Laat ik onmiddellijk beginnen met te zeggen wat Syberia II niet is: Syberia II is geen upgegrade versie van het origineel. Syberia II is gewoon het vervolg op het verhaal uit de eerste editie. Het is ook geen overbodig vervolg, gewoon omdat het verhaal in de eerste editie in de helft stopt en de rest van de helft zich nu af speelt. Je kan dus niet, ik herhaal: niet het tweede deel spelen zonder het eerste gespeeld te hebben. Er is ook geen rede om het eerste deel niet te spelen, want het was lichtjes beter dan het tweede deel.De bediening van het spel is nog altijd hetzelfde en ook de onzichtbare interface die met een muisklik zichtbaar kan worden zodat het niet de hele tijd in de weg zit als je door het spel wandelt is er nog. De grafics zijn iets beter dan in het eerste spel. Maar nog eens: je kan het tweede niet spelen zonder het eerste gespeeld te hebben.
Goed, het verhaal zet zich verder waar het vorige is gestopt. Kate Walker is nog altijd je personage. Ze zit samen met Hans Voralberg in die vreemde radartrein met zijn even vreemde, maar schattige, bestuurder Oscar. Het doel van de reis is Syberia, een eiland in de zee boven het ijskoude Syberië. Een eiland waar nog mammoets zouden leven. De vreemde trein voert hen zoals in het eerste deel naar hun doel, maar dit keer zit je niet zoveel op de trein als vorige keer. In het eerste spel reis je vanuit de Franse Alpen naar Rusland. In dit spel reis je van Romansburg (Rusland) helemaal door Rusland naar Syberië. Je volgt de spoorlijn die je naar onbekende reisbestemmingen voert (of dat af en toe niet doet, tot ergernis van Kate en jezelf) Doorheen die reis kom je knappe karakters tegen die je al dan niet een handje willen helpen met informatie. Er is meer actie dan in het vorige spel: je beklimt bergen, laat je afschieten met een schietstoel, en laten we zeggen dat er op het einde van de reis niet veel meer van je mooie trein over blijft. Alleen een personage dat maar blijft terug keren is soms hinderlijk en vind ik eerder iets hebben van: we moeten ons spel een beetje rekken. Maar laat ik daar vooral niet meer over zeggen.
Je kan het dus zien: het is een reisverhaal. Niet voor mensen die weinig geduld hebben of geen zin hebben in lange dialogen en met hun shotgun al die inwoners van Romansburg willen gaan neerknallen. Want zoals in het vorige spel wordt er ook niet gevochten, al heb je nu wel een aantal vijanden die je het hele spel achter je aan hebt zitten.
Het verhaal zit goed in elkaar, maar de verwondering waar het eerste spel op drijft is nu toch wel wat weg. Je bent die gekke uitvindingen van Hans die je op je reis tegen komt al wat gewoon en het is allemaal wat minder herkenbaar. Vanaf dat je bij de Youkols aankomt ben je eigenlijk uit de echte wereld en zit je in de wereld van Sokal, de schrijver van het spel. Daar is het nog altijd goed en knap gedaan. Maar het is toch minder leuk omdat je op een plaats bent die in het echt niet bestaat. Ook met een plotwending op het einde met Oscar en Hans ben ik niet gelukkig. Gewoon omdat ik Oscar een toffer personage vind dan Hans, maar dat moet je zelf maar ontdekken. Die sluier ga ik niet oplichten
Dat Kate ook haar eigenwijze zelf is heb je niet in de hand. Dat ze het eerste moment de bibber krijgt van een lege doodskist die ergens op een kerkhof staat en dat ze de volgende moment in diezelfde doodskist bobsleegewijs een steile sneeuwhelling afraast, je zou er toch bedenkingen bij hebben.
Hoe zit het verder met de andere karakters? Wel: als je Oscar in het eerste deel een lastige nietsnut vind ga je dat nu nog vinden. Al moet ik zeggen dat ik wel sympathie voor hem had. De andere karakters zijn bijna allemaal Russen en Russen zijn nu eenmaal leuke figuren als je hen het archetypisch Russisch-Engels hoort praten. Stuk voor stuk mooi afgewerkt.
Je komt minder karakters tegen dan in het eerste spel, je komt nu eenmaal ook in minder bewoond gebied.
Is Syberia II nu een goed spel? Jazeker! De hele wereld waar je in onder gedompeld wordt is tot in de kleinste grafische details uitgewerkt. En in tegenstelling tot de eerste helft is de achtergrond iets minder een prachtige schilderij, er gebeurt nu ook af en toe eens iets in dat prachtig schilderij. In het beeld is meestal wel iets te doen: van sneeuw die van een dak glijdt tot de wind door de bomen, karakters die door het beeld lopen of vogeltjes die op vliegen. De wonderlijke beelden zijn dan ook een van de grootste troeven van het spel.
Want Syberia II blijft wel van hetzelfde bedje ziek als zijn voorganger. Ten eerste is het kort, als ze de twee delen nu gewoon als ��n deel hadden uitgebracht zou het veel beter zijn. Karakters hebben nog altijd de frustrerende eigenschap om je met je voor -en achternaam aan te spreken en je hebt nog altijd maar ��n en slechts ��n weg te gaan. En je zit vast als je de oplossing op een raadsel niet vindt. Terugkeren gaat niet en ook in stadjes zoals Romansbrug is er maar een beperkt terrein waar je kan gaan. Misschien maar goed ook, want anders zou je nog meer af gaan lopen en je moet wat af lopen dit keer.
De puzzels zijn mooi, zij het iets simpeler dan het vorige deel. Toch heb ik weer af en toe gebruik moeten maken van een walkthrought, gewoon omdat ik niet lang vast kan zitten in een spel zonder het beu te worden. Maar dat is dan weer een persoonlijk probleem. Ik raad je echter af om al te veel een walkthrought te gebruiken, bepaalde verrassingen of verhaalwendingen zouden te snel duidelijk worden en dat is spijtig.
Goed, ik ga hier maar eens afronden. Ik hoop dat ik heb kunnen duidelijk maken wat ik heb willen zeggen: het is een schitterend spel. Niet voor mensen die actie willen. Het is echter iets minder magisch dan zijn voorganger en je kan het spel niet, niet spelen als je het eerste niet gespeeld hebt. Het zou beter zijn geweest als ze de twee spellen samen hadden getrokken tot ��n spel.
- De website van Syberia II
- Jaar van Uitgave: 2004
- Micro�ds
- Prijs: Ik heb er een 30 euro voor betaalt (en ik koop normaal nooit computerspelletjes
) - Voor PC en Playstation
- En toch nog: de walkthroughtwaar ik mee heb gewerkt