Een dag uit het leven van David Mannex

verberg
Een intern bericht sturen
Aan:
CC:
Onderwerp
Bericht
vet - cursief - onderlijnd - titel - link tekst - alinea - voorbeeld

Dit item bevindt zich in:

Online RPGs > Tilly-Vally Tropical > 2. De Preluden

verberg
Reageren op dit item
Titel
Reactie
vet - cursief - onderlijnd - titel - link tekst - alinea - voorbeeld
  Gebruik mijn ondertekening
21-9-2009, 9u06, door Aegnahr
... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ...


Dit is David Mannex

Gevierd acteur, erg verwaand en bovendien een playboy zonder weerga.

Niemand weet hoe,
niemand weet waarom,
maar op een bepaalde dag in zijn leven
werd de wereld zoals hij hem kende
volledig omgegooid.

Dit is zijn verhaal:

Reacties

door Colossus
draak, 1921 / 3236
gepost: 19-9-2009
om 21u14

gewijzigd door Aegnahr
21-9-2009 om 9u06

 Antw: Een dag uit het leven van David Mannex
Whoaw. Ik sta op met een kater die alleen nog een paar strepen nodig heeft om een tijger genoemd te worden. Gisteren weer wild geweest blijkbaar, alleen herinner ik me niet precies hoe wild. Ik zet me recht in m'n bed ongeveer ter grootte van een tennisplein. De lakens liggen vol vlekken die naar wodka stinken, en tussen de zee van dekens ontwaar ik een zestal dames die waarschijnlijk fotomodel zijn en iets waarvan ik vrees dat het een travestiet is. Yep, pretty wild last night!

Urgh, ik stap m'n bed uit. Tijd om iets aan die kater te doen. Hoe laat is het? Half twee 's middags alweer. Ik geloof dat ik ergens om 10u 's morgens op de set moest zijn! och wel, nog als ze mij als acteur willen moeten ze maar een beetje geduld hebben. Niets zo goed tegen een kater als een beetje coke. Remember, one line a day keeps the doctor away. *snirf* Aah! we kunnen er weer keihard tegenaan. Was ook wel nodig, ik heb belabberd geslapen. Nachtmerries over voetbalvelden, schouderbeschermers, en de jacht naar, ja, naar wat eigenlijk? Alhoewel het een tijdje geleden is dat ik transformeerde, blijven de herinneringen me achtervolgen.

In de lobby van het hotel staat m'n agent zenuwachtig te ijsberen. Zodra hij me ziet komt hij op me afgeschoten.
"David, verdomme, we moesten uren geleden al op de set zijn! Straks schoppen ze je eruit!"
Hij weet uiteraard net zo goed als ik dat dat bullshit is. Ik ben de populairste acteur van de laatste eeuw. De ster van Star Wars XI: gungan jedi, nieuw tienermeisjesidool in Pirates of the carribean 7: pirate ninja's, en degene die low budget vehikels als "faction of pulp" tegen alle verwachtingen in tot kaskrakers maakte. Ze komen me op hun knieën smeken om mee te spelen in de film, dan gaan ze me niet buitengooien.

Om verschillende stalksters die nadat ik een nacht met hun had geslapen ineens het gekke idee kregen dat ik van hun hield te ontlopen, nemen we de helikopter. De film die we nu draaien, "the bourne redundancy", is een poging een oud idee nieuw leven in te blazen. Bij voorbaat een succes, omdat ik meedoe. Wanneer we landen wimpel ik de regisseur af, omdat ik besluit eerst nog wat 'het script in te oefenen' met Monica, de welgevormde regie-assistente, in de beslotenheid van m'n trailer. Maar dan zie ik iets schokkends:
"Welke shithead heeft mijn trailer op en grasveld gezet?! Wil hij me dood hebben of zo? Ik ben f*cking allergisch aan f*cking gras, dat weet iedereen hier toch?! Ontsla die mofo!"
Ik ben doodsbenauwd van gras, en helemaal van m'n stuk. Ik vertel de regisseur dat ik morgen wel eens terugkom, en duik het stad in om te gaan feesten, terug bij m'n positieven te komen. Deze keer laat ik m'n bodyguards controleren of er tussen de vrouwen travo's zitten. Ik kies er een paar leuke uit voor een gezellige avond met sex, drugs en more drugs. Ter entertainment betaal ik een paar zwervers om te mesvechten, en ik vind een politieman die daarvoor de straat even wil afzetten.

Uiteindelijk koop ik het hotel waar ik vanavond zal slapen. het nieuws gaat zoals altijd snel rond en de celebreties stromen binnen om mee te feesten, zoals steeds met Paris Hilton (tegenwoordig beter bekend als Granny Hilton, ze is best zielig eigenlijk) voorop. De paparazzi blijven weg, ze weten dat de bodyguards toestemming hebben om op hen te schieten. Ergens, op een gegeven moment, wordt ik bewusteloos, wat bij mij dan maar moet doorgaan voor slaap...

Heel vroeg tegen de ochtend schiet je wakker uit je zelf veroorzaakte coma. Vreemd, dat is je al jaren niet meer overkomen. Vaag zie je nog een flarde uit de nachtmerrie die je tot zonet nog in de ban hield: Een grasveld, een man in een zwart-witte outfit op de grond bij je voeten, een geel vlaggetje ernaast onder de bloedvlekken,... Je hoofd barst weer bijna uit elkaar en je zou liefst weer slapen, maar de koud bezwete lakens gunnen het je niet. Met half gesloten ogen zoek je jezelf een weg in je nog duistere penthouse van je nieuw aangekocht hotel. Waar in de h*ll is de badkamer hier? Onderweg kom je wel een broek tegen die wel eens van jou kan zijn. En dan vind je waar je naar op zoek was. De zwart marmeren badkamer zorgt voor de verlossende verfrissing. Je gooit een paar handenvol koud water over je gezicht en kijkt dan in de spiegel hoe goed je er wel uitziet, zelfs in deze toestand. Tot je vanuit je rechter ooghoek wat ziet bewegen. Via de spiegel zie je rechts achter je, achter de muur van de veel te ruime instapdouche, een zachte, paars-roze gloed zwak schitteren. Traag draai je je om. Langzaam schuifel je tot bij de scheidingsmuur en kijk je onzeker om het hoekje. En daar zie je duidelijk het licht uit het afvoerputje komen. Wat ze in deze hotels niet allemaal uitvinden voor de mensen. Douches met rustgevend licht uit de afvoerputjes en een zachte zeebries waarvan je niet echt zeker bent hoe ze dat voor elkaar krijgen. Met een neerbuigende glimlach schud je je hoofd even heen en weer. En net wanneer je je wilt omdraaien om terug te gaan slapen, hoor je een kleine maar zeer duidelijke 'KRAK!'. De kunstmatige zeebries is duidelijk ook sterker geworden, maar je weet nog steeds niet waar hij vandaan komt. 'KRAK!'. Je ogen vinden hun weg terug naar de afvoer een daar zie je dat er twee tegels opengebarsten zijn. Voorzichtig ga je dichterbij kijken. Plots scheurt de tegelvloer van de douche open. Bijna val je. Nog even behou je je evenwicht en staar je in de hypnotiserende draaibeweging van een paars-roze vortex. De zeebries is aangewakkerd tot een ware stormwind die je rond je oren suist. Je brein sluit zich af en passief moet je toezien hoe je lichaam zichzelf voorover laat vallen in de kolkende diepte. Gewichtsloos en onbeweeglijk zweef je door het onbekende. Het voelt aan alsof alle moleculen van je lichaam uit elkaar worden getrokken en op een andere plaats worden teruggezet. Emoties en gevoelens wisselen elkaar in razendsnel tempo af terwijl het gehele kleurenspectrum zich op je netvlies brandt. Een niet nader te bepalen tijd zweef je zo door. Rood - kwaad - groen - misselijk - blauw - koud - oranje - vrolijk - geel - moedeloos - ... tot alles op een gegeven moment klaarblijkelijk begint te vertragen en er een paarse waas over je ogen trekt. De vortex heeft je in zijn macht. Je kan geen kant meer op. Ledematen bewegen niet meer en alhoewel je nog bij bewustzijn bent, kan je niet meer nadenken. Het enige dat er nu nog door je hoofd gaat is: "Is dit het einde...?". Terwijl je verder en verder wegzweeft naar een onbekende bestemming...(klick)

Dit item bevindt zich in:

Online RPGs > Tilly-Vally Tropical > 2. De Preluden

"Het leven is wat er gebeurt, terwijl jij andere plannen maakt!"

"Life is what happens, while you are making other plans" - - - John Lennon

naar boven