De stem van het volk is getekend door Tardi, naar een roman van Vautrin. Als je de titel hoort, denk je dat het Tradigetrouw wel over WOI zal gaan want dat is immers het favoriete onderwerp van de tekenaar. Toch niet, deze keer werpt hij zich op een roman over de Parijse Commune, de grote communistische volksrevolutie die het communisme zou doen zegevieren in Frankrijk en alle proletari�rs tezamen aan de macht zou helpen.
Wie zijn geschiedenisles goed heeft ingestudeerd weet dat deze Parijse Commune bloederig is onderdrukt en dat deze onderdrukking ook min of meer het einde heeft betekent van de �internationale droom�. Je ziet al dat het geen vrolijke albumreeks zal worden.
Hoe is het verhaal? Wel, om met de positieve dingen te beginnen: het is echt wel goed gedocumenteerd en mooi opgebouwd. Je volgt doorheen de albums drie verhaallijnen: die van een luitenant die is overgelopen naar het volk en zijn geliefde terugzoekt. Ten tweede die van een politieagent die door de commune in elkaar geslagen is en nu aan het revalideren is in het voor hem levensgevaarlijke Parijs. En ten derde die van Ijzerdraad, La Pucci en vele anderen., de opstandelingen zelf dus. De verhaallijnen lopen mooi in elkaar over en staan meestal volledig los van de hectische gebeurtenissen in Parijs op dat moment. De Parijse commune gebeurt dan ook op de achtergrond, natuurlijk is het alom aanwezig en zijn er continu beelden van de strijders die sterven en winnen, maar om een voorbeeld te geven: het wordt niet duidelijk gesteld wanneer de inwoners van Parijs nu hun grond terug beginnen te verliezen aan het ontzettingsleger. En dat geeft heel goed de sfeer weer die er op dat moment heerst: niemand weet immers wat er gebeurt en alles is in chaos. Je leert hoe de Parijzenaars zich verdedigden: ze braken gewoon de kasseinen uit de straat en stapelden ze op om er achter te kunnen gaan staan met geweren. Je leert veel, dat wel.
Wat stelde me dan toch teleur in deze reeks? Wel, het leest enorm moeilijk. Ik heb het eerste album een stuk of vijf keer opzij gelegd voordat ik deftig doorheen de eerste pagina�s raakte. Ook zit je continu met het gevoel: als ik een Fransman was zou ik de helft meer van dit album hebben begrepen. Het is immers moeilijk om alles mee te hebben als je niet heel goed ge�nformeerd bent over de Parijse Commune. Namen, plaatsen en gebeurtenissen die voor een Fransman heel duidelijk zijn, zijn voor ons niet altijd zo vanzelfsprekend. Het duurt twee albums voordat het echt begint los te lopen met een prachtig derde deel dat het allemaal de moeite waard maakt. Alle verhaallijnen komen mooi samen, de Parijse Commune wordt op een mooie manier behandelt (ik zeg niet: be�indigd) en het zit gewoon juist.
Wat ik ergens wel jammer vind is dat Tardi met een vierde deel is begonnen, dat niets meer te maken heeft met de roman van Vautrin. Een album dat voorvloeit uit het succes van de reeks dus. Op zich is het misschien geen slecht album (het is nog niet uitgekomen, ik weet het niet) maar naar mijn gevoel is het toch overbodig.
Wellicht een ijzersterk album voor de Fransen en een moeilijke kluif voor de doorsnee Belg of Nederlander. Doorzetten is echter wel de moeite, want na het trage deel een en twee, dat wel nog altijd mooi is, maar traag, komt deel drie en dat is schitterend.
Tekenaar: Tardi
Scenarist: Vautrin, naar zijn eigen roman
Uitgeverij: Casterman
Dat maak je maar ��n keer in je leven mee.