Brieven uit de bar is een tweeluik dat vooral gaat over botsingen tussen culturen, de woestijn en een oude Fransman.De oude Fransman waarvan sprake is de uitbater van een bar ergens in de woestijn. Hij vertelt graag verhalen en nog het liefste van al het verhaal van twee kinderen die elkaar hier hebben leren kennen. Leila, een joodse die uit Europa is gaan lopen en Celestin, een jongen die zijn Afrikaanse stam ontvlucht. De twee houden contact door middel van brieven die ze naar de bar sturen want de bar is de enige plaats waar ze zeker nog eens langs zullen komen. De oude Fransman opent de brieven, leest ze en doet zijn relaas aan iedereen die het wil horen.
Wel, wat is er mooi aan Brieven uit de bar? Voor mij is het de sfeer die het geheel uitademt en de dingen die je te weten komt over het leven in de woestijn (niet zo bijster veel, maar het is wel leuk). Het verhaal grijpt niet onmiddellijk naar de keel en is ook niet zo heel speciaal. Maar het heeft wel iets. Er gebeurt alles bij elkaar doorheen het tweeluik niet veel. Het is eerder een gezapig voortkabbelen van een aantal gebeurtenissen.
Het is ook een strip waar je zin in moet hebben. Je moet je neer zetten en de sfeer op je laten inwerken. De tekeningen zijn niet gedetailleerd en perspectieven worden niet altijd gerespecteerd. Hoofden staan ietwat ongezond op de lichamen en de inkleuring is redelijk vlak. Niet te veel accenten.
Het is zeker geen verhaal voor de mensen die geen rustige verhalen willen. Ik werd vooral aangetrokken door het idee van die brieven die in de bar lagen en die oude, sympathieke kerel die het verhaal �Forest Gump gewijs � aan iedereen vertelt die lang genoeg blijft hangen. Omdat er zo belachelijk weinig personages (drie, of vier als je de missionaris mee rekent) langer dan vier pagina�s mee gaan hebben degenen die wel langer mee gaan bijna honderdtwintig pagina�s om aan karakteruitdieping te doen. Die mogelijkheid wordt niet met beide handen vast gegrepen. Op het einde van het verhaal weet je nog niet veel over Leila en Celestin, maar je weet net genoeg. Voor de rest was ik niet echt heel zwaar onder de indruk van het geheel, maar het was zeker niet slecht.
Veel humor komt er niet in voor. Je gaat niet luidkeels staan bulderen van het lachen. Dat zou ook een beetje afbreuk doen aan het verhaal eerlijk gezegd.
Niet voor de persoon die voor prachtige tekeningen gaat en ik kan zeker begrijpen als je zegt �Nah, van dit moest ik nu eens niets hebben�. Daarvoor is het misschien net iets te oncommercieel. Laten we het omschrijven als de mooie middenmaat en dan stoppen, want ik begin mezelf te herhalen.
Tekenaar: Stassen
Scenarist: Lapi�re
Uitgeverij: Dupuis � Collectie Vrije vlucht