Een rasechte detective van Tardi. De mensen die er al eens één hebben gelezen, hebben aan deze vijf woorden genoeg en haasten zich nu in zeven haasten naar de bibliotheek om de twee delen van 120, rue de la gare te ontlenen voordat iemand anders hem voor is. En ze hebben geen ongelijk: Tardi staat normaal gezien garant voor mooi, zij het niet zo gedetailleerd, tekenwerk. En zijn detectives zijn meestal het neusje van de zalm. Maar goed, meer over het scenario en de tekenkunsten straks.Het verhaal van 120, rue de la gare begint in een Duits gevangenkamp waar de Franse krijgsgevangenen worden samen gebracht om het einde van hun leven of de oorlog af te wachten. Een van hen is Nestor Bruma, een Franse detective aan het hoofd van het bureau Fiat Lux. Het is een man met een pijp in zijn mond en een immer intrieste blik. Precies zoals we onze detectives graag hebben.
Een andere man is iemand die niet meer weet hoe hij heet en waar hij woont. Voor de handigheid wordt hij door iedereen Glimmerik of no. 60 202 genoemd.
Op een avond ligt Glimmerik met een hevige koortsaanval in het hospitaal. Nestor die er een werkje heeft als kuisman is bij Glimmerik als hij het loodje legt. Vlak voordat de mysterieuze man sterft, grijpt hij Nestor vast en roept '120, rue de la gare!', een adres.
Bruma trekt er zich niet veel van aan, want hij zit met zijn hoofd ergens anders: hij mag immers terug naar huis met een treinkonvooi van vrijgelaten gevangenen. Wanneer hij in een treinstation even stopt ziet hij Bob, een oude medewerker van zijn detectivebureau. Wanneer Bob naar hem toe loopt wordt Bob neergeschoten. Voordat hij op de grond valt kan de man nog 1 ding roepen. 'Baas ! 120, rue de la gare!' En Nestor Bruma zou geen goede detective zijn als hij niet op onderzoek zou uitgaan naar dit vreemde adres.
120, rue de lag gare is de verstripping van het gelijknamige boek van de in Frankrijk beroemde Leo Malet. Leo Malet is de Simenon van Frankrijk en Nestor Bruma is zijn Maigret.
Tardi stond met dit boek voor een moeilijke opgave. De plotlijn van 120, rue de la gare is vrij ingewikkeld en grijpt onnoemelijk veel terug naar aanwijzingen die doorheen het verhaal zijn gemaakt. Dat is te doen voor een boek, waar de lezer veel tijd krijgt en alles heel gedetailleerd beschreven kan worden, maar niet voor een strip. Een strip is en blijft nu eenmaal een medium dat over het algemeen minder aandachtig wordt gelezen dan het geschreven woord. Toch rekent Tardi erop dat je alles heel aandachtig leest.
Als je zelf het raadsel probeert op te lossen voordat Nestor Bruma het uit de doeken doet, moet je echt naar alles kijken. Een voorbeeld hiervan zijn bijvoorbeeld de affiches die tegen de stadsmuren in Parijs hangen. Bruma passeert er enorm veel en sommige zijn van belang zonder dat er aandacht op wordt gevestigd. Elke conversatie en elk gebaar bevat ergens wel een aanwijzing om de volledige clou in elkaar te laten passen. Aandachtig lezen is dus de boodschap als je de dader sneller dan Bruma wil vinden. Het verhaal zit mooi in elkaar en raakt niet verwart in een eindeloze reeks namen waar je geen gezichten op kan kleven. Een fenomeen waar andere detectives nog al eens last van durven hebben.
Toch een punt van kritiek: af en toe zal je een paar foutjes ontdekken in de redenering van Nestor Bruma, een gedachtesprong die hij overslaat of een vrij belangrijke ‘rechts’ die met ‘links’ wordt verwisselt… Maar laat dat de pret niet bederven: als je er niet naar zoekt zal het je waarschijnlijk niet op vallen.
Tardi tekent op zijn oude, vertrouwde manier. Nestor Bruma heeft een echt Tardigezicht: een aardappelneus, stevige kinnebak, flaporen en zoals het een detective betaamt een pijp in de mond. Een man van de straat zoals ze zeggen.
Het hele verhaal is uiteraard in zwart-wit, wat hier de sfeer grotendeels versterkt.
Heb je hier genoeg aan? Waar wacht je dan nog op? Haast je naar de bibliotheek voordat iemand je voor is.
120, rue de lag gare
- Glimmerik
- Jo Eifeltoren
Scenarist: Leo Malet
Tekenaar: Tardi
Uitgeverij: Casterman
Die nacht ging ik niet terug naar het ziekenhuis. Na een haastige maaltijd vroeg ik Covet om onderdak. De journalist begreep dat de zaak niet erg vlotte…