha. In de wereld van Troy zijn er grote werken aan de gang om alle rivieren met elkaar te verbinden tot een groot waternetwerk. Dit is loodzwaar werk en de mensen vangen trollen die ze dan betoveren om deze slopende taak te volbrengen. Het dorp van Tetram en Waha wordt aangevallen en iedereen wordt ontvoert en betovert. Behalve Tetram en Waha, die kunnen ontsnappen. Ze willen hun mededorpelingen bevrijden, maar volgens de wijze trolsjamaan hebben ze hiervoor een haarlok nodig van de persoon die de betovering heeft uitgesproken en een sprankje van het geheime vuur uit de vulkaan Alaston. Er zijn echter twee problemen: de man die de betovering heeft uitgesproken is kaal en de vulkaan ligt aan de andere kant van de wereld ('dixit Waha: mij maak je niets wijs, de wereld is rond. Die heeft geen kanten')
Het verhaal is origineel aangebracht en het geheel drijft op een zee van subtiele en iets minder subtiele humor. Maar ik heb meermaals moeten lachen. De trollen zijn weliswaar sterk en moordlustig, maar ze hebben ook een gouden hartje en de clichés worden genadeloos door het slijk getrokken. Knap gedaan.
Op de achterflap heet het verhaal een 'persiflage op Asterix en Obelix' te zijn. Maar dat merk je vooral in het laatste album waar alle Asterixregisters inderdaad worden opengetrokken, van de toverdrank, over hoe ze de vijand klappen uitdelen, tot het feestbanket op het einde.
De tekeningen zijn mooi getekend, helder en knap ingekleurd en het verhaal verveeld geen seconde.
De trollen zijn geweldig. Arleston, de scenarist, voelt zich overduidelijk goed thuis in zijn universum van Troy en Mourier is een man wiens tekenstijl goed past bij de luchtige humor. Een aanrader!
Tekenaar: Mourier
Scenarist: Arleston
Uitgeverij: Uitgeverij Talent