Zijn de boeken van de zieners goed? Jazeker! Zijn ze heel goed? Mja, het eerste boek wel, het tweede boek is ook de moeite waard. Het derde boek is iets minder. Goed, dat weten we dan ook weeral. Laten we dan nu een poging ondernemen om je van bovenstaande stelling te overtuigen en je aan te zetten de boeken te lezen.Het verhaal gaat zeker niet over een stel zieners. De 'zieners' in de titel duiden op de naam van het geslacht van heersers dat momenteel op de troon van de zes hertogdommen zit. Waar gaat het dan wel over? Over de levenswandel van een zekere FitzChevalric, de bastaardzoon van Chevalric en de reeks neemt zijn start als Fitz door zijn moeder (die voor de rest van het verhaal onbekend blijft) wordt afgezet bij de burcht van de vader van Chevalric en onder de hoede komt van de stalmeester van die burcht. Het eerste boek is zowat de inleiding van het verhaal. Het tweede boek het midden, een midden dat wat door loopt in het derde boek om dan logischerwijze te stoppen in het einde. Het eerste boek spitst zich vooral toe op hoe Fitz opgroeit in de burcht. Zijn relaties met zijn verschillende leermeesters, de koning, de omgeving… De eerste subverhaallijnen worden uitgezet (de lijn met de rode kapers en zijn vriendin bijvoorbeeld). Hij wordt door de koning in bescherming genomen omdat het als bastaard niet makkelijk overleven is. Hij moet in dienst treden van de koning en wordt opgeleid tot moordenaar des konings en dat is waar het tweede boek vooral rond draait.
Tweede rode draad door het verhaal is de interne strijd in de zes hertogdommen (zo noemt het rijk) tussen de kusthertogdommen en de hertogdommen in het binnenland. De kusthertogdommen worden geplaagd door de rode kapers, die de mensen ‘ontzielen’, die van het binnenland willen niet weten van extra belastingen om de kusten te verdedigen. Ook de machtstrijd in het kasteel tussen twee mensen die aanspraak maken op de troon is mooi gebracht.
Geen heroïsme of high-fantasy voor deze reeks in de eerste twee boeken. Er zijn wel mensen met een zeker ‘vermogen’ en onze Fitz bezit daarbij ook de ‘wijsheid’ Toch zijn deze dingen niet overheersend en als ze worden gebruikt heb je niet het gevoel dat ze worden aangewend als een soort Deus ex machina om alle problemen in één klap op te lossen.
Het boek is geschreven in de ik-persoon. Het was voor mij een hele overwinning dat ik er ben in begonnen, want de ik-vorm is iets waar ik voor deze reeks quasi principieel tegen was. Ik moet zeggen dat de vorm in deze reeks bijzonder goed gekozen is. Het schitterende aan de boeken is dat je weet wat Fitz weet, niet meer en niet minder. Je beleeft alles door zijn ogen dus als iets zich ergens anders af speelt heb je daar helemaal geen weet van en daar wordt handig gebruik van gemaakt om verrassingen en plotwendingen in het verhaal te brengen.
In het derde boek worden tegen het einde het ‘vermogen en wijsheid’ (wat ook de titel is van het derde boek) te overheersend naar mijn smaak (SPOILER)en helemaal op het einde van het boek word ter zo snel afgerekend met de rode kapers dat het bijna teleurstellend is(SPOILER)
Dus als we het derde boek buiten beschouwing laten is het een pareltje. Neem je het derde boek erbij dan is het gewoon goed. Omdat de ware helden en dito daden uit blijven en niemand de heroïsche Onverslaanbare uithangt kan iedereen dood gaan. Een groot pluspunt, want je bent er af en toe zelfs bijna zeker van dat de schrijfster (inderdaad Robin Hobb is een vrouw) haar hoofdpersonage halverwege de reeks wil afvoeren. De iets te uitgesmeerde liefdesrelatie tussen Fitz en een meisje was er wat over omdat hij zich naar mijn gevoel af en toe een beetje téveel verloor in theatraal geween. Maar laat dat je zeker niet tegen houden om de boeken te lezen. Andere dingen beschrijft ze heel goed: het leven op het kasteel bijvoorbeeld, je kan na een tijd ook echt de haat voelen die wordt gekoesterd tegen een aantal personen. Intriges en slechte gebeurtenissen worden mondjesmaat aangebracht en niet ineens open en bloot op je bord gegooid
Iedereen zegt me dat ‘de boeken van de levende schepen’ die ze heeft geschreven beter zijn, maar dat je best de boeken van de zieners kan lezen. Dus zo gezegd zo gedaan en ik voel me nog altijd aangesproken om in haar volgende reeks te beginnen. Alleen zo verdomd jammer dat ze het helemaal op het einde van haar derde boek (ik spreek echt over de laatste twintig bladzijden) zo verknoeid heeft door de ontzieling en de Rode kapers zo makkelijk af te handelen.
De boeken van de zieners (3 delen)
1. Leerling en meester (352p)
2. Moordenaar des konings (608p)
3. Vermogen en wijsheid (640p)
Schrijfster: Robin Hobb