Als je �De kinderen van de wind� leest doe je er goed aan de korte inhoud die telkens de achterkant van het album siert niet te lezen. Niet omdat je dan al grote delen van het verhaal leert kennen, maar omdat je een vertekent beeld krijgt van de auteur als zijnde een gigantische opschepper. Volgens de korte inhoud is hij de enige echte ware stripauteur en heeft hij het beste van het beste geproduceerd. Hij is een politiek ge�ngageerd man, een perfect scenarioschrijver en een beestig tekenaar. Goed, hij heeft een mooi scenario geschreven, hij tekent niet onaardig en qua politieke standpunten zit het ook wel snor, maar voor mij mag het ophemelen een beetje minder.Maar goed, wat zit ik eigenlijk te klagen? �De kinderen van de wind� is een klassieker die het wel verdient om klassieker te zijn. Het verhaal speelt zich af in 1781, de tijd van de slavenhandel en de tijd van oorlog tussen Fransen en Engelsen. Het blijft ook een hele tijd onduidelijk welke verhaallijn in �De kinderen van de wind� de boventoon gaat krijgen. Die van de oorlog of die van de slavenhandel? Bourgeon opteert voor de slavenhandel, een keuze waar hij goed aan heeft gedaan. Hij heeft zich duidelijk goed ge�nformeerd over het reilen en zeilen van toen en weet wel de nodige dingen te vertellen over de toestand in Afrika zonder dat je zelf een diepgaande historische analyse moet maken om de helft te begrijpen.
Maar wat is het sterkste punt van �De kinderen van de wind�? Wel, het leven aan boord van de grote galeischepen wordt heel mooi weergegeven. Vooral de benauwende sfeer die ontstaat doordat je met honderden op een klein schip zit is knap. Ook de bekommernissen van de matrozen, de straffen, de slavenopstanden, het gevaar van vrouwen aan boord en de strijd tegen de natuur is mooi in beeld gebracht. En daar draait het in de Kinderen van de Wind uiteindelijk toch wel om: de sfeer, de reis die wordt gemaakt van Engeland naar Frankrijk naar Afrika om dan terug naar Engeland te gaan en de persoonlijke conflicten onderling.
Bourgeon tekent mooi maar niet uitstekend. Vooral met menselijke gezichten durft hij nogal eens problemen te hebben. Maar de natuur en de schepen weet hij goed in beeld te brengen
Als besluit kan je stellen dat de Kinderen van de Wind zijn naam als klassieker onder de volwassenenstrips wel heeft verdient, niet door het tekenwerk maar door de (soms rauwe) sfeer en de documentatie.
Tekenaar: Fran�ois Bourgeon
Scenarist: Fran�ois Bourgeon
Uitgeverij: Glénat, Oberon
Niemand om te beminnen of te haten...Of moet ik de zee haten? De zee die geeft, maar ook alles terugneemt...Meedogenloos terugneemt..