Het is moeilijk om een boek te bespreken dat de ene helft van de wereld al gelezen heeft, waar een kwart van de wereld zegt dat ze hem nog gaan lezen en waar dat andere kwartje rotsvast van overtuigd is dat ze hem nooit gaan vastnemen.
Daarbij is het boek een hype om u tegen te zeggen en heeft elk zich respecterende hype ook zijn anti-hype: mensen die niet met de stroom willen meegaan en daarom ongenuanceerd blijven herhalen ‘ik weet niet wat er goed aan is’.
Omdat er dus mensen zijn die niets slechts over dit boek gaan kunnen zeggen en daar tegenover de mensen zijn die niets goed over het boek kunnen zeggen zoeken we een beetje de gulden middenweg. Want eerlijk toegeven: ik vond het ook niet zo’n denderend boek.
Kort de aanzet van het verhaal: Langdon, een Amerikaanse professor en onderzoeker naar symboliek en iconografie is in Parijs om een lezing te geven. Op dat moment wordt Jaques Saunière, de conservator van het Louvre, in het Louvre vermoordt. Als zijn lijk wordt gevonden blijkt zijn lichaam samen met de omgeving rond hem vol gekrabbeld te zijn met op het eerste zicht onbegrijpelijke codes en verwijzingen.
Meer ga ik niet zeggen omdat je dan snel een groot deel van de lol weggeeft en een triller is (hopelijk) maar half zo spannend als je het volledige plot kent, uiteraard.
De Da Vinci code is een gewone triller. Er steken toffe en interessante weetjes in (die al dan niet correct zijn, daar wil ik nu niet over discussiëren
) en hij leest vlot. Toch blijft er als je de laag weetjes afpelt een gewone triller achter. Door al de heisa die er rond is gemaakt had ik veel verwacht en die verwachtingen worden niet ingelost. Ik had heus niet verwacht dat Dan Brown de verloren evangeliën uit de graal ging openbaren, maar ik had het idee dat we zelf ook veel moesten nadenken om het boek te begrijpen. Niet dus. Het verhaal is redelijk lineair. De personages zijn wel leuk, het zijn er niet veel. Maar ik was vooral fan van de excentrieke Brit in Frankrijk.Er zijn twee problemen die ik eigenlijk met het boek had, ten eerste: ik leefde nooit echt mee met de personages. Ik wilde wel dat uiteindelijk de graal gevonden zou worden. Maar het kon me vreemd genoeg bijzonder weinig schelen wie er al dan niet het leven bij liet. En het tweede probleem is het einde: het hele boek leest uitermate vlot en leuk maar het einde is zo snel afgehaspeld. Ze zoeken 500 pagina’s achter iets en in de laatste 40 pagina’s doen ze er dan iets mee. En ook: waarom moest hij/zij (vooral proberen de bespreking spoilervrij te houden
) nu persé de slechte zijn. Er waren wel een aantal dingen waar ik van dacht: hé dat kan niet zijn gebeurd als hij/zij het was.Dat het boek schadelijk zou zijn voor de kerk of het Opus Dei, dat weet ik zo nog niet. Dat de kerk dingen in de doofpot stak wist iedereen hopelijk al lang. Toch blijven het de interessante geschiedkundige weetjes en de vaart in het verhaal die het boek overeind houden.
Ik heb het boek in ‘luxe geïllustreerde editie’ gelezen, zoals dat heet. En de prenten en afbeeldingen die er in staan zijn een serieuze meerwaarde. Een foto vertelt meer dan duizend woorden. Wel, de beschrijvingen van Dan Brown zijn niet altijd toereikend om bepaalde dingen te beschrijven. De foto’s slagen daar wonderwel in.
Er komt ook nog eens een film met Tom Hanks en Audrey Tatou in de hoofdrollen. Ik ga hem wel eens ontlenen uit de videotheek, maar naar de boscoop denk ik niet.
Een vermakelijk en entertainend boek, dat zeker. Maar waarom al die heisa?
Schrijver: Dan Brown
Uitgeverij: uitgeverij Luitingh
550 pagina's (die versie met al die prentjes
)