Wil je eens een strip lezen waar de hoofdpersonages aan de kant van de slechten staan? Waar de helden zich vrijwillig overgeven aan wraak, woede en andere slechte gewoonten? Dan moet je De Kronieken van de zwarte maan maar eens lezen. Het is een reeks die zich zonder scrupules laat meezuigen in chaotische tekeningen en veel te felle kleuren. En zoals ze in het mooi Nederlands wel eens zeggen: het gaat er over. Naarmate het verhaal vordert wordt het grootser, groter en chaotischer en jij zit dat als kleine man te lezen.
Het verhaal
Wismerhill leert op een dag de doortrapte "kop-of-munt" kennen. Samen worden zij gevangen genomen door Ghorghor Bey, de aanvoeder van een plunderleger. Door allerlei trucjes en omwegen van Kop-of-munt worden ze uiteindelijk ingelijfd bij het plunderleger van bovenvermelde Ghorghor. Samen met dit leger gaan zij zonder enig doel voor ogen plunderend van stad tot stad, totdat ze een stad vinden waar ze de winter willen doorbrengen.
Ondertussen heeft de orde van het Licht (overigens het meest corrupte zootje dat op de planeet rondloopt) lucht gekregen van het plunderleger en gaat op de stad af.
Na een tijd evolueert het verhaal van de ene veldslag naar de andere, geen enkele ploeg sterft dus gaan ze rustig voort met onder elkaar vechten. Ondertussen is er ook nog de verhaallijn van Wismerhill die een of andere hogepriester is geworden en hij heeft een vrouwelijke demon als minnares. De andere nevenkarakters worden later zo goed als verwaarloost.
De goede kanten
Het is eens iets anders wanneer de helden aan de slechte kant staan. De veldslagen zijn indrukwekkend en goed getekend De corruptie van het goede wordt weer eens aan het daglicht bloot gesteld. Er zijn in totaal vier grote legermachten. Aan de ene kant het leger van de Zwarte maan (waar de helden zich in bevinden), aan de andere kant het leger van de Keizer, de orde van het licht en de orde van de zuiverheid. Al deze groepen gaan doorheen het verhaal verschillende verbonden aan zodat elke veldslag anders wordtDe strip is weinig subtiel, en daar houden we van (wordt ook vermeld bij slechte eigenschappen) De slechte kanten
De slechtste kant van de strip vind ik het kleurgebruik: helrood en felgroen worden er jammer genoeg niet uit geweerd. In het eerste deel is dat niet lastig, maar in de verdere delen is het er soms wat over. Het verhaal is in het begin redelijk goed te pruimen, later wordt het gewoon een aaneenschakeling van veldslagen.Hoe groot iets ook lijkt, het kan altijd veeeeeeeeeeeel groter. De personen die je gaandeweg door de stripreeks tegenkomt zijn groot (twee keer een man) maar worden groter (de teen van een creatuur is al zo groot als twee mannen.) Hoe groots iets ook lijkt, het kan altijd grootser. In het begin zijn de veldslagen leuk en is het zelfs meeslepend dat de legers zo van ongeloofwaardige immense omvang zijn. Maar later begint dit te vervelen. Vooral als de demonen en niet menselijke wezens erbij aan de pas komen. Doordat er heel erg met de tekstballonnetjes wordt gespeeld qua plaats wordt het heel moeilijk om uit te maken wie er nu juist praat. Daardoor moet je steeds geconcentreerder beginnen lezen, en dat begint na een tijd wel irriterend te werken. De strip is weinig subtiel en daar houden we niet van De heroïsche strijd spat van het papier en doet je de hele tijd denken: ze redden zich toch, en dat klopt. Totdat er eens iemand dood gaat, voor de helft uiteengereten, dan denk je: 'hé hij is dood'. Dan wordt hij op de volgende pagina simpel "tussen de soep en de aardappelen door" even herrezen. Conculsie
Ik weet eigenlijk niet wat je van de strip moet denken, het is allemaal zo vreselijk zwart-wit en voorspelbaar. In het begin is het nog een beetje een aanrader, later begint het gewoon te irriteren. Aan de andere kant verschijnt er soms nog een glimlach op je gelaat vanwege een domme opmerking of ben je een beetje verbluft door de getekende veldslagen. Ik raad alleen de eerste twee delen aan, van de rest mag je rustig afblijven.
Tekenaar: Ledroit (1-4) / Pontet (5-10)
Scenarist: Froideval
Uitgeverij: Arboris
Een site over de strip vind je hier: Kronieken van de Zwarte maan
De hemel was vol dodelijke hagel en de legers botsten tegen elkaar als twee vurige minnaars die maar niet genoeg kunnen krijgen... Die morgen werd de legende in bloed geschreven...