De collectie vrije vlucht is een reeks die me nog nooit echt heeft teleur gesteld. Ze heeft al een aantal pareltjes afgeleverd zoals SOS geluk, de bloedbruiloft en Sarajevo-tango. �Het Uitstel� zet deze lijn mooi verder.In het begin had men het idee om dit tweeluik in ��n honderd pagina�s tellend album te gieten. Ze hebben het uiteindelijk niet gedaan en dat doen denk ik toch wel wat afbreuk aan het geheel, maar dat is geen ramp.
Het verhaal is gaat over een Fransman die tijdens WO II moet gaan werken in Duitsland. Door van de vervoerstrein te springen weet hij echter te ontsnappen en in allerijl duikt hij onder bij een tante, later in het huis van een oud-leraar die is gearresteerd onder de verdenking een communist te zijn. In dit onderduikadres moet hij de oorlog zien te overleven zonder zichzelf dood te vervelen. Vooral Maginot, de paspop met de oorlogshelm en het oorlogsuniform is hem hier goed bij van dienst, en niet te vergeten het terras tegenover zijn huis waar hij de mensen kan observeren.
Het Uitstel blinkt niet zozeer uit door de actie en de vaart in het verhaal - er gebeurt immers niet veel - maar het kabbelt voort op een rustig en gezapig tempo. Echt een verhaal voor mensen die niet teveel KABOEM en KABLAM op hun papier willen zien staan. De mensen die wel actie willen blijven hier een beetje op hun honger zitten, alhoewel dat later minder zal worden. De achtergrondtekst is sfeervol en stoort niet.
Je moet niet veel van de WO II historie kennen. Soms is het echter wel handig dat je weet wie Franco was en wat de maginotlinie ongeveer inhield, gewoon omdat anders soms een aantal grappen of zinnen aan je voorbij gaan.
De reeks is goed getekend. Vooral de gezichtmimiek van de verschillende personages springen echt wel in het oog, met op kop het gezicht van de caf�baas en de gendarmes, mooi gedaan
Het zijn allemaal vrolijke kleuren en soms heb ik het gevoel dat sommige platen zijn geschilderd in plaats van getekend, wat het alleen maar mooier maakt.Het Uitstel is zoals je misschien hier en daar al tussen de lijnen kon lezen een typisch vrolijk album, duidelijk getekend en geschreven door een romanticus, al dicht de schrijver-scenarist zichzelf die eigenschap niet toe zoals hij in de inleiding zegt.
Mooi en onderhoudend met een heel onverwacht einde dat mooi is ingekleurd en in beeld is gezet. Wat wil een mens meer? Actie, geweld en een striemende vaart in het verhaal is toch niet altijd nodig.
Tekenaar: Gibrat
Scenarist: Gibrat
Uitgeverij: Collectie Vrije Vlucht
Vandaag heb ik een goeie reden om door de luiken te kijken. Er is een begrafenis aan de gang� die van mij!