[Fantasy] The Black Jewels Trilogy (Anne Bishop)

verberg
Een intern bericht sturen
Aan:
CC:
Onderwerp
Bericht
vet - cursief - onderlijnd - titel - link tekst - alinea - voorbeeld

Dit item bevindt zich in:

Meer ... > Boeken > Recensies

verberg
Reageren op dit item
Titel
Reactie
vet - cursief - onderlijnd - titel - link tekst - alinea - voorbeeld
  Gebruik mijn ondertekening

Reacties

door UncleBrazzie
draak, 322 / 405
gepost: 22-7-2005
om 10u58
 The Black Jewels Trilogy (Anne Bishop)


Ketjes,

Waar vakanties al niet goed voor zijn...
The Black Jewels is ("alweer" hoor ik jullie mompelen) een trilogie (inmiddels ook al in vijf delen en ik hoor jullie reeds tandenknarsen).

De originele trilogie gaat over een samenleving (voornamelijk matriarchaal) waarin een combianatie van kaste, rang en magische karcht iemands positie bepaalt. Die kracht zit vervat in de Jewels, magische edelstenen die sommigen van bij hun geboorte op mysterieuze wijze ontvangen en dewelke ze tijdens hun Offering to the Darkness tot hun volle potentieel laten trancenderen.

Centraal in het verhaal zijn Jeanelle, die voorbestemd is een soort van almachtige über-Witch te worden (gelukkig zonder stereotiepe profetiën), Saetan (de High Lord of Hell) en zijn zonen Daemon (die voorbestemd is Jeanelles geliefde te worden) en Lucivar (die haar beschermer wordt).

Veel meer valt er niet over het Grote Verhaal te vertellen vrees ik, aangezien het de auteur vooral te doen is om het uitwerken van een aantal basisideëen (de Jewels, de man-vrouw verhoudingen, de rise to power van Jeanelle en haar relatie met Saetan, Deamon en Lucivar).

Hoewel de Realms uitvoerig bezocht worden geeft Bishop weinig prijs over hun eigelijke organisatie (er zit warempel zelfs geen kaart in het boek, wat volgens mij een unicum is in de Fantasy ). De slechteriken in het boek (twee ultra-ambitieuze heksen die noodgedwongen samenwerken) komen ook zeer weinig aan bod. Andermaal: de focus ligt integraal bij Saetan en Daemon, Lucivar en zelfs Jeanelle zijn minder present dan je zou verwachten. Vaak gaan er ettelijke hoofdstukken voorbij waarin enkel Daemon en Saetan hun ding doen, zonder één teken van Jeanelle. Lucivar komt maar pas echt tot zijn recht halfweg het tweede boek.

Vreemd genoeg werkt dit. De weinige personages die écht uitgewerkt worden stimuleren je toch om verder te gaan, ook al heb je niet het idee dat ern erg veel gebeurt. Jeanelle groeit op van een zevenjarig wonderking tot een 22-jarige Witch Queen, en drijft daarbij Saetan, haar mentorn, de muren op. De onstereotiepe uitwerking van Saetan en zijn gevolg is wel weer eens wat anders, en Bishop heeft een aantal frisse ideëen over Dood en OnDood (Saetan zelf is een Guardian, dood noch levend, er zitten een aantal cildru dyathe in het boek - ondode kinderen als je wil- en nog meer fijne varianten op themas die andere auteurs allang doodgemolken hebben krijgen hier een ander licht dat toch weet te boeien.

Toegegeven, bij wijlen valt Bishop in herhaling, vooral dan wanneer ze de confrontatie van de vrijgevochten rebelse Jeanelle contrasteert met de bijna karikaturale vaderlijke zorg van zowat alle mannen in het boek. Het deed me soms wat denken aan de relatie tussen Angua en Carrot in de boeken van Pratchett, zij het dan minder cartoonesk.

Al bij al ben ik blij dat ik deze boeken gelezen heb, hoewel ik er nog steeds niet uitben wat me door die 1000-en-nog-wat bladzijden heeft geloodsd.

Toch leuk voor wie eens wat anders wil.

Kussikus van Uncle Brazzie
door Gersom
code monkey, 6169 / 7246
gepost: 22-7-2005
om 11u54
 Antw: The Black Jewels Trilogy (Anne Bishop)

oorspronkelijk geplaatst door UncleBrazzie

Pratchett,

Het gebrek aan een kaart is geen unicum maar idd zeldzaam. Pratchett parodieerde het al met zijn opmerking aan het begin van Sourcery. "Dit boek bevat geen kaart, maar als je zin hebt mag je er zelf een bedenken."

Natuurlijk, een half decennium later ofzo kwam de "Diskworld Mapp" uit.
door VictorGijsbers
draak, 499 / 1247
gepost: 22-7-2005
om 14u06
 Antw: The Black Jewels Trilogy (Anne Bishop)

oorspronkelijk geplaatst door Gersom

Het gebrek aan een kaart is geen unicum maar idd zeldzaam.

Nu wel, maar in de begindagen van de fantasy was het idee van een kaart nog bij niemand opgekomen. Robert E Howard, Clark Ashton Smith, Fritz Leiber, noem ze maar op: geen kaart te zien. Dat is typisch een van de tropen die pas met Tolkien zijn intrede in de fantasy heeft gedaan en vanaf dat moment ook als must beschouwd werd. Net zoals verschillende rassen, het liefst elven en dwergen en orcs; de strijd tussen goed en kwaad; het idee dat een goed fantasy boek tenminste 1000 pagina's moet omvatten; constante verwijzingen naar oude geschiedenis van de tot in detail uitgewerkte wereld; enzovoorts.

Ik heb laatst uit nieuwsgierigheid wat Leiber en Ashton Smith gelezen, en misschien dat ik er nog wat Howard en Moorcock tegenaan ga gooien, en het is echt frappant hoeveel dat verschilt van latere fantasy. Niet dat het per se beter of slechter is, maar ik denk dat het geen kwaad zou kunnen als wat minder mensen zich slaafs houden aan wat goed werkte voor Tolkien maar helemaal niet goed hoeft te werken voor henzelf.

(Wat ik vooral nooit meer wil zien zijn mensen die denken dat ze allerlei rare talen moeten verzinnen, terwijl ze niet een fractie van Tolkiens kennis over taalkunde en etymologie hebben. En wat ik meer wil zien zijn mensen die in 100 a 300 pagina's een goed verhaal kunnen vertellen.)


-
If the bulk of American sf could be said to be written by robots, about robots, for robots, then the bulk of English fantasy seems to be written by rabbits, about rabbits and for rabbits. - Michael Moorcock

Dit item bevindt zich in:

Meer ... > Boeken > Recensies

naar boven