De laatste uitbreiding van Oblivion is al enige tijd uit, maar ik wou toch nog de expansie op deze RPG bespreken.
Op een willekeurige dag krijgt Kaya een ridder van draak, Leywin en nog wat dingen, Meesteres van het krijgers en magistergilde en nog een verzameling aan indrukwekkende titels, geruchten rond een mysterieuze poort te horen. Omdat de heldin toch geen andere verplichtingen heeft, gaat ze op onderzoek uit.
Inmiddels op een klein eilandje aangekomen wordt de heldin met bizarre vegatatie. Op het hoogste punt van het eiland vind ze een driepoppig standbeeld, bewaakt door een nogal chjagareinige bewaker.... en een Khadjit die beweerd dat zij er niet is. Na een gesprek met de bewaker te hebben gevoerd blijkt het beeld een poort te zijn naar een andere wereld....maar iedereen die in gaat, komt er niet goed uit. Dat klinkt de moeite waard om uit te proberen.
Na door de poort te zijn gestapt,....verdorie geen lange donkere tunnel met wit licht aan het eind. In plaats daarvan een wachtkamer waarin je een soort van solicitatie gesprek krijgt met een vertegenwoordiger van de 'lord of madness himself, Sheogorath'.
De wereld
The Shivering Isles bevind zich op dezelfde plane als Oblivion, maar ziet er gelukkig lang niet zo saai uit als in het eerste deel. Integendeel. De wereld is een lust voor het oog.
De SI is in tweeen gespitst.
Dementia met als hoofdstad Bliss is kleurrijk en sierlijk, bestaande uit flora rijke bossen. De inwoners van het gebied zijn kuntzinnig en exentriek, net als het landschap.
Mania daarintegen, met als hoofdstad Crucible, is duister en luguber en bestaat hoofdzakelijk uit moerassen. De inwoners zijn dan ook zeer lugubere persoonlijkheden en niet zelde voorzien zijn van dwangneurosses.
Het is dan niet verbasingwekkend dat de twee volken niet met elkaar kunnen opschieten en altijd strijden over de liefde van hun meester Sheogorath.
De personen
In tegenstelling tot Obivion zijn de persoonlijkheden sterk uitgewerkt en ieder uniek. Zo is er een persoon in Bliss die door de straten sluipt, bang dat de muren elk moment naar beneden kunnen vallen. Een herbegierster die meent dat ze ongeneselijk ziek is en daarom haar klanten aanmoedigd vooral niet bij haar te overnachten, een mislukte jongleur en een wapensmit die haar beroep iets te serieus neemt..om maar een paar voorbeelden te noemen.
Sheogorath mag er ook zijn. Zijn persoonlijkheid is als de wind en slaat een aantal malen per gesprek om tussen de gezellig gekke en de zeer phychotische Sheogorath. Ook de zijn karakter ontwikkeling is overtuigend gedaan.
Monsters, kerkers en zo.
De dugeons zijn stukke beter dan in Oblivion. Er zit meer detail en meer verhaal in verwerkt, waardoor het ook een stuk leuker is.
De zwakkte zit hem nog steeds in de monsters. De wereld en sommige monsters zijn duidelijk inspireerd door lovecraft, wat niet vreemd is voor bethasoft. Maar het oneindige hack en slash op monster op aangepaste levels is soms zwaar vermoeiend. Wel hebben monsters nu leukere rewards, anders dan nog een zwaard en andere meuk.
Het hoofdverhaal is een stuk intressanter, omdat deze meer sporen in het landschap na laten dan in Oblivion.
In een wereld van waanzin zitten natuurlijk ook de nodige eastereggs verbogen. Deze kunnen worden gedoneerd in het museum 'of oddities' waarin vrij bizzare voorwerpen liggen. Wat dacht je van een tomaat die als soulgem dient. er zijn ook een tal van andere vreemde lokaties te vinden.
Eind conclusie
Voor oblivion liefhebbers is de Shivering Isles een mooie uitbreiding. Voor de mindere liefhebbers is SI misschien de gene die spelers over de streep kunnen trekken om als nog Oblivion te spelen als het een zeer mooie wereld te verkennen bied, waarin de speler voor veel keuzes wordt gesteld tussen Mania en Dementia..... een mooie tussen weg bied de wereld helaas niet.
|
|
|
|
login | registreren | FAQ | menu verklappen
|