Het lied van ijs en vuur is een imposante reeks. Met meer personages dan ‘oorlog en vrede’ en meer intriges dan een goede Griekse tragedie met heel veel intriges blijft het boeien zonder dat het gebruik moet maken van karakters die almaar sterker en sterker worden én zonder gebruik te maken van magie en doelen waar naartoe gestreefd moet worden. De wereld is schitterend uitgedacht en uitgetekend. Liefhebbers van kaarten kunnen hun plezier eens goed botvieren. Het verhaal…Het verhaal speelt zich af in de zeven koninkrijken. De zeven koninkrijken waren nog niet zo heel lang geleden zeven aparte landen, maar zijn nu toch al een paar honderd jaar verenigd door de koningsvrede. Ze hebben een koning aan het hoofd en de andere grote huizen zijn baandermannen geworden van de koning. Elk huis heeft uiteraard ook nog eens de nodige lagere huizen onder zich en die hebben dan weer andere baandermannen onder hen.
Het verhaal begint als Robert, de koning, naar het Noorden reist om daar zijn goede vriend Eddard Stark te vragen Hand des konings te worden. Stark zegt na lang twijfelen toe en reist mee naar Koningslanding, een plek waar je liever niet zit als je niet weet hoe het spel der tronen te spelen. Liever een nachtje slapen in een slangenkuil dan daar te zitten.
De hoofdstukken zijn onderverdeelt per personage. Zo draagt elk hoofdstuk de naam van een van de personen en wordt het uit zijn/haar oogpunt beschreven. Een heel sterk idee, zeker voor het opzet van dit boek: zo krijg je de kans om alles uit verschillende oogpunten te bekijken. Te zien hoe het er in het ene huis aan toe gaat en hoe in het andere. Het is veel beter dan sommige geknutselde geforceerde overgangen om toch maar bij een bepaalde persoon te komen (zoals in sommige boeken wel eens durft voor te vallen).
De reeks bestaat uit vier vuistdikke boeken, maar haters van lange reeksen: laat dit niet aan u voorbij gaan om de reden dat je andere lange reeksen voorbij laat gaan. Doordat er niet naar een bepaald doel wordt gestreefd (genre: zoek het magische boek/ring/zwaard en wordt doorheen de reeks een held) gaat het verhaal nooit vervelen. Verhaallijnen die in het eerste boek worden begonnen worden soms pas in het vierde mooi afgerond. Er wordt ook het grootste deel met de personages die er in het begin bij waren verder gewerkt. Er komen er wel nieuwe bij om het interessant te houden, maar over het algemeen spreken we over dezelfde mensen.
Wat als eerst opvalt is de uitgebreidheid van het aantal personages. Er zijn zo immens veel hoofdpersonages dat de auteur zich de vrijheid kan nemen om er af en toe eens eentje een kopje kleiner te maken. Het mooie is dat hij dat ook doet en dat hij geregeld een belangrijk persoon uit het verhaal schrijft. Zo krijg je nooit het gevoel: och, wat maakt het uit, de personages overleven toch. Dit is duidelijk te zien aan de lengte van de hoofdstukken: in het begin zijn ze relatief kort. Tegen het einde worden het er minder en minder, wat dat te maken heeft met het aantal personages mag je zelf uitmaken. Tegen het einde van het vierde boek gat de schrijver er plots nogal met de botte bijl door.
Ik was zwaar onder de indruk, vooral van de finesse en de samenhang van het geheel. Er zit op het einde van elk boek een appendix van pakweg veertig pagina’s met namen en huizen. Op een heel overzichtelijke manier samen gezet. Niet alle namen worden gebruikt in het verhaal. Maar het geeft een extra dimensie. Het vreemde is dat het boek zo goed geschreven is dat je bij elke naam, hoeveel het er ook zijn, een huis, een naam en een gezicht kan plakken zonder dat je de hele tijd moet denken: ik ken die naam ergens van, maar wie is dat nu weer. Moest dat toch voor vallen biedt de appendix een oplossing. Heel sterk verhaal, ik was echt aangenaam verrast.
- Schrijver: George RR Martin
- Momenteel vier delen, (Spel der tronen/De strijd der koningen/Een storm van zwaarden deel 1&2) vijfde moet nog vertaalt worden.
- Voor de mensen die graag een samenvatting hebben per deel:link