Ben je fan van de strips van Donjon en hou je van Westerns of ben je gek van western en hou je van een beetje absurde humor? Hou je dan maar vast aan je broeksriem, want Lincoln is iets dat zich nog het beste laat omschrijven als een combinatie van Western en het totaal geflipte Donjon. Het schitterende aan Lincoln is de gortdroge humor. De ‘voice-over’ die in het begin over de plaatsjes rolt om het verhaal te situeren en ons kennis te laten maken met het hoofdfiguur zijn droog, beter kan je ze niet omschrijven, maar ze zijn schitterend.
Het hele verhaal steunt zich op Lincoln en god die samen optrekken. God met een Mexicaanse poncho en een lange baard en Lincoln, de klaploper en crimineel die zich nergens iets van aan trekt, een geslaagd duo. Het eerste album is overduidelijk een aanloop naar de vervolgen die nog moeten komen in de reeks, de karakters worden samen met de situatie geschetst en zetten hun eerste stappen in de Westernwereld.
De tekeningen hebben heel wat weg van Donjon, ik was er van overtuigd dat het dezelfde tekenaar was totdat ik op de kaft zag dat iemand anders het had getekend. Om maar te kunnen vergelijken,… Wat houden de tekeningen dus in; ze zijn simpel getekend, niet met veel oog voor detail, maar dat maakt het genre net zo leuk en doet het goed passen bij de sfeer en de humor van het geheel. De kinnebak van Lincoln in zijaanzicht is een bak waar je een huis in kan bouwen (nu niet te letterlijk nemen natuurlijk) en de, wederom kurkdroge, uitdrukkingen op de gezichten van de karakters zijn gigantisch.
Op de achterkant staat dat de volgende tekst: “De Western opnieuw uitvinden, dat is de opdracht die de broers Olivier en Jèrùme Jouvray zichzelf stelden. Daartoe droppen zij hun onfortuinlijk hoofdpersonage Lincoln tussen de cowboys op het Amerikaanse platteland en schepen zij hem op met een jeugd achter de keldertralies en het Opperwezen als reisgezel. Arme Lincoln, hij zou bijna niet meer toekomen aan een klassieke galop op zijn ros of een eerlijke treinoverval. Lieten ze hem maar met rust. Maar nee, Lincoln wordt achtervolgd, door de Jouvrays en door de blues.” Dit vat inderdaad het album goed samen.
Een strip voor mensen van droge humor zoals ik waarschijnlijk al genoeg heb gezegd en voor de fans van Westerns of Donjon. Lang geleden dat ik zo heb genoten van een komisch album.
Scenario: Olivier Jouvray
Tekeningen: Jerome Jouvray
Uitgeverij: Toog (Samenwerkingsverband tussen Talent en Oog & Blik)