Laat ons maar meteen duidelijk zijn: je houdt ervan, of je houdt er niet van. Jhonen Vasquez hanteert een erg bijzondere stijl, en wie daar niet voor is, zal er helaas ook nooit voor zijn. Wie er wel voor is, zal genieten...
I Feel Sick is het verhaal van een meisje, Devi, dat haar suf baantje in een boekenwinkel kan opgeven als ze werk vindt als tekenares voor een grote uitgeversmaatschappij [Nerve Publishing]. Maar al snel blijkt dat ook dat lang niet de ideale job is, want Devi houdt geen tijd meer over voor haar eigen schilderwerk. Ze dreigt totaal afgesloten te raken van de rest van de wereld, ondanks verdienstelijke pogingen om dat tegen te gaan van haar vriendin Tenna en diens popje, Spooky. Het is pas wanneer een onafgewerkt schilderij tegen Devi begint te praten, en zichzelf verder afwerkt, dat de echte problemen beginnen.
Het verhaal speelt zich af in de grauwe schemerzone van iemand die realiteit en fantasie amper uit mekaar kan houden... en misschien is die fantasie ook wel realiteit, beste lezer, met enkele science fiction en horror-elementen. Die twee laatsten nemen echter nooit ofte nimmer overhand, en gelukkig maar. Het is werkelijk volstrekt onduidelijk wat werkelijkheid is en wat niet, omdat het verhaal steeds bizarrer wordt. Het begint met een mongoes die hersenen vreet, en eindigt met een vrouw die zo dik is dat ze de gang blokkeert, en waarvan het vet telepathisch begaafd is...
Het lijkt er een beetje op alsof Vasquez oorspronkelijk de coolste en ziekste strip ooit wilde maken, maar dat gelukkig na vier bladzijden opgaf. Op die enkele pagina's is het indrukwekkend, maar daarna zou het vermoedelijk gaan vervelen. Maar de zaak wordt heel mooi in evenwicht gehouden, en de coolheid lijdt er lang niet onder [integendeel!!]
Devi kenden we al uit een andere reeks van Jhonen Vasquez, namelijk JTHM, als the one who came out, de enige die ooit het huis van Johnny The Homicidal Maniac levend verliet. Devi is een dromerige workaholic waar je onmiddellijk mee sympathiseert, ook al lijkt de irritant-opgewekte vriendin vol goede bedoelingen, Tenna, gelijk te hebben. Doorheen de twee verhalen evolueert het karakter van Devi erg snel, net zoals haar al dan niet gestoord zijn. Het hele gebeuren speelt zich af op amper 2 dagen, maar is nooit vervelend, om verschillende redenen. Ten eerste zijn er een aantal flash-backs die het verhaal opfleuren, maar er is vooral de sublieme vertelstijl van Vasquez. De dialogen zijn hoogst hilarisch, evenals de gebeurtenissen. Tenminste als je een bepaald gevoel voor cynisme en eventueel sadisme kan opbrengen.
Het unieke aan Vasquez is, dat hoewel zijn werk inktzwart en dodelijk depressief is, hij er steeds de nodige zelfrelativering en humor in weet te brengen, zonder dat dat de algemene sfeer schaadt. Daardoor komt alle morbiditeit en waanzin nergens aanstellerig of zielig over, en blijft het geheel erg goed verteerbaar, al verdient dit werk het wel om eens zeer goed overdacht te worden na een lezing, en liefst na meerdere lezingen. De humor is vaak cynisch, maar wel erg subtiel aangebracht.
Ook daardoor blijkt de "zedenles" op het einde helemaal niet zwaar, en zelfs gewoon in het verhaal te passen. Het lijkt alsof de auteur ons helemaal niets wil leren, en daardoor komt het erg natuurlijk over. Leuk om weten is dat dit één van de weinige verhalen van Vasquez is dat goed afloopt.
Unieke reeks [reeks, nu ja, 2 albummetjes] waarin Vasquez toont dat hij zowel met potlood en penseel, als met schrijfstok en tekstverwerker een meester is, en dat hij bovendien een prima inkleurder kent. Wie van donkere en absurde dingen houdt, zal dit absoluut weten te apreciëren!
Post Scriptum: ergens in deze recensie staat een foutje. ik haal hem er wel uit als iemand zegt: "maar dat is toch niet..."
