Syberia is een sfeervolle adventure game. Er wordt niet in gevochten, je hebt voor alles rustig de tijd en je moet niet stressen omdat er achter elke hoek een alien kan staan die je met je uzi/shotgun/elektroshockwapen in stukken uit elkaar moet blazen.Het heeft zo zijn voor-en nadelen. Het eerste nadeel is dat je echt wel een fan moet zijn van heel wat over en weer geloop en gepraat in het spel, want samen met het oplossen van puzzels is dat wat je de hele tijd doet. Als je daar niet echt zin in hebt is dit al geen spel voor jou.
Het gebeurt zelden dat ik een computerspel koop en het gebeurt nog minder dat ik er een uit speel (ik heb in mijn hele computerleven nog maar twee spelletjes uitgespeeld en dat waren Icewind Dale en Syberia) Meestal speel ik mijn computerspelletjes niet uit omdat ik ze na een missie beu ben. Nu, dit spel was ik niet na een missie beu. Niet tegenstaande dat het soms wat lineair verloopt: kamers bekijk je altijd vanuit dezelfde invalshoek, ook moet je alles wat je kan vastpakken vroeg of laat gebruiken en wat je niet kan gebruiken kan je simpelweg niet vast pakken. Dingen verschijnen pas als je iets anders hebt opgelost en als je sommige raadsels niet in de juiste volgorde aan het oplossen bent heb je het gevoel ‘Leuk, ik ben een raadsel juist aan het oplossen, maar ik heb totaal geen idee waarom ik het oplos.’ Zo heb ik uren zitten rond hossen op zoek naar een manier om een ei te pakken te krijgen zonder dat ik wist waarom ik het in godsnaam moest hebben.
Het karakter waar je mee speelt is Kate Walker, de keuze van de makers om met een vrouw te spelen die nu eens niet zo over geproportioneerd is als Lara Croft is een hele slimme zet. Het spel zou niet gewerkt hebben met een stoere kerel in de hoofdrol en waarschijnlijk lokken ze zo ook een deel van het computerspelende vrouwvolk. Ook goed gevonden is dat Kate een gsm bij heeft waar ze een aantal belangrijke personen mee kan bereiken onderweg, nadeel is dan weer dat je altijd bereikbaar bent en dat zij jou dus ook de hele tijd opbellen. Er loopt een suf achtergrondverhaaltje over haar vriend en haar beste vriendin die fout gaan terwijl zij weg is, maar gelukkig wordt daar niet al te veel aandacht aan besteedt.
Het verhaal in het kort is als volgt: je bent Kate Walker, een ambitieuze advocaat die er voor moet zorgen dat een verkoopszaak van de fabriek in automatons (zeg niet: robots) vlot verloopt. De eigenares van de fabriek is net gestorven, maar er is een erfgenaam. Aan jou om die te vinden, maar laat die zich nu net in Siberië op houden. Ongeloofwaardigheden waar Kate dingen zegt al als: ‘Bah, ik pak dat vies stuk hout niet vast!’ en waar ze iets verder in het spel vrolijk een halve mijn op blaast zijn niet heel erg, maar kunnen misschien wel irriteren als het niet zo vlot loopt.
Wat het spel maakt zijn voor mij de andere karakters. Stuk voor stuk hebben ze wel iets leuk. Oscar, je treinmachinist is een kerel die je soms zwaar om de oren zou willen slaan en de andere moment zou willen omhelzen. Jammer genoeg behoort de mogelijkheid ‘plant de lastige vriend een vuist in het gezicht en bestuur de trein zelf’ niet tot de opties.
De achtergronden zijn heel knap, maar je kijkt naar een schilderij, je kan meestal alleen maar een vast pad over die achtergrond volgen, niet naar de ene of andere kant lopen.
Nog een nadeel: er is een Syberia II en ik heb het gevoel dat de Syberia I veel te kort is, het verhaal is niet afgewerkt en het wordt precies in de helft af gekapt zodat je eigenlijk Syberia II nodig hebt om het spel helemaal te spelen. Omdat het verhaal wel leuk is en het spel knap wil je dat wel kennen natuurlijk, vooral omdat het hoofdpersonage in Syberia II nu eindelijk in Siberië zelf komt.
Je reist van West Europa naar het Oosten en je kan het spel dus het beste beschouwen als een grafisch boek of als een reisverhaal. Je moet voor beiden rustig gaan zitten.
Knap spel dus met pareltjes van karakters, ook de ‘cutscènes’ zijn mooi, en met wonderlijke locaties waar je je tijd voor moet nemen. Nadelen zijn dat het verhaal nogal lineair durft te zijn en weinig echte verrassingen biedt.
Als je met een walktrought in de hand doorheen het hele spel raast ga je je door de relatief korte speelduur in het zak gezet voelen. Raas dus niet door het spel.
Toch geef ik nog even de walktrought mee die ik af en toe heb gebruikt en die heel handig en correct is blijken te zijn: link link
Weetje: het verhaal is geschreven door Benoit Sokal, een en dezelfde man als de tekenaar van de strip ‘Canardo’. (link)
Jaar van uitgave: 2002
Microïds
Prijs: ik heb er een 15 euro voor betaalt
(en als extraatje de link naar de website van Syberia II)