Passons. ss2 is een soort RPG/aktie verhaal, dat zich afspeelt op de eerste bemande FTL-reis. Dat is na de inleiding je vierde tour of duty, de andere keuzes leveren je een bonus op op je eigenschappen. Ze hadden niks kunnen laten gebeuren en een soort Sims in Space maken, maar dat zij je niet gegund. Net zoals in aflevering 1 wordt je wakker na een uitgebreide operatie, om te merken dat alles behoorlijk naar de haaien is. De boel staat op instorten, mensen zijn fulltime dood en er lopen gedrochten rond wiens quality time bestaat uit het in elkaar rammen van jou. Gezellig. Bovendien herinner je je niets meer, en besta je voor de helft uit informatica, maar tijd om daarover na te denken heb je niet. Iemand op een hoger dek neemt contact met je en laveert je door de dekken heen. Ondertussen raap je vanalles op dat er nuttig uitziet, krijg je modules die je toestaan een hoger 'level' te kopen, en kom je via achtergelaten berichten etcetera te weten wat er zich zoal heeft afgespeeld de laatste dagen.
Je kan kiezen tussen drie klassen, een techneut (ik zou bijna zeggen: burgie), een marine (vechtjas) en een psionic (een soort magier maar dan de futuristische versie, je kent 'm wel). Door het spel heen kan je verschillen eigenschappen dus uitbreiden (kennis die je download en integreert in je cybernetische nieuwe lichaam). Wapens, psionics, technische eigenschappen en je fysieke statistieken spelen zo een rol, een levelsysteem dus eigenlijk. Zeker in het begin moet je wat wikken en wegen, het spel is namelijk bijzonder moeilijk in het begin, maar wordt makkelijker naar het einde toe. Met wat geluk en kunde toch, want munitie is vrij schaars en er zijn ook nog eens verschillende soorten. Af en toe moet je dus kunnen hacken, repareren, of psionikken om problemen op te lossen.
De sfeer zit goed, muziek is vaak passend opjagend, het oogt allemaal knap en naturel. In den beginne zit je aan het scherm gekluisterd, beducht op elk geluid en elke beweging, maar toch voortgedreven door nieuwsgierigheid en opwinding. Natuurlijk zijn er een paar kleinigheidjes die wat steken. Zo is het spel in het begin héél moeilijk, wat nogal frustreert. De vijanden hebben munitie te over, maar als jij ze uitschakelt, werkt hun wapen niet en hebben ze steevast maar één kogel meer. Hoezeer je ze ook uitroeit, er blijvend dwalende monsters rondlopen. Dat soort dingen. Ook op de nieuwe Jedi zat ik niet te wachten, maar het stoort me niet zo. Je mag je ook niet teveel vragen stellen bij wat alle puzzelstukken daar toevallig liggen te doen. Voorts stoorde het me wél vaak dat je aandachtig wil luisteren als je ergens een stuk plot opraapt, maar précies op dat ene moment verschijnt er een vijand die je dood wil, waardoor je alles mist. Dat is wat contraproductief voor de sfeer, hoewel het kan bijdragen aan een paranoide sfeertje - je zorgt er ook altijd voor dat je rug gedekt is als je in de inventaris wil rommelen.
Een wat meer gedetailleerde inleiding lees je hier en je kan het spel er ook downloaden... dankuwel underdogs, voor dit prachtige kerstcadeau (het gaat 'm wel degelijk om het volledige spel).
Wie altijd al eens met een semi-automatisch wapen door een ruimteschip wilde sluipen om achteloos een zombie neer te leggen alvorens het systeem te hacken, had er al moeten zijn. De rest hoort netjes aan te schuiven
Is het allemaal revolutionair? Wellicht niet, maar het zit wel allemaal goed in elkaar, het heeft muterende zombies, computersystemen die doorslaan en cyborgs die je bedreigen, huiver en spanning en dat allemaal kunstig belicht, gekoppeld aan een gedreven plot. Dus toch met recht en reden een klassieker, waarschijnlijk.