Nu ik toevallig nog eens op het boekenforum verzeil merk ik op dat er nog niets gezegd is over de reeks 'De Dwergen', van Markus Heitz. Volkomen onterecht trouwens, want de boeken zijn heel erg goed. Het is een feit dat dwergen in de meeste bestaande fantasyverhalen weinig recht wordt gedaan. Meestal mogen ze al van geluk spreken als ze één vertegenwoordiger mogen meesturen met een fellowship en veel meer hoor je er niet van. Eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik daar nooit veel problemen mee heb gehad, dwergen zijn nooit mijn favoriete fantasywezens geweest, wat mijn bewondering voor deze reeks enkel vergroot. Ik heb de boeken graag gelezen en in deze verhalen krijgen de dwergen de beste rol. Bovenal, deze dwergen zijn niet saai.
De verhalen spelen zich af in 'het veilige land', een vruchtbaar en vreedzaam stuk land bevolkt door mensen en elfen, omringd door een nagenoeg ondoordringbare bergketen. Deze bergketen is hard nodig, want buiten het veilige land ligt de verwording, een dor en vijandig land bevolkt door orcs, gnomen, een hoop ander generisch gespuis en bovenal de alfen, de duistere tegenhangers van de elfen.
Ik zeg dat de bergketen nagenoeg ondoordringbaar is, maar in feite is hij volledig afgesloten. Er zijn 5 passen, elk bewaakt door een dwergenstam. Zij hebben die passen verbouwd tot forten en het zijn zij die het veilige land veilig houden en nooit zullen buigen voor de horden uit de verwording, tot meerdere eer en glorie van hun clan en de dwergengod Vraccas. Ze doen dit al zolang de herinnering teruggaat en als het van hun afhangt zullen ze dat nog duizend maal zo lang blijven doen.
Maar uit de verwording kwam een nieuwe vijand aanzetten, een demon van ongeëvenaard kwaad, die zelfs voor de dwergen teveel lijkt. Er is slechts één manier om hem te verslaan, opgetekend in een oud boek dat toevallig in het bezit komt van Tungdil Goudhand, en hij is toevallig (u raadt het nooit) een dwerg. Hij begint zijn eigen questee, waarbij het dit keer de mensen zijn die die de bijrollen vervullen, de elfen komen er zelfs bijna niet aan te pas.
De reeks bestaat uit 4 boeken, die elk op zichzelf te lezen zijn, het zijn verschillende verhalen. Omdat het hoofdpersonage wel steeds dezelfde is is het wel goed mogelijk dat sommige zaken wel te vroeg verraden worden als je ze in de verkeerde volgorde leest.
de boeken zijn (in deze volgorde):
De Dwergen
De strijd van de dwergen
De wraak van de dwergen
Het lot van de dwergen
Een aanrader voor wie van fantasy houdt, en waarschijnlijk een genot voor wie van Dwergen houdt. Om de sfeer te scheppen nog enkele quotes:
De buitengewone lengte van een levend wezen of van ledematen is ook niet alles. Dat zie je bij de elfen. Ik zeg altijd maar: wie lang is, is een makkelijk doelwit!
Boïndil 'woesteling' Dubbelkling uit de clan der Bijlzwaaiers van de stam der tweeden.
Af en toe kan men mensen boosaardige schimpscheuten op dwergen horen maken. Ze zijn klein van stuk, tegendraads, uiten hun vreugde bij voorkeur op de meest vreemde manieren, drinken uitsluitend pikzwart bier en vinden gezang pas te genieten wanneer het uit minstens honderd kelen schalt. Bovendien zullen ze liever sneuvelen dan voor een vijand wijken. Voorwaar ik zeg u: Wie ooit het voorrecht heeft genoten in hun majesteitelijke zalen te gast te zijn geweest, zoals ik, die kan met recht zeggen: dat klopt allemaal.
Ik vroeg ene dwerk als wat hy -behalve als dwerk- graeg geboren soude syn. Hy mocht kiezen uit enen machtigen draeck, een alweetende magus en syn eygen god Vraccas. Hy keek me verbaest aan, schudde thooft en seggede: de machtige draek was reeds door de dwerken overwonnen, vandaer dat die er niet meer waren. En een alweetende magus? Ook die werden reeds door de dwerken overwonnen, aengezien ze er niet meer waren. En vraccas wilde hy ook niet wesen, omdat hy niets beters zou kunnen scheppendan dwerken, als hy in diens plaets was.