| | |

sc�ne 7: Homecoming (Finale)

verberg

Dit item bevindt zich in:

Online RPGs > Afgelopen online RPGs > Werewolf online RPG > Het Zielenlied

verberg

2-2-2008, 0u39, door Zorbalt

Photo Sharing and Video Hosting at Photobucket

Bristol Tunnel
Vrijdag 25 augustus 2006, 08:42 uur

Het was doodstil in de tunnel en een koele wind verdreef de laatste lucht die herinnerde aan corruptie en dood. Wat overbleef waren de resten van de belichamingen van de soldaten die aan twee kanten van de Triat hadden gevochten. Sakura en Miles lagen ogenschijnlijk even levenloos op het koude asfalt als hun vijanden. Alle partijen waren na te zijn verslagen naar hun natuurlijke lichamen teruggekeerd.

Op dit doodse slachtveld bewoog slechts ��n jongeman. In bebloede kleding en mank lopend van de pijn strompelde hij tussen de verminkte lichamen door. Niet ver van hem vandaan lag de fluitspeler, nog steeds in zijn leerachtige Wolfman vorm. Zijn torso ging hevig op en neer en zijn hese rochelende ademhaling was het enige dat hij hoorde. Hij leefde nog, maar het was onduidelijk in wat voor toestand hij verkeerde.

Zijn Alfa lag buiten zijn zicht, ver van de toegetakelde Greyhound, ze had veel bloed verloren tijdens de slachting en lag bedolven onder het grote lichaam van de dode man, een voormalige Shadowlord uit New York.

Buiten het kind van Gaia was er geen levende ziel meer aanwezig in de tunnel, maar nabij de ingang was het wanhopige gekraak van radio�s, het ongeduldige getoeter van auto's en het gegons van vage opgewonde stemmen te horen.

pagina's: 1, laatste

Reacties

door DeHeld Stamgast, 5586 / 6056 gepost: 1-11-2007 om 0u12	Antw: sc�ne 7: Homecoming
	De fluit was geen fijn werktuig: door erop te spelen had Schaduwloper ontzagwekkende oerkrachten ontketend, en het slagveld waarin Dwaine nu als laatste rechtop stond was daarvan het bewijs. Hij had al die tijd naast Miles gestaan, en nu de kleurloze kracht van de fluit als een ontwaken de realiteit had herschapen, probeerde hij te zien hoe Miles eraan toe was. De tunnel lag vol lichamen. De meesten ervan bewogen niet. De metis bewoog nog wel: vluchtig ging zijn borstkas op en neer, druppels en wolken groenig slijm pompten op uit zijn longen. Hij zag er nog ziekelijker uit dan gewoonlijk: zijn kale huid was grijzig, de kleur die zijn vacht misschien had moeten hebben, en in zijn hals en in diverse huidplooien stapelden donkere vlekken op, die Dwaine deden vrezen dat het om bloedingen ging. Dwaine stak zijn poot uit en zag toen pas dat het zijn hand was. Nochtans had hij geen herinnering dat hij van vorm veranderd was, dus dat sloot uit dat het een keuze van zijn kant was geweest. De wonden over heel zijn lichaam voelden nog steeds even acuut. Een neveneffect van de magie die in de fluit zat, ongetwijfeld. In elk geval zou Dwaine weer in zijn Crinos-vorm moeten gaan: Volgt-De-Wind zou de beide roedelgenoten kunnen dragen, wat hij nu niet kon. Dwaine stond recht, en zocht tussen de stille lichamen en dode automobielen naar Crusher-Of-Souls, om te verifieren dat die zijn verdiende loon had gekregen, en probeerde Sakura te vinden. Haar beschadigde lichaam, gewikkeld in bebloede kledij, lag ongemakkelijk tussen dat van andere slachtoffers. Het was makkelijk in te denken dat ze tijdens het gevecht al was gestorven, en Dwaines hart zonk in zijn borstkas. Hij voelde dat de emoties zijn buik samentrokken, ongehinderd door de schreeuw om aandacht van zijn open wondes. Aan de rand van de tunnel, in het dromerige en onecht aandoende daglicht, probeerden de mensen zich te hergroeperen achter de wegversperring. Het was een schimmenwereld, die slechts een vluchtige indruk maakte op Dwaine. Hij was te vermoeid voor die drukte nu, de serene stilte in de tunnel bakenden zijn actieradius af. En hij moest nu handelen. Nog steeds bij Miles staande, zocht hij om zich heen: de fluit moest hier ergens liggen. Een moment lang bekeek hij het instrument, moest zijn stalen om het sinistere voorwerp aan te raken. Dan, met het besef dat het snel voorbij zou zijn als er gevaar in school, greep hij het in zijn vuist. Niets gebeurde, en Dwaine stapte tot bij de tas die Sakura hem had toevertrouwd. Hopelijk kon die helpen ontsnappen. Als niet, kon hij er toch al de fluit in verbergen. Toen rekte Dwaine zich uit, spande zijn spieren en tapte de Wolf in hem aan, om opnieuw uit te groeien tot het Crinos-monster in hem. De nu onaangepast kleine tas liet hij over zijn gespierde poot hangen. Met beide handen trok hij Miles recht, probeerde hem te ondersteunen, en sleurde hem mee naar Sakura. Het belangrijkste was dat ze de tunnel zouden verlaten, langs de kant die Crusher probeerde af te sluiten.

door Zorbalt Moorderator, 4571 / 5435 gepost: 1-11-2007 om 12u45	Antw: sc�ne 7: Homecoming
	Buiten, voor de ingang van de tunnel, was het ondertussen druk geworden. Achter de politievoertuigen die schuin aan beide zijden van de weg stonden opgesteld was er een lange slinger met wachtende auto�s ontstaan. Verschillende politiebeambten liepen met een gespannen blik in hun ogen heen en weer tussen de wagens en hielden de duisternis nabij de tunnelmond goed in de gaten. Er was een ambulance verschenen die op het gras langs het asfalt tot stilstand was gekomen. De ziekenbroeders behandelde enkele agenten wiens geesten door de beelden in dat hellegat waren gebroken of die verwondingen hadden. Niemand leek werkelijk te beseffen wat ze daarbinnen hadden meegemaakt, maar iedereen leek erdoor te zijn bevangen. De ongeduldige automobilisten kregen geen bevredigende antwoorden op hun vragen. Het was angstvallig stil in de tunnel. De monsterachtige geluiden die eerder nog vanuit het duister hadden geklonken zwegen. Onwetende luisteraars dachten misschien dat een groep vechtende leeuwen hun intrek hadden genomen in de tunnelbuis, maar de dienders die er in panische angst uit waren gevlucht wisten dat er meer aan de hand was. Voor de stilte hadden enkele ooggetuigen duidelijk een vreemde melodie gehoord, een hoog en dromerig fluitspel dat van ver leek te komen en met de wind naar buiten kwam gedreven. Een enkeling was hier misselijk of emotioneel door geworden en direct nadat de stilte kwam opzetten was het gaan regenen. Weerlicht vlamde op in de grijze bewolking. Binnen in de tunnel, uit het zicht van de afwachtende meute, knielde de grote wolfman naast het tengere en bleke lichaam van de Japanse schone. Haar eens zo gave huid was besmeurd met bloed, dat van haar en van haar vijanden was en de kleding die ze enkele uren geleden had gekocht was zo goed als rijp voor de afvalbak. Volgt-de-Wind keek over zijn schouder naar de uitgang van de tunnel en hoorde het aanzwellende onweergerommel. Hij voelde de trilling door het vochtige asfalt heen. Het zou niet lang duren voordat de mensen hun angst hadden bedwongen en de tunnel wederom zouden betreden. In zijn huidige lichamelijke toestand zouden enkele goedgeplaatste kogels hem uit kunnen schakelen.

door DeHeld Stamgast, 5592 / 6056 gepost: 2-11-2007 om 17u11	Antw: sc�ne 7: Homecoming (Final)
	Vuile roodbruine strepen over de hele torso van Sakura verborgen de wonden waaruit het bloed tevoorschijn was gestroomd. Het leek moeilijk om in te beelden dat er in het nu vrij kleine vrouwtje nog een hart klopte. Volgt-De-Wind slaakte zelf een zucht van opluchting toen hij een oppervlakkige ademhaling bespeurde. Ze klampte zich nog aan het leven vast, voor zolang het duurde... met het onweer buiten de tunnel kon hij het rumoer en het gebrom van motoren daar niet goed horen, maar eens ze daar beseften dat het binnen stil bleef, zou het niet lang duren alvorens ze naar hen toe kwamen. Volgt-De-Wind liet Miles zachtjes zakken. Voor hij aan ontsnappen dacht, wilde hij toch eerst iets verifieren. Hij had Marshall daarnet al met zijn ogen opgezocht, en nu wilde hij zeker zijn dat die morsdood was. En als niet, dan moesten er actieve maatregelen getroffen worden. Bij Sakura lagen nog twee figuren: de pafferige blonde vrouw die over heel haar gezicht piercings had, leek bedekt met diepe wonden, waarlangs vanalle organen en vleeslappen onder druk van binnenuit naar buiten puilden. Die had de volle laag gekregen: zelfs van haar dreadlocks waren er een aantal uitgescheurd. De andere was een Latino, zo te zien, met donkere huid, en donker haar en baard. Er was een tatoeage op zijn arm, maar geen zichtbare wonden. Op de plek waar eerder de ziekelijk dunne BSD liep lag nu een vrouw gekleed in een zwart hemdje en een zwarte gladde lakbroek. Haar ribben vormden een gewelf onder de doorzichtige huid en ze zag er bleek en ziekelijk mager uit. Haar lange donkere haar lag als een waaier langs haar hoofd. Misschien was ze ooit mooi en jong. Nu kon Dwaine niet eens zeggen of ze uitgeteerd was door ziekte of omdat ze weigerde te eten. Uiteindelijk stond hij over Marshall gebogen. Hij lag op z'n rug, gezicht verwrongen van angst. Een hartaanval, zou je denken, want ook hier was verder geen schade aangericht: de fluit had de onnoembare kracht verjaagd die het karkas rechthield, en meteen was het ingezakt, levensongeschikt. Het monster dat daarnet nog zo gevaarlijk leek, zag er nu onbeduidend uit. Dwaine trapte er eerst voorzichtig tegen, op zoek naar een reactie, en voelde toen aan de hals: niets. Hij was echt dood. Goed zo. Het ding waarvan hij eerder de schedel had ingeslagen, nam geen menselijke vorm aan. Zou dit zijn geboortevorm zijn? Er was niet echt tijd om daarbij stil te staan: Dwaine moest een weg naar buiten vinden. Hij zou gewoon om hulp kunnen roepen: de politie had vast ook een ambulance klaarstaan en uit een ziekenhuis wegkomen had hij vandaag nog gedaan. Maar hoezeer ze ook hulp nodig hadden: Miles in geboortevorm was iets dat hij moeilijk zou kunnen uitleggen. Hij kon de wagens of zelfs de bus proberen... maar daarmee zou hij niet makkelijk door de wegversperring raken. Misschien kon hij wel naar de Umbra. Maar dan moest hij, alweer, zijn roedelgenoten achter laten wanneer ze hem het meest nodig hadden.

door Zorbalt Moorderator, 4573 / 5435 gepost: 3-11-2007 om 19u42	Antw: sc�ne 7: Homecoming (Final)
	Terwijl dikke druppels vanuit de grijze wolkendeken naar beneden vielen kwamen er nog enkele politiewagens aangereden. De geroutineerde bestuurders gebruikte de berm om bij hun collega�s voor de tunnel te komen, aangezien de weg ondertussen vrijwel geheel geblokkeerd was. Veel bestuurders die bang waren om te laat op hun vroege bestemmingen te komen trachtten hun voertuigen om te draaien om een andere weg te vinden en daarbij de vervloekte tunnel te vermijden. De meeste mensen bleven echter nieuwsgierig wachten, want het feit dat er zo�n groot aantal agenten op de been was moest gewoonweg duiden op sensatie. Toen daarbij een bus van een plaatselijke nieuwszender arriveerde werden hun vermoedens bevestigd. Binnen in de donkere tunnelbuis sleepte het grijze monster zich naar de zwijgende patrouillewagens. Zijn roedelgenoten lagen naast de tourbus nabij elkaar op het wegdek en als het nodig was zou Volgt-de-Wind hen met enkele sprongen kunnen bereiken. Hij voelde hoe de wonden irriteerden, maar hij probeerde deze ongemakken te negeren. Met de tas van zijn Alpha en het vervloekte instrument in zijn klauw geklemd liep hij om een politiewagen heen. De geur van kunstleer en oude sigarettenrook walmde voorbij.

door malkav achterban(k), 5450 / 7020 gepost: 4-11-2007 om 15u21	Antw: sc�ne 7: Homecoming (Final)
	Ze lag op de vochtige grond en hoorde water langs haar razen. Toen zij op haar knie�n omhoog trachtte te komen merkte ze dat haar vingers diep wegzakte in modderige aarde.. Ze hief met moeite haar hoofd en keek rond. Het was nacht en ze lag naast een rivier. Over de rivier zag zij een gigantische roestige spoorbrug lopen die uit zijn verband was getrokken. Het was ��n grote roestige boog geworden, onmogelijk om een trein veilige overgang te bieden. Op het hoogste punt van de brug stond een man. Ze zag in eerste instantie enkel zijn contouren, maar toen hij sprak klonk zijn stem als engelen gezang� en ze herkende de stem als geen andere; het was Luke,.. Lucas Shinchiro, haar overleden echtgenoot. Hij stond daar in zijn maatpak, precies hetzelfde als de ochtend dat ze elkaar voor het laatst zagen. Over de kruinen van de bomen bewoog een zilveren lichtbundel die zich een weg baande tussen de vele wolken door. Het maanlicht scheen op zijn gelaat en ze zag dat hij een prachtig wit Japans sier masker droeg. Ze kon zijn gezicht niet zien, maar de lichaamshouding wees er in het geheel op dat dit Lucas was. Hij leek een karakter uit een Kabuki Theater. Het masker was in de vorm van een sierlijke uilenkop. Hij sprak tot haar vanaf de vervormde spoorbrug.. � Takashi Sakura-chan, mijn lief, de ziel van de Schaduwloper is nog niet verloren, hij zal vechten, maar er is haast geboden. Breng hem naar huis�� Toen liet hij zich, keurig in zijn maatpak, voorover van de brug vallen maar voordat zijn lichaam het water raakte leek hij in een oogwenk te zijn veranderd in een grote witte uil. Deze spreidde zijn grote vleugels boven het water en de luchtdruk die ontstond trok een lange schuimige streep over de rivier� Ze volgde zijn baan met haar ogen totdat de uil verdween in de duisternis. "Laat me niet alleen Luke-chan.", mompelde ze haast onhoorbaar. Ze zakte weer door haar knie�n en deed haar uiterste best om haar verscheurde lichaam weer omhoog te heffen, nu pas kwam de pijn. Ze ontwaakte in duisternis. Ze voelde hoe ze zwaar tegen de grond aan werd gedrukt en de lucht uit haar longen werd geperst, haar longen die al gedeeltelijk geperforeerd waren. Ademhalen was moeilijk, en het gorgelen van het bloed in haar keel maakte het niet veel makkelijker. Ze hoestte eenmaal en voelde een dikke fluim bloed en speeksel uit haar strottenhoofd stoten. Ze opende voor het eerst haar waterige ogen en zag dat de wereld op zijn kant was gevallen. De tunnel lag op zijn zijde. In een wazig beeld, wat meer weg had van een uitgelopen aquarel schilderij, zag ze een dansende vlek van vele gloeiende lampen aan het eind van de tunnel, en ze zag de lichamen om haar heen.. Ze leefde nog? Met flarden kwamen de beelden terug van haar man, en de boodschap van Broeder Uil. De Schaduwloper was nog niet verloren,.. en Volgt-de-Wind.. had hij het ook gehaald? Hun missie was nog niet ten einde. Met veel pijn en moeite trachtte zij zich onder het verpletterende gewicht uit te rollen. Het koste haar immens veel moeite om zich los te maken uit deze knellende positie. Ze voelde hoe het lichaam van haar af gleed. Zijzelf rolde plots een slag verder en haar lichaam bleef vervolgens weer willoos liggen op het bloederige asfalt. Ze staarde naar boven, liggend in nattigheid, en zag enkel het wazige lichtspel van de vele politiewagens dansen op het plafond van de tunnel. Ze had het koud. Haar lichaam was een manifestatie van vastberaden verzet. Iedere beweging die zij maakte, zelfs haar zwakke ademhalen, was een pijnlijke waarschuwing om iedere inspanning te vermijden. Haar lichaam was kapot en gebroken.

door DeHeld Stamgast, 5593 / 6056 gepost: 4-11-2007 om 22u00	Antw: sc�ne 7: Homecoming (Final)
	Dwaine stond even na te denken, en al meteen begon de spanning te kriebelen in zijn spiermassa: niets doen was het lot tarten. Hij nam alvast de beslissing om naar een van schijnbaar ook uitgestorven patrouillewagens te gaan. Het nam hem in deze vorm maar enkele passen om langszij te komen. De fluit had mogelijk de electriciteit beschadigd, die fragieler was dan uit staal gegoten mechaniek. Hij hoopte van niet. Langs een van de raampjes stak hij zijn kop naar binnen, gaf zijn ogen de kost, en peuterde dan aan de radio. Hij wist zeker dat de politie met elkaar moest coordineren. Als het ding werkte in de tunnel, kon hij toch al eens horen wat ze daarbuiten in hun schild voerden. De sleutels staken gelukkig op het contact: deze wagen hadden ze in goede staat achtergelaten. Dwaine begon te morren aan de radio, en werd beloond met een heleboel geruis waarin stemmen elkaar afwisselden. Het grootste deel ging aan hem voorbij: onduidelijk gekraak in de micro, afkortingen, codes,... ze hadden het zelfs over luchtsteun. Dat zou niet erg nuttig zijn in een tunnel, maar Dwaine maakte er toch nota van. Veel paniek, dat wist hij wel zeker. Een vrouwelijke stem klonk ongelovig en vertwijfeld als ze het had over iets dat niet menselijk was in de tunnel. Zo te horen hadden ze daar nog geen aanval gecoordineerd. Verder kon Dwaine zich niet veel voorstellen bij de chaos buiten. Een geluid trok zijn aandacht: gekerm en onregelmatig geruis klonk op de bodem van de tunnel. Dwaine scande eerst de omgeving voor eerder onvermoede gevaren, en merkte dat het gerochel afkomstig was uit de borst van Sakura: ze was bij bewustzijn aan het komen en kon moeilijk lucht krijgen door bloed in haar longen, hoe vergeefs ze ook slikte en hoestte.

door Assunkill Wandraak, 4240 / 5128 gepost: 5-11-2007 om 14u58	Antw: sc�ne 7: Homecoming (Final)
	Miles' gemartelde lichaam krabbelde onwennig recht en stapte ietwat wankel, maar beslist niet kreupel of anderszins zwaar gewond, naar de politiewagen waarin Dwaine aan het rommelen was. Hij zette zich neer en leunde tegen een achterwiel. Vlak onder de oppervlakte van zijn huid brandde een sluimerende pijn. Toch begon hij langzaam te recuperen van de uitputtingsslag die het bespelen van de fluit was geweest. Het meest nog leek Miles' huid op hard maar verweerd rubber. Er zaten diepe, rafelige groeven in en op de plaatsen waar het stugge weefsel volledig doorgescheurd was, droop er langzaam een teerachtige substantie uit. Zijn ogen waren nog steeds weggedraaid en keken gelig melkwit voor zich uit. Miles leek blind, maar misschien was dat slechts schijn. Hij had tenslotte zonder problemen of tasten de politiewagen gevonden. Bewegingloos zat de zieke weerwolf tegen de auto. Hij had dood kunnen lijken, maar zijn rustige en regelmatige ademhaling toonde dat hij leefde en, fysiek althans, in relatief goede gezondheid verkeerde. Hij deed niets en leek alleen te wachten tot er wat zou gebeuren. Wat dat ook zou zijn, het leek er niet op dat hij er zich tegen zou verzetten.

door Zorbalt Moorderator, 4575 / 5435 gepost: 5-11-2007 om 21u13	Antw: sc�ne 7: Homecoming (Final)
	Het was enkele minuten stil in de tunnel en de leden van het team van experts die de locale agenten te hulp waren geschoten waren niet door angst en ongeloof bevangen. Dit in tegenstelling tot hun collega�s die in eerste instantie naar Bristol waren gezonden. Geroutineerd renden enkele nieuw gearriveerde dienders tussen hun bleke collega�s door om een goede positie te vinden in de nabijheid van de ingang. Eenmaal vlak naast de ingang knielden zij neer in de berm en ritsten zij snel en zwijgend hun schoudertassen open. Ze waren gewend aan actie en hadden in het verleden voor hete vuren gestaan. Hoewel niemand hen kon vertellen hoeveel misdadigers er nog in de tunnel aanwezig waren en wat er zich daarbinnen tot een kwartier geleden had afgespeeld handelden de mannen voor de tunnel uit automatisme. Zo�n veertig meter van hen vandaan, in het duistere tunnelgewelf, waren alle drie de leden van de roedel uit New York ontwaakt. Het geruis van de radio, afkomstig uit het binnenste van een patrouillewagen, klonk spookachtig door de buis. Rochelend en moeizaam kwam de Japanse schone overeind. Ze boog naar voren om een taaie bloedklodder uit haar keel te bevrijden. Ondertussen zat de Schaduwloper met een ziekelijk bleek gelaat en doodse ogen tegen een wagen van de gevluchte agenten. Zwijgend en afwachtend zat hij op de grond terwijl zijn packgenoot, de grijze wolfman die luisterde naar de naam �Volgt-de-Wind� zijn kop uit het geopende portierraam trok en zijn broeder in zijn nabijheid zag.

door DeHeld Stamgast, 5596 / 6056 gepost: 6-11-2007 om 23u37	Antw: sc�ne 7: Homecoming (Final)
	Volgt-De-Wind keek even meewarig naar beneden, waar Miles was onderuitgezakt. Het was altijd al een Metis geweest, maar in zijn huidige toestand zou je het verschil met een wandelend lijk niet eens hebben kunnen zien. Het stootte Dwaine meer af dan ooit tevoren. Tegelijk moest hij de taaiheid van zijn roedelgenoot wel bewonderen. Als het lichaam het laat afweten, loop je op karakter alleen. Het had weinig zin om Miles instructies te proberen geven: zelfs als hij zeker was van de bevelen zou Miles zijn eigen ding doen. Daarom liet Dwaine het bij de mededeling dat hij snel terug zou zijn. Als meest mobiele lid van de roedel wilde hij wat verkennen. De politie onderschatte hij niet: zoiets simpel als de nooduitgang zou ook wel bewaakt zijn. Het viel echter wel mee om te zoeken naar een zwak punt in de omsingeling, waar ze misschien zouden kunnen doorkomen. De gewone uitgangen van de tunnel waren onmogelijk, tenzij ze een list konden vinden, en zelfs dan: de politie buiten was inmiddels vast voorbereid op alles. Dwaine veranderde in een meer menselijke vorm tijdens zijn korte tocht langs de bordjes die de nooduitgang in het midden van de tunnel aangaven. Hij moest tenslotte door de deur raken. Voorzichtig gaf hij een duw tegen de zware deur, die in normale omstandigheden vanzelf dicht viel met een stevig gewicht. Hij gebruikte zijn door wolf aangescherpte gehoor om poolshoogte te nemen voor hij zijn kop om het hoekje stak om te kijken. Hij hoorde toch geen onderdrukte ademhaling of ritselen van kleren. Als er iemand was zat hij niet achter de tunnel. Hij duwde de deur open en keek naar de stalen trappen daarachter. Hij luisterde nogmaals aandachtig. Vervolgens riep hij met zachte, wanhopige stem: "_{help... er zijn gewonden... is daar iemand? Ik heb hulp nodig...}". Als de arm der wet binnen hoorbereik was, zaten die alvast met een beetje een dilemma. Dwaine was benieuwd of er reactie zou komen, en bereidde zich voor op een improvisatie als dat zo was.

door malkav achterban(k), 5453 / 7020 gepost: 8-11-2007 om 12u27 gewijzigd door malkav 8-11-2007 om 13u51	Antw: sc�ne 7: Homecoming (Final)
	Haar ogen draaide soms bijna weg en ze vroeg zich af hoe lang ze nog bij bewustzijn kon blijven.. Ze probeerde met alle laatste energie van vorm te veranderen maar haar gebroken lichaam weigerde simpelweg. Dit was precies de reden waarom er nimmer een Ivoren Wachters team uit werd gezonden zonder een Garou met een genezend gave. Ze hoorde weer meerdere stemmen in de verte, een geroezemoes. Of de agenten werden weer actief of er was versterking gearriveerd. De kans was even groot dat beide opties in gang waren gezet.. Ze begon zich kwaad te maken en haar ademhaling werd heviger. Haar borstkas schokte hevig voor een fractie van een seconde. Ze hoestte bloed op wat gedeeltelijk ook weer terug haar slokdarm en luchtwegen inliep. De pijn in haar ribben werd even erger toen zij dat tintelende gevoel vanuit haar ruggengraat voelde. De Wolf in haar was weer ontwaakt, en ze merkte dat haar lichaam in massa toenam. Ze rolde op haar zijde met haar oog de tunnel in. Ze zag er niet meer helemaal menselijk uit, maar vanaf een afstand zou dit waarschijnlijk niet te zien zijn. Langzaam kwam ze overeind, half zittend. Met iedere wilskracht die ze nog bezat en de woede van de wolf trachtte zij haar meest ernstige verwondingen te genezen. Ze hoorde geen geluiden van buiten de tunnel, geen alarmerende stemmen richting haar noch over haar. Ze kroop langzaam naar de bus. Ondanks het feit dat ze niet meer fataal gewond was kon ze nog maar moeilijk bewegen. Om van de duizeligheid maar te zwijgen. Toen ze bij de bus was trok zij zich omhoog langs het eerste wiel en sleepte zich verder de tunnel in leunend tegen het voertuig. Ze trok een bloedspoor langs de Greyhound waar zij liep. Achter de bus zag ze de politie wagens staan met hun zwijgende lichtspel op de daken. Tegen een van de wagens lag de Schaduwloper, hij leefde inderdaad nog. Sakura wilde zijn naam roepen maar geen enkel geluid kwam uit haar strot. Ze maakte zich los van de bus en strompelde op Miles af. Plotseling hoorde zij een geluid galmen aan het uiteinde van de tunnel, en niet lang daarna ook voor haar, verder de tunnel in. Het was alsof er enkele metalen voorwerpen hevig over de vloer ketste. De tijd leek zich weer plots te vertragen toen haar wolven instinct schreeuwde om weg te gaan van deze plek. Sakura zakte in elkaar naast Miles. Ze keek wanhopig om haar heen maar zag Dwaine nergens. Ze staarde enkel in haar eigen ogen met Miles op de achtergrond in de bestuurders spiegel van de politiewagen. In ��n ondoordachte beweging rukte ze aan deze zijspiegel. Het ding kwam er makkelijker af dan ze dacht maar ze sneed zich wel in de palm van haar hand. Ze draaide zich naar Miles en hield de spiegel voor zijn gelaat. Moeizaam sprak zij hem aan. "Schaduwloper, als je kan breng ons weg van hier, veel tijd hebben we niet," ze hief haar stevig gevormde hoofd maar kokhalsde toen ze haar stem probeerde te verheffen. Ze gromde eenmaal diep en schreeuwde uit naar haar andere roedelmaat, "Volgt-de-Wind, Broeder Uil is nog niet klaar met ons,..we moeten weg,..kom hier!" Ze keek vervolgens Miles vragend aan, ze wist immers niet of Dwaine het gehaald had. Ze wist ook niet in wat voor toestand Miles verkeerde.. Ze beroerde zijn gezicht teder en hij opende zijn ogen.. Ze zag tot haar schrik diezelfde doodse blik in zijn ogen, de blik van Lismore, hun gestorven Alpha. "Miles?"

door Assunkill Wandraak, 4247 / 5128 gepost: 8-11-2007 om 14u19	Antw: sc�ne 7: Homecoming (Final)
	Toen Sakura hem aanraakte, draaide Miles zijn hoofd in haar richting. Hij had de beweging echter niet volledig onder controle en zijn kop draaide verder door wellicht gezond was. Zijn nekwekwervels kraakten hoorbaar, de huid in zijn hals werd zo uitgerokken dat ze bijna leek te scheuren. Hij sperde zijn ogen wijd open en keek Sakura recht aan. Ze zag geen iris of pupil en Miles zag dat ze dat niet zag. Ze schrok blijkbaar van zijn toestand. Had ze niet gemerkt dat hij de fluit had gebruikt als ultiem en verschrikkelijk waken tegen de Wyrm? Miles' grote klauw ging langzaam naar de autospiegel die zijn Alpha hem voorhield. Met moeite slaagde hij er in om het ding vast te pakken. Maar net als zijn hoofd, leek zijn hand niet te weten wanneer de beweging moest stoppen. Het harde plastic en glas kraakten eventjes en sprongen in splinters uit mekaar toen Miles klauw maar bleef knijpen. E�n grote scherf vloog in Miles' akelige oog, maar hij leek het niet te voelen. De scherf bleef zitten in zijn ooghoek, en dikke druppels licht, haast doorzichtig bloed rolden langs zijn gezicht naar beneden. Miles hoofd leunde weer tegen de wagen en staarde blind voor zich uit, alsof hij blind was. Zijn vingers scharrelden intussen traag en onhandig tussen de glassplinters, maar hij slaagde er niet in een stuk spiegel vast te pakken. De precieze gevolgen van Miles' Wyrm-infectie waren niet helemaal duidelijk, maar hij leek in elk geval een deel van de controle over zijn lichaam kwijt te zijn.

door Zorbalt Moorderator, 4578 / 5435 gepost: 8-11-2007 om 22u39	Antw: sc�ne 7: Homecoming (Final)
	Volgt-de-Wind was de tunnel tot op de helft gevolgd, waarbij hij voor de anderen uit het zicht was verdwenen. Niet ver na de bocht had hij de nooddeur geopend. Koele lucht en een vaag gefilterde bleke gloed had hij in het smalle trappengat waargenomen. Naast de lage deur, net hoog en breed genoeg voor zijn Glabrolichaam, hing een telefoon. Het toestel had enkel een hoorn en twee knoppen die bij brand of een ongeval beroert dienden te worden. Uit het schreeuwerige geluid verderop maakte hij op dat ze waren ingesloten en dat ook aan de andere kant van de ondergrondse buis een wegversperring was opgesteld. Vrijwel direct nadat hij zacht door het trappengat geroepen had dacht hij geschuifel te horen, gevolgd door een opvallend hard en schel geluid. Vanuit de hoogte kwam luid klaterend iets de metalen traptreden afgerold. Bij de lege patrouillewagens zaten de twee overige leden van de roedel bij elkaar. Het was overduidelijk dat de Schaduwloper, op een vreemde manier aangetast door de macht van de fluit, maar nog steeds in leven, niet in staat was om de overstap naar de andere zijde te maken, laat staan de anderen met zich mee te nemen. Buiten deden de zwaar bewapende agenten hun gasmaskers op en stelden zich op om de duisternis van de tunnel te trotseren. Zij laadden hun wapens door en trokken als soldaten naar de tunnelmond, terwijl hun collega's hun best deden om de automobilisten die zich het dichtst bij de tunnel bevonden om te laten draaien. Vooral nabij de ingang van de tunnel werd de weg op deze manier zo goed als vrij gemaakt.

door DeHeld Stamgast, 5606 / 6056 gepost: 10-11-2007 om 13u52	Antw: sc�ne 7: Homecoming (Final)
	Kletterend tegen muren en ijzeren traptredes vloog de metalen cilinder naar begane grond. Dwaine zag het voorwerp nauwelijks vanuit een ooghoek vliegen voor het spatte en kamerbreed bijtend gassen rondstuurde. Het was duidelijk dat deze kant ook voldoende gebarricadeerd was. Gelijk met het sissende geluid vulden zijn ogen met tranen en begonnen de slijmvliezen in zijn mond en keel op te zwellen. Dwaine botste hard tegen de deurklink toen hij zich haastig achteruit bewoog. Als de granaat niet in de tunnel lag, moest hij er zich snel van afkeren. Voor een doek tegen zijn muil zag hij geen gelegenheid. Hij brulde kort van frustratie en haastte zich blind en branderig een weg terug, onderweg struikelend en waggelend. Dat was het enige antwoord dat Sakura ontving op haar geroep. Gelukkig was de bus het grootste herkenningspunt in de tunnel, zodat hij niet veel moest kunnen zien om juist te gaan. Dwaine vertraagde. Hij kon moeilijk ademhalenmet dat spul in zijn lijf en hoestte eens hartig, dat de druppels eraf vlogen. Dit betekende dat hij ook even niet kon praten. De politie zou snel komen. Ze zouden zich kunnen proberen barricaderen, maar eigenlijk moesten ze hier weg. Zo te zien was er geen uitgang meer. De roedel zou zich mmisschien moeten opofferen zodat iemand de fluit kon redden.

door malkav achterban(k), 5456 / 7020 gepost: 14-11-2007 om 11u26	Antw: sc�ne 7: Homecoming (Final)
	De vraag die ze Miles stelde was tevergeefs. Het was pijnlijk om hem zo te zien. Zijn gedachten leken nog vrij helder maar zijn hand-oog co�rdinatie verraadde zijn toestand, hij was er slecht aan toe. Ze pakte zijn hand teder vast en haalde de zijspiegel eruit. Ook al was hij in staat geweest om Zijwaards te stappen was het nog extreem moeilijk geweest op een plek als deze, dit realiseerde ze zich nu. De Sluier was veel te solide hier. Ze zette haar nagels in het stof van haar besmeurde trui en trok de mouw eraf. Ze legde deze over de mond en neus van Miles en bracht zijn hand er naartoe. Ze keek langs Miles de tunnel in en zag door de helder witte mist een individu hun kant op strompelen, zijn hoest was rochelend. Dit moest Dwaine zijn. De gaswolk volgde hem als een stille kompaan. De slierten mist die iedere normale sterveling zou uitschakelen, of in ieder geval wreed zou ophouden, hadden haar en Miles nog niet helemaal bereikt. Ze voelde wel hoe haar ogen begonnen te jeuken en haar slijmvliezen zich klaarmaakten om overuren te draaien. Het zou maar een kwestie van enkele minuten zijn voordat een groot SWAT team de tunnel vanuit twee kanten zou bestormen, ze kende de richtlijnen van de dienders als geen ander. Ze moest snel denken; De politiewagen was geen optie, die zou hen nooit door de barricade kunnen laten breken, zelfs niet de slecht bewaakte plek aan de zijde van de tunnel. Daar stonden enkel wat pionnen en een houten afzetting. Ze zouden doorzeefd worden met lood.. Een tiental volautomatische wapens zou teveel zijn voor hen, in ieder geval voor Sakura in haar huidige staat. Ze draaide haar hoofd abrupt om en bekeek de bus. Ze realiseerde zich plotseling dat de arme chauffeur diens sleutels in het contact van de bus had laten zitten. Ze had de fonkelende Greyhound sleutelhanger aan het contact zien hangen toen ze haar confrontatie had met de agent die zijn blaas liet gaan in de bus. Ze zag voorbij de bus het witte gordijn van traangas vastberaden de tunnel betreden. Ze liet haar hoofd zakken,.. ze had nog maar nauwelijks de wilskracht om haar lichaam tot enige beweging of heling te dwingen. Tot haar schrik zag ze een van haar ribben een stukje uit een kleine wond steken. Ze beet haar tanden op elkaar en duwde het stuk bot voorzichtig terug haar lichaam in. Ze slaakte een doffe kreet en verbeet de pijn. Ze voelde een tinteling langs haar ruggengraat en zag de wond sluiten. Onhandig trachtte zij op te staan. Ze zag Dwaine naderen en voor het eerst kon ze hem weer in de ogen kijken. Ondanks zijn gevecht met het traangas zag hij er nog het meest florissant uit van hen drie�n.. "Dwaine-kun, neem Miles en breng hem naar de Greyhound. Ik..ik ben niet in staat om hem te dragen. Bedek je gezicht. " Ze ontdeed zich van haar trui en bond deze zo goed als zijn kan rond haar nek, mond en neus. Ze trok zich op langs de politiewagen en strompelde richting de bus. Ze moest voordeel halen uit het mistgordijn wat hen tegemoet kwam. Het hinderde niet enkel hun zicht maar ook dat van het SWAT team wat hen zou komen opzoeken. Ze moest enkele malen diep hoesten en vettige slijm slierten hechtten zich in het stuk stof wat zij voor haar mond hield. Ze viel tegen de achterzijde van de bus en trok zich langs de bumper naar de zijde van de bus. De achterste deur was nog steeds geopend. Op haar knie�n trok ze zich de bus en proestte nog enkele malen. Haar ogen begonnen nu ook intens te branden en ze merkte dat haar ademhaling begon te stagneren. Eenmaal in het gangpad van de bus wreef ze in haar ogen en ze trok zich weer op. Ze slenterde door het gangpad richting de voorzijde van de bus en bekeek het dashboard. Zou zij dit gevaarte �berhaubt aan de gang krijgen? Daarnaast zou het grote gebroken voorraam veel traangas opslokken als zij zouden rijden. Ze zouden de deuren open moeten laten staan dan. Gespannen keek zij achterom, wachtend op haar roedel..

door DeHeld Stamgast, 5609 / 6056 gepost: 14-11-2007 om 23u46	Antw: sc�ne 7: Homecoming (Final)
	Dwaine haastte zich naar waar hij dacht dat Sakura hem had geroepen, slechts af en toe door een getijde van tranen zijn weg zoekend. Zijn ogen brandden zich een weg door zijn schedel, leek het wel, en geen deppen of vloeken hielp daar aan. De beweging aan zijn linkerkant van zijn alfa; haar geschreeuwde bevelen klonken nu veel duidelijker, hij moest al veel dichter staan nu dan hij dacht. Bij Miles aangekomen boog hij zich voorover en haakte zijn arm onder de schouder van zijn kompaan. Met een krachtinspanning die weer nieuwe tranen over zijn wangen joegen, tilde hij hem op de benen, en bewoog dan naar de Greyhound, gelukkig het simpelste herkenningspunt. In de mist achter hem siste het gas verder - of was dat een menselijk geluid dat hij kon horen? Hij kon het niet controleren met deze omstandigheden in de tunnel, en tijd ontbrak ook al. Zo snel als hij kon gaan, en proberend een ritme te herkennen in de passen van Miles, gingen ze gezamelijk naar de bus. Er waren zowel vooraan als achteraan deuren en Dwaine tastte gewoon tot hij een ervan vond, waarna hij zonder aarzeling zijn roedelgenoot naar binnen schoof en duwde, en zelf hing hij met zijn gewicht in de deuropening. Waarom hij zo snel reageerde, kon alleen te zoeken zijn in het feit dat zijn alfa hem bevelen had gegeven: door in de bus te kruipen waren ze niet dichter bij een uitgang en omsingeld waren ze nog steeds. Bovendien zag Sakura er niet uit alsof ze nog tot veel gecoordineerde acties in staat was, waardoor Dwaine zich maar moest afvragen of het niet de bedoeling was dat hij straks vooraan in de bus zou zitten... achter het stuur. Naar Amerikaanse maatstaven had Dwaine enkel ervaring met vrij kleine wagens. Om zijn onzekerheid te verbergen over de wijsheid en aanwezigheid van enige strategie bij Sakura, riep hij hard genoeg "Wat is het plan eigenlijk?", en hoopte aan het antwoord de locatie van de ander te kunnen inschatten. Ondertussen greep hij naar een vod en spuwde erin: zijn ogen moesten proper gemaakt worden, en zijn eigen kwijl was het meeste geschikte in de omstandigheden: zo kwam hij misschien van het geprikkel in zijn hoofd af.

door Assunkill Wandraak, 4258 / 5128 gepost: 15-11-2007 om 9u44	Antw: sc�ne 7: Homecoming (Final)
	Wie er precies de controle had over het lichaam van Schaduwloper - Miles of de Wyrm - was niet helemaal duidelijk, maar in elk geval slaagde diegene er in om Miles in de richting van de bus te krijgen. De steun van Dwaine diende meer om hem in de juiste richting te laten lopen dan om hem rechtop te houden. Miles zwalpte in onregelmatige passen en in een onregelmatige koers, maar hij bleef goed overeind. Toen hij de bus bereikte, kostte het meer dan ��n poging om zijn groteske lijf de opening naar binnen geduwd te krijgen... Het traangas leek hem weinig te doen. Want hoewel de tranen uit zijn ogen stroomden, hield hij ze wijd open en hoewel zijn ademhaling moeilijker ging, deed hij geen enkele poging om zijn mond of neus te beschermen. Het stuk trui van Sakura hing doelloos in zijn grote klauw.

door Zorbalt Moorderator, 4587 / 5435 gepost: 15-11-2007 om 21u38	Antw: sc�ne 7: Homecoming (Final)
	Een deken van zure bijtende mist dreef rond de Greyhound, maar in het zwaar beschadigde voertuig was de lucht niet geheel verpest. Overal om hen heen vingen zij geluiden op van het naderende onheil in uniform, schuifelende voetstappen en mompelende stemmen. Het aangetaste monster dat eerder nog luisterde naar de naam Schaduwloper liet zich als een willoze zombie meevoeren naar de bus. Voor zijn gewonde begeleider en voor hun Alpha was het onhoudbaar om in deze situatie de wolfman/vrouw op te roepen, maar de Silent Strider leek weinig last te hebben van het gas. Zijn dierlijke zintuigen waren afgestompt. Terwijl de twee mannelijke leden van de roedel via de achterkant het middenpad hadden bereikt, stond Sakura, gespierder en iets groter, maar nog steeds menselijk, nabij de chauffeursstoel. Ze leunde vermoeid tegen het klapdeurtje dat toegang gaf tot de lage verhoging waarop de bestuurdersstoel zich bevond. Met haar trui over haar gelaat en haar ravenzwarte haar leek ze wel lid van een terroristencel. Overal lag glas en langzaam dreven de giftige dampen door de grote openingen naar binnen. Dit was de tweede keer binnen 6 uur tijd dat ze in een voertuig zaten zonder voorruit. Deze keer waren het echter geen kou en geen regen waar ze tijdens de rit mee te maken zouden krijgen. De witte gasdampen werden kleurrijk verlicht door de zwaailichten van de politieauto�s en de oranje waarschuwingslampjes nabij de houten blokkadeborden. Het was erg mistig in de tunnel en weldra zou de gehele bus in de dampende deken zijn ingepakt. De lichamen van het Wyrmgebroed waren niet meer te zien, maar ze lagen er natuurlijk nog, verspreidt over het koude asfalt.

door DeHeld Stamgast, 5612 / 6056 gepost: 16-11-2007 om 22u22	Antw: sc�ne 7: Homecoming (Final)
	Toen Miles eindelijk aan boord gehesen was, hier en daar onzacht tegen het businterieur geduwd, was Dwaine naast hem geschoven op het gangpad, en verwoed beginnen wrijven in zijn ogen. het scheen iets te helpen: het bleef wazig en hij knipperde vaak met zijn ogen, maar tussendoor zag hij toch waar hij was. Sakura liet zich min of meer naar beneden zakken waar het klapdeurtje naar de chauffeursstoel was. dat nam de twijfel deels weg: ze was van plan om de bus te gebruiken als stormram. Dwaine schatte in dat ze niet stabiel zou rijden in haar uitputting, en maakte aanstalten om naar voren te gaan, toen plots zijn evenwicht verloor en hard met zijn heup op de grond viel. Het was niet een abrupte start van de bus, besefte hij na enkele momenten: langs achter kwam een gewicht op hem te liggen. De druk op zijn wonden zond weer een pijnscheut door zijn hele lijf, een pijnlijke herinnering aan hun penibele situatie. Dwaine moest zijn hoofd in een verrekkende bocht leggen om te kunnen zien wat er aan de hand was, en keek op in satanisch grijnzende smoelwerk van Miles. Zijn gezicht was vervormd en er lag een vreemde blik in zijn ogen: Dwaine had het paniekerige gevoel dat er iets anders door Miles' ogen keek, een indruk die hem des te meer beangstigde omdat hij neerlag en moest opkijken naar Miles. Een glimmend spoortje kwijl speelde om zijn lippen, zag Dwaine nog voor hij probeerde uit te halen. Als hij dat gewicht niet kon verplaatsen, raakte hij niet recht. En hij had oprecht angst voor wat er dan zou gebeuren.

door malkav achterban(k), 5460 / 7020 gepost: 18-11-2007 om 13u00	Antw: sc�ne 7: Homecoming (Final)
	Ze stond half over het met glas splinters bedekte dashboard gebogen en keek naar buiten. Ze drukte de trui die ze om haar gezicht had gebonden steviger aan en wreef in haar tranende ogen. De giftige nevel had haast de gehele tunnel gevuld en deze gloeide blauw en rood op door de vele politie wagens. Dwaine had tot haar opluchting Miles zonder veel tijdsverlies in de bus kunnen krijgen. Hij had Miles bij de achteruitgang laten liggen en kwam nu haastig haar kant op. Het was een feit dat hij zou moeten rijden, hij was er immers het minst slecht aan toe van hen allemaal. Ze sloeg het klapdeurtje open en keek de tunnel weer in. Ze zag beweging diep in de mist. Een enkele lans van licht priemde door de mist gevolgd door vele anderen. De felle lichtbundels schoten systematisch maar nerveus door de dikke mist. Ze wist waar ze naar keek; dit waren lampen gemonteerd op zware automatische wapens. Ze dacht ook geco�rdineerde voetstappen te horen. Het SWAT team was uitgezonden om overlevenden te vinden en het overgebleven gevaar uit te schakelen. Nu was de tijd om te vertrekken. Zonder om te kijken stapte ze opzij om Dwaine aan het stuur te laten maar hij kwam niet... Ze draaide zich om en zag hem in het midden van het gangpad liggen, nog redelijk ver van haar vandaan, en Miles lag vlak achter hem? Ze zag niet goed wat er gebeurde maar wist instinctief dat er iets goed mis was.. Ze kon niet op hem wachten. Ze beklom de verhoging en liet zich zakken op de grote chauffeurs stoel. Ze bestudeerde snel het dashboard. Ze zag achter het stuur het hendeltje wat de lichten bediende. Tot haar opluchting bleek de bus een automatische transmissie te hebben, ze had niet geweten hoe ze de versnellingsbak handmatig had moeten opereren van zo'n gevaarte. Ze deed haar riem om en speelde even met de Hazewindhond die aan de contactsleutel hing. Haar kleine vlijmscherpe nagels kraste in het metaal van de sleutelhanger. Ze haalde diep adem en voelde deze stokken; door het traangas en de geperforeerde long waarschijnlijk. Ze draaide aan het contact en de bus kwam tot leven met een diepe grom van de motor,.. dit was een grote opluchting. Ondanks de schoten die gelost waren had de bus er niets onder geleden, het motorblok lag namelijk achterin de bus. Het gevaarte ronkte hevig en ze duwde de hendel links van haar in 'drive'. Ze trachtte zichzelf tot rust te brengen en hield de rem diep ingedrukt. Met haar andere voet drukte ze het gaspedaal in en plots liet ze de rem los. Het gevaarte kwam in beweging en de acceleratie deed de bus trillen. Ze moest de tunnel langs de rechterkant verlaten en draaide het grote stuur al in die richting. Ze begon te rijden en toen de bus zich voorwaarts bewoog klikte ze twee maal aan het hendeltje achter het stuur. Ze zette de felle mistlampen aan en de dansende mist werd gevuld door het heldere licht. Ze zette zich schrap en mompelde "Ai shite iru kara, Lucas-chan...". Toen drukte ze het gaspedaal diep in.

door Assunkill Wandraak, 4279 / 5128 gepost: 20-11-2007 om 12u06	Antw: sc�ne 7: Homecoming (Final)
	Duizend stemmen krijsten in zijn kop, op elke vezel in zijn lijf brandde kerosine, zijn neus en ogen kregen ��n lang shot aceton toegediend. Zo voelde het dus als de Wyrm je lichaam en geest overnam. En elke poging tot verzet daartegen, verveelvoudigde de constante marteling. Miles was zich vaag bewust van wat er met hem gbeurde, maar zijn geest stopte zich vooral zo ver mogelijk was, om de ondraaglijke pijn die overal woedde zo min mogelijk te voelen. Een onmogelijke opgave, maar door nergens aan te denken werd het in elk geval niet heviger. Maar toen hij merkte dat de agenten van de Wyrm hem zijn roedelgenoot deden aanvallen, dwong hij zichzelf, tegen alle pijn in, naar de oppervlakte te komen en zijn poppenmeesters aan de kant te duwen. Hij had het gevoel dat zijn trommelvliezen kapotscheurden en zijn ogen verkoolden in hun kassen, maar luid jankend slaagde hij erin zijn eigen lichaam weg te trekken van dat van Dwaine. Die miste zijn slag, en Miles wankelde achteruit tot hij steun vond tegen een zeteltje. Hij klampte zich er hijgend aan vast en probeerde Dwaine aan te kijken. Hoewel het niet aanvoelde alsof hij er had, kregen zijn ogen hun normale uitzicht terug. "Jullie zijn godverdomme ... gestoord! Zei ik niet van mij af te maken!? Ik kan die vervloekte Wyrm niet uit mijn hoofd houden! Ik beteken verdomme het einde van jullie missie als ik blijf leven! Ik maak jullie kapot...!" Miles sprak sissend en in korte ademstoten. Hij hoestte voortdurend bloederige slijmen op. De pijn gierde door zijn hoofd en hij moest tot het uiterste vechten om de Wyrm de baas te blijven. "Dit is wat jullie moeten doen: schiet mij in Gaia's naam die kogel door m'n verwoeste kop. Vlucht naar de Umbra, of laat je hier vinden als overlevende. Maar alsjeblief... verlos me... geef me die kogel... ik kan niet... " Miles klauwen verkrampten en boorden zich diep in de verweerde bekleding van het zeteltje. Zijn ogen draaiden weer weg en met een luide klap viel hij op de grond, waarbij hij de helft van het zitje met zich meetrok. Op wat schokken en rasperig ademhalen na, bleef hij doodstil liggen.

door Zorbalt Moorderator, 4595 / 5435 gepost: 21-11-2007 om 17u42 gewijzigd door Zorbalt 21-11-2007 om 21u29	Antw: sc�ne 7: Homecoming (Final)
	Luitenant Joshua Collins bekeek door wuivende slierten traangas de rookie Ahmad die enkele passen achter hem liep. Hij had liever gehad dat Sabir er niet bij was geweest deze ochtend. Het begon er steeds meer op te lijken dat deze situatie hun pet ver te boven ging. Chief Brendon wilde zijn eigen mannen erop afsturen, voordat de FBI of de CIA neus zouden krijgen van deze operatie. Team Goldwing was inmiddels ook de tunnel binnengedrongen via de nooduitgang, vernam Collins, en zij waren hun doelwit verloren. Hij was scherp en stond zijn mannetje in peniebele situaties, maar een groentje als sabir Ahmad aan zijn zijde kon hij op dit moment missen als kiespijn. Hij zag de knul worstelen met zijn gasmasker, iets wat hij duidelijk nog niet gewend was. Collins zag het masker van hem beslaan en hield even in. De zaklamp, gemonteerd op zijn MP5, die hij tot nu recht voor zich uit had geschenen, richtte hij nu op de grond. Links en rechts van hem zag hij zijn overige manschappen tot een halt komen, hun lichtbundels sneden als messen door de mist. Hij sprak zachtjes in zijn zender. "Ahmad, blijf rustig en maak een halt hier, jij bent ons waypoint vanaf nu, begrepen? over..". Hij wachtte de radiostilte af tot er weer gekraak hoorbaar was. "Begrepen Luitenant, Ahmad uit" Collins wist niet wat hij en zijn mannen nog tegen zouden gaan komen. Het bericht wat hij via het persoonlijke kanaal met Sergeant Tanner ontving stelde hem niet gerust. Tanner was, naar eigen zeggen, over het lijk van een groot beest gestapt. Diens omschrijving was gekleurd met talloze krachttermen. Het zou overeenkomen met de weinige getuige verklaringen die ze buiten hadden mogen ontvangen van de regionale politie. De criminelen hadden zich waarschijnlijk vermomd. Het zouden niet de eerste misdadigers zijn die, gestoken in een gorilla of konijnenpak, door zijn team gearresteerd werden. Aan de andere kant waren de regionale agenten vreselijk geschrokken van het gene dat ze in de tunnel hadden aangetroffen. Hij zag in ieder geval geen hand voor ogen. Hij bewoog met zijn mannen dieper de tunnel in totdat hij een hevig geronk hoorde en het schudden van metaal. In eerste instantie kon hij het geluid niet thuisbrengen. Het rubberen masker en de kleine speaker van zijn radio vervormden het geluid. De witte gaswolk begon overduidelijk te kolken en hij dacht verderop in de lichtstraal van zijn zaklamp een lichaam op de grond te zien liggen. Een krakende stem klonk door zijn oortje, afkomstig van een agent die schuin voor hem in de tunnel stond Sir�ze hebben de Greyhound gestart�ik herhaal�ze starten de Greyhound! Zo snel als hij kon bewoog Collins zich naar de zijkant van de weg. Al hijgend sprak hij door zijn radio �Alles is geoorloofd, gebruik geweld als het moet. Dat voertuig moet worden gestopt! For God Sake! Hij knielde en richtte zijn wapen op het geluid. Plotseling werden er hevig felle lichten ontstoken en voor een klein moment was hij blind. Niet ver van hem vandaan kwam Sabir Ahmad, 22 jaar en net ingedeeld in de 14e Special Weapons And Tactics unit, er pijnlijk achter dat zijn gasmasker niet goed aansloot. Hoewel hij het onding vooraf had gecontroleerd, zoals de procedure het voorschreef, begonnen zijn ogen te tranen en zijn keel te branden. Zijn vizier sloeg aan en hij voelde zijn handen tintelen. Hij herkende dit gevoel en probeerde verwoed om zijn ademhaling tot rust te brengen. Het was niet meer zo donker en een witte gloed gleed zijn wazige plastic kijkvenster in. Hij hoorde zijn teamleden roepen en voelde de bodem vibreren, maar hij was een kort ogenblik alle focus kwijt. Terwijl zijn collega�s opzij sprongen om de grote voortrazende tourbus te ontwijken, blokkeerde het broze lichaam van agent Ahmad de vluchtweg. Een korte, hysterisch hoge, krijs weerklonk door de tunnel en door de speakers van verschillende radio's.

door malkav achterban(k), 5467 / 7020 gepost: 22-11-2007 om 12u23 gewijzigd door malkav 22-11-2007 om 13u39	Antw: sc�ne 7: Homecoming (Final)
	Haar ogen leken uit haar kop te branden maar ze moest blijven kijken. De adrenaline die door haar lichaam gierde verzachtte de zwaarste symptomen van het gas waarschijnlijk. Ze rolde door de mist en zag de toerenteller van de bus oplopen. Om de zoveel tientallen op de teller hoorde ze de transmissie verschuiven en voelde ze de bus sneller optrekken. De andere teller hing tegen de 25 mijl per uur toen ze de vele individuen met hun zaklampen zag opdoemen vanuit de mist. Ze bewogen zich allemaal naar de wand van de tunnel en opende vuur. Het linker voorlicht ging er het eerste aan door een kort salvo en daarna volgde de rest van de haast oneindig lijkende zenuwslopende chaos. Ze hoorde de kakofonie aan schoten en een kogelregen jankte door de bus heen. Ramen sneuvelden en ze hoorde de kogels in de wanden en stoelen van de bus slaan. Delen bekleding en vulling sloegen op in een sneeuwbui aan stofdeeltjes. Ze stuurde richting de opening die ze had gezien aan de uitgang zoveel minuten geleden en hoopte bij Gaia dat dit nog een optie was. Een salvo van dichtbij sloeg in het dashboard en ze voelde haar lichaam schokken. Twee treffers scheurden het stof van haar shirt kapot in haar middenrif en oksel, het sprong open alsof er vuurwerk vanonder afging en vrijwel tegelijk sloeg er een rode nevel vanaf. De inslagen waren heftig en pijnlijk maar ze merkte niet dat haar inmiddels verstoorde motoriek nog verder aangetast werd. De salvo's hadden haar nauwelijks schade gedaan. De kogels waren doorgelaten en de wonden vrijwel direct genezen. De wonderen van Garou natuur. Het was een kortstondig moment van geluk om te realiseren dat zij niet met met zilver schoten. De zijkanten en het plafond boven haar cabine waren waren in slechtere staat. Ze keek vluchtig om en zag Miles in een van de banken op en neer schudden met Dwaine naast hem in het gangpad die zich nu goed vast moest gaan houden. Ze keek half in de achteruitkijk spiegel en trachtte zich tegelijk op de weg te concentreren. "Luister niet naar Miles!!! Zet je liever schrap.. Nee,..zet je schrap!!" De giftige mist werd dunner en ze zag de contouren van de uitgang voor zich opdoemen. Voor een minuscuul moment had ze haar concentratie moeten laten varen en plots zag ze een figuur oplichten in de enkele mistlamp. Niet ver voor haar zat een man geknield in de mist. De tijd leek te vertragen terwijl ze een keuze moest maken. Ze hoorde van buiten geschreeuw en zag de kerel voor haar opkijken. Hij stond op en rukte zijn gasmasker af maar het was al te laat. Ze keek op en wilde aan het stuur rukken om hem te ontwijken maar ze was al te dicht bij de uitgang. Als ze het stuur om zou gooien zou ze rechtstreeks in de rijen politie wagens beuken. Dit was geen optie. Ze zag geen enkele optie en schreeuwde naar de man om opzij te springen, "Joutou!!" In haar wanhoop deed ze dit onbewust in het Japans, niet dat het er veel toe had gedaan of het nu in het Engels was geweest. Hij sloeg een schelle kreet die abrupt werd verstoord. Voor ze het in de gaten had ramde de gehavende Greyhound zich vol in het lichaam van de man. Als een lappenpop omhelsde hij de grote grill. Zijn gezicht sloeg hard tegen de restanten van het grote raam en het het brede dashboard. Het vlees en de botten in zijn gelaat scheurde en sloegen gedeeltelijk weg. Sakura proefde zijn bloed op haar lippen en langs haar gelaat druipen. Het lichaam slingerde vrijwel direct weg en verdween onder de bus. Het linker voorwiel schokte toen hevig en ze trok het stuur naar rechts. "Sumimasen", mompelde ze haast zielloos. De zijkant de bus schampte de wand van de tunnel en sloeg er vervolgens beheerst tegenaan. De Greyhound leunde zwaar tegen de wand en vele vonken spatte weg. Als een reusachtig stalen monster kwam de bus begeleid door een vonkenregen tevoorschijn uit de wit kolkende tunnel, scharend tegen de tunnelwand met een luid kabaal. Een houten afzetting versplinterde en verdween onder het stalen monster. De tunnelwand liep buiten verder in een lage betonnen muur. Ze reden het daglicht in en links schampte de kolos enkele politie-wagens en een ziekenwagen. De ziekenwagen raakte ze harder. Het raam aan de passagiers zijde sprong en het voertuig schoof een stuk weg. De lage muur hield op en Sakura moest wreed aan het stuur trekken om niet rechtstreeks de berm in te rijden. Onder begeleiding van snelle herhalende 'Oh, shit''s van Sakura liet het stalen beest zich moeizaam bijsturen. 'Domo arigato gozaimashta, Weaver- sama' dacht ze vluchtig gezien de stuurbekrachtiging van het logge voertuig. Met de rechterkant van de bus reed ze nu in de berm en de linker over de vluchtstrook. De grootste colonne politie hadden ze inmiddels achter zich gelaten, maar dat waren niet de enige mensen hier. Ze hield zich klein en trok het jasje rond haar gelaat wat naar beneden zodat ze door haar neus de heerlijke reine zuurstof kon proeven die ze zolang gemist hadden. Nu bleef enkel een poort naar de Penumbra over als hun enige doel, de fluit moest veilig worden gesteld. Ergens vreesde ze dat dit misschien nog moeilijker zou blijken dan de ontsnappingstruc uit de tunnel.

door DeHeld Stamgast, 5617 / 6056 gepost: 23-11-2007 om 18u30	Antw: sc�ne 7: Homecoming (Final)
	Nog toen Miles hem neer drukte, begon Dwaine met moeite rond te grabbelen op zijn schouder naar de tas van Sakura die hij daar ergens had aangehaakt. Hij kreeg pas greep op het ding toen Miles alweer bewogen had, en steunde op zijn elleoog om het zich makkelijker te maken om de rugzak open te trekken en zijn klauw erin te steken. Hij tastte wat rond, verwierp een aantal vormen van objecten die hij niet meteen als een wapen herkende en moest dit onderbreken om zich wat klem te leggen. De Greyhound was net met een schok op gang getrokken en hoewel hij grotendeels neerlag in het gangpad, hield niets hem tegen om naar de achterkant van de bus te schuiven door het gangpad. Bij de nieuwe poging zonken zijn vingers in de rugzak en vonden er het koude staal van een pistool. Dat gaf Dwaine vertrouwen, hoewel hij niet echt een expert was terzake. Hij zette zich rechtop, klaar om Miles uit te schakelen, terwijl die zijn duur bevochten tirade slaakte. Het vuurwapen was verkeerd gericht uit de rugzak en Dwaine draaide het om. Fluitende kogels en knallende inslagen zoefden om hem heen, en hij werd door rondvliegende glassplinters herinnerd aan het feit dat hij zijn kop in kas moest trekken. Vanop de grond kan je ook schieten, als je maar kan zien, dacht Dwaine, en legde eindenlijk aan. Miles lag iets verder dan hem. Hij bewoog helemaal niet meer. Dat was geen garantie dat hij niet weer een heropflakkering zou komen, en het was niet zeker hoeveel persoonlijkheid van Schaduwloper nog in het vleselijke vat van zijn lichaam zat. Dwaine kroop over de vloer van de bus naderbij, het wapen klaar in zijn hand, en probeerde tussen de klappen die de bus opving tot bij Miles te raken.

door Zorbalt Moorderator, 4600 / 5435 gepost: 23-11-2007 om 19u39 gewijzigd door Zorbalt 23-11-2007 om 20u12	Antw: sc�ne 7: Homecoming (Final)
	Terwijl dikke regendruppels door de gebroken ruiten de bus in sloegen en alle resten van de giftige gaswolk uit de binnenkant verdreef, trachtte de Witte Lotus om het vehikel op de weg te houden. De bus was verschrikkelijk gehavend en reed al hortend en stotend langs de slinger van wachtende auto�s die voor de tunnelingang stonden. Nabij de ingang leek het wel een oorlogsgebied de paar politievoertuigen die nog in staat waren om de achtervolging in te zetten werden bemand door een aantal opgefokte agenten. Dwaine Doyle had het zilveren wapen van Lismore stevig vast, terwijl hij zo goed als dat ging, over de bodem van het met glas bezaaide gangpad naar de Metis kroop. Hij hoorde hoe de onweersdonder door de hemel rolde en in het fletse licht van het hemelvuur zag hij hoe de naakte weerwolf zijn oogleden plotseling opende. De bliksem werd weerkaatst in zijn spiegelende melkwitte oogbollen. Hij opende zijn bek en er klonk een vreemd sissend en borrelend geluid. Onder de dunne bleke huid van zijn buik en borst was een pulserende beweging te zien. Het leek wel of er tientallen wormen kronkelden, slechts bedekt door een dunne laag leerachtig vel.

door malkav achterban(k), 5470 / 7020 gepost: 24-11-2007 om 15u39	Antw: sc�ne 7: Homecoming (Final)
	Langs de andere zijde van de weg stond nabij de tunnel een gemiddelde rij van voertuigen vari�rend van simpele personen wagens, SUV's tot een enkele vrachtwagen. Enkele bestuurders stonden verdwaasd te kijken langs hun voertuigen toen de gehavende Greyhound krachtig de weg opstuurde vanuit de berm. Miezerige regen sloeg als een zachte natte deken de bus in en aan de horizon zag ze de hemel oplichten. Sakura zag enkele mensen, verscholen onder paraplu's en tijdschriften de veiligheid van hun wagen opzoeken toen zij aan kwam geraasd. Ze staarde vluchtig in haar zijspiegels en zag enkele politiewagens uit de blokkade breken ver achter haar. Het had lang geduurd voordat de mensen tot actie waren over gegaan maar hun loeiende sirenes leken nog steeds dichtbij. Instinctief keek zij in de binnenspiegel, alsof het een personenwagen was, maar dit beeld gaf haar geen uitzicht over de weg achter haar. Ze zag enkel het gangpad van de bus tot achteraan en in het midden, redelijk verwijderd van de plaats waar hij eerst zat, lag Miles languit. Ze zag Dwaine richting hem kruipen en was opgelucht dat hij nog bij bewustzijn was. In een oogwenk zag zij de kleine microfoon links van haar en de witte knop op het kastje waar diens lange nek uitstak. Ze legde haar bebloede hand op de knop en haar stem galmde door de bus. "Broeder Uil zegt dat hij nog niet verloren is. Gebruik het serum om hem lam te leggen Dwaine, het serum!" Plots zag ze over de glooiende weg niet ver voor haar twee wagens verschijnen die naast elkaar reden, rechtstreeks op haar pad. Ze voelde een woede opborrelen diep in haar, dit zou de laatste confrontatie zijn.. Ze had er genoeg van om te vluchten en uit te wijken. Ze zou haar menselijke naam op een ironische wijze eer aandoen. Kamikaze piloten, of liever hun daad, werd op een fatalistische manier vergeleken met de korte levensduur van de kersenbloesem en hoe deze langs de stam naar beneden dwarrelde. Tot dit moment had zij dit altijd als verdraaide interpretaties vanuit de Bushido gezien. Gelukkig kon er een twijfelachtige glimlach vanaf toen zij koers zette richting de twee fel fonkelende grijze wagens die haar kant opkwamen. Als er uitgeweken zou worden zouden zij het zijn. Ver achter haar zag zij de kleine colonne politiewagens naderen in haar zijspiegel. Ze richtte haar ogen weer op de weg voor haar en veegde de regen uit haar gezicht. Ze zag twee emblemen schitteren in de bliksem en het was overduidelijk dat dit twee identieke Mercedes-modellen waren. De hemel flitste nogmaals fel op en de wagen op haar rijbaan hield in om zich achter de andere te scharen. Ze zag op de nummerborden een rood logo van twee horizontale strepen met daarboven drie sterren. Het logo was tussen twee letters en vier cijfers geplaatst. Een Washington DC kenteken! Ze realiseerde zich dit haast te laat en moest sterk bijsturen om de wagens niet te rammen. Sakura rukte hevig naar rechts om de bus weg te sturen van de voorste wagen. Ze voelde de vooras van de bus doorslaan en de bus schoof van het natte wegdek af. Ze stuurde tevergeefs tegen en keek om. Ze zag de achterste wagen zwaar op de remmen gaan met witte rook vanonder de wielen als gevolg. De andere wagen leek door te rijden maar dit kon ze niet meer met zekerheid opmaken. De Greyhound denderde nu door een oneindig veld van jonge bomen. Hoezeer zij het rempedaal ook indrukte, de kolos leek niet te willen stoppen. Takken en bladeren sloegen wild de cabine in en raakte haar in het gezicht. Ze klikte haar riem los en liet zich wegvallen vanachter het stuur. Ze donderde het gangpad in en klampte zich wanhopig vast aan enkele staven waarmee de stoelen op de vloer waren bevestigd.

door Assunkill Wandraak, 4288 / 5128 gepost: 27-11-2007 om 10u28	Antw: scene 7: Homecoming (Final)
	Met een plotse uitbarsting van mentaal geweld had Miles met onverwacht gemak de Wyrm aan de kant weten duwen. Hij had tot Dwaine kunnen spreken, maar nog bij de eerste woorden was zijn bezetter duidelijk aan een tegenoffensief begonnen. Als klauwen van roodgloeiend staal sloeg de Wyrm zijn tentakels in Miles' psyche en trok hem langzaam maar onverzettelijk terug de afgrond in. Miles bundelde een laatste keer al zijn krachten. Dwaine moest de tijd krijgen om de trekker over te halen. Hij beet grommend terug naar de Wyrm, die zijn geest krijsend bleef bestoken en stukje bij beetje neerhaalden. Zijn lichaam lag schijnbaar bewegingloos op de grond, maar in zijn hoofd speelde zich een fatale eindstrijd af, die een grotere inzet had dan leven of dood. Dat zijn lichaam Dwaine niet meteen te lijf ging was een overwinning op zich. Zijn gevecht was een lang gebed tot Gaia en toen hij uiteindelijk voelde hij de Wyrm zijn laatste weerstand brak en hijzelf weggleed in een afgrond van brandende duisternis, kon hij alleen maar hopen dat een zilveren kogel luttele fracties van seconden later zijn hersenen zou openrijten. een seconde lag Miles' lichaam werkelijk doodstil - het ademde niet en het trillen stopte ook. Toen opende hij zijn ogen, die spookachtig oplichten, zonder iris of pupil. Vanonder zijn oogbollen begon een donkere maar half doorzichtige vloeistof te lekken, die al snel in dunne stroompjes over zijn gezicht lekte. Miles krabbelde overeind en bleef op zijn knie�n zitten. Zijn natte, lege ogen grijnsden vals naar Dwaine en zijn benige klauwen grepen naar de zitjes rond hem om in het schudden en bonken van de bus overeind te blijven. De dingen, wat het ook waren, die onder Miles' huid krioelden, wrongen zich van zijn borst en buik naar richting zijn keel. Daar kropen ze samen tot een dikke, kronkelende bal, waarin elk normaal wezen was gestikt. Bij Miles echter, kraakten zijn pezen en kraakbeen, de huid van zijn keel scheurde open. Het vlees in zijn hals leek letterlijk gesmolten en vormde zich langzaam naar een nieuw soort misvormde muil waarin tanden uit zijn keel leken te kruipen en zichzelf in het pasgeboren tandvlees planten. In enkele seconden had zich onder Miles muil een tweede, monsterlijker exemplaar gevormd, dat min of meer zelfstandig leek te opereren. Tijdens het gehele, gruwelijke transformatieproces had Miles stil gezeten, of bijna stil. Zijn hele lichaam wiegde voortdurend zachtjes heen en weer en hij staarde met zijn melkachtige ogen Dwaine strak aan, als een slang die haar prooi in het oog houdt. Van zodra de slang begreep wat het betekende dat de loop van het pistool op haar gericht was, viel ze aan. Miles' jongste muil schoot naar voren om Dwaine vol in het gezicht te bijten. Miles' lichaam echter, bleef zitten en hield zich nog steeds vast om niet om te vallen. De muil zat aan het uiteinde van een lange, slijmerige slang, die uit Miles' eigen vlees opgetrokken leek. Blind, want zonder ogen, maar trefzeker of in elk geval zelfverzekerd viel Miles nieuwe, vijfde ledemaat uit naar zijn jonge roedelgenoot.

door DeHeld Stamgast, 5623 / 6056 gepost: 27-11-2007 om 23u13 gewijzigd door DeHeld 27-11-2007 om 23u14	Antw: sc�ne 7: Homecoming (Finale)
	De koppige resten van de vettige wolktraangas rolden en draaiden over de vloer van de bus, maar Dwaine zag nog niet goed genoeg om te beseffen dat hij zijn kop hoger zou moeten houden, en zou er in de omstandigheden ook helemaal niet op gelet hebben: hij probeerde zich tussen het knipperen van zijn oogleden te fixeren op wat Miles zou doen. De bus daverde maar door: tot nu toe niets dat hun pad blokkeerde dat de bus niet aankon. Het gas beet als de Wyrm aan zijn ogen, het onaangename gevoel dat een of andere aaseter aan je aan het pikken is terwijl je nog leeft. Het was maar als te geruststellend voor Dwaine om te denken dat de vreemde bewegingen onder de huid van Miles werden veroorzaakt door tranen voor zijn lens. Maar het vervormende effect was geen optisch bedrog: er krioelde echt iets levends onderhuis bij het lichaam dat voor hem lag. Miles zelf was niet meer bij bewustzijn: in een flits van weerlicht buiten vielen duidelijk zijn achterovergerolde oogballen te onderscheiden. De stem die plotseling van overal in de bus leek te komen, boven en achter hem, deden Dwaine schrikken en voor een seconde geloofde hij dat zijn alfa zichzelf had afgeleid door een van haar gaves te gebruiken. De prozaische aard van de krakende luidsprekers drong pas een tel later tot hem door. Het serum... het serum... dat zat hem dwars. Waarom? Zijn wapen hield hij in de aanslag, want elk moment kon Miles hem opnieuw verrassen. Hij graaide quasi blindelings naar waar hij de rugzak had laten liggen achter hem. Opnieuw drong zijn hand binnen in de rugzak en tastte verwoed in het rond. Diverse voorwerpen, een paar hetzelfde vastgepakt, maar niets dat hem deed denken aan het serum en injectiepistool dat hij Marshall had zien demonstreren. Het serum zat gewoon niet in de rugzak, dat wist hij omdat hij het daarnet ook niet had gevoeld. Er was geen serum om Miles te verdoven. Het zilveren pistool was er wel geweest. Hij liet de rugzak voor wat ze was om zich te kunnen concentreren op Miles: die was rechtop gaan zitten en de bewegingen in zijn lijf gingen in de richting van zijn hoofd, en Dwaine vreesde dat Miles zou rechtstaan wanneer ze zijn hersenen zouden bereiken. Er leek iets te smelten in die kale kop: een vieze substantie gutste onder zijn oogballen door, een bewijs van de druk in die schedel. Maar Dwaine vergiste zich: het ding manifesteerde zich in de keel en brak daar naar buiten. Het ding, lichaamsvreemd en misschien intelligent, braakte zichzelf als het ware uit, en vormde een muil die bliksemsnel op Dwaine werd gericht. Volgt-de-Wind verstarde en hield zich vast aan zijn pistool als ware het een betonnen zuil. Zijn wolfachtige instincten redden hem door de trekker over te halen, zonder verder te mikken. Alsof het zo hoorde, vloog de kogel doorheen de tweede muil. Een wolkje zure damp vloog langs de achterkant naar buiten, en de druppels aan de ingangszijde verschenen bijna even snel. De tentakel trok de vreselijke muil weer naar binnen, en Dwaine vuurde een tweede kogel af naar waar hij vermoedde dat de stam van die tentakel was - hij beschouwde het al niet meer als het lichaam van zijn rodelgenoot waar hij nu op schoot. De wonde verscheen nu in de borst van Miles, waar weer wat damp uit opsteeg. Tientallen stemmen schreeuwden uit de minieme kogelwonde naar buiten. Het was inderdaad niet meer Miles: hij droeg in zich niets meer dan de Wyrm. Op dat punt was het uit met het geluk: de bus dook langs de voorkant omlaag, alsof het in een put was gereden, en meteen trok de bus zich naar ruwer terrein, en begon sterk te beven. Zowel Miles als Dwaine werden door de schok opzij geduwd, tussen de zetels van de bus in, en verloren het zicht dat ze op elkaar hadden door het centrale gangpad. Vanuit hun positie was het niet te zien wat er gebeurde met de bus, en waar ze ergens naartoe scheurden. Het was wel duidelijk dat de verkeerde weg op ging.

door Zorbalt Moorderator, 4609 / 5435 gepost: 28-11-2007 om 18u31	Antw: sc�ne 7: Homecoming (Finale)
	Elle Voorhies keek geschrokken toe hoe de toegetakelde Greyhoundbus al slingerend over het wegdek op haar af kwam gereden. Door het getinte glas van de voorruit trachtte ze een glimp op te vangen van de bestuurder, maar het ging allemaal te snel. Bovendien was het buiten vrij donker, door de grijze stapelwolken die zich boven de tunnel hadden samengepakt. Nog geen minuut geleden had ze Doodgraver, de enige inzittende van de andere dienstauto, de opdracht gegeven om ervoor te zorgden dat de achtervolgende agenten hun jacht zouden staken. Ze vroeg zich af wat er in hemelsnaam was gebeurd in de tunnel. Het leek wel een oorlogsgebied. De roedel van Lismore had gisterenavond, na een lange stilte, alsnog telefonisch contact opgenomen met de Central Park Sept in New York. Ze zouden de eerste Greyhound nemen. Aangezien twee van de roedelleden banden hadden met de Ivoren Wachters was het niet meer dan logisch dat moeder Larissa hen hadden benaderd om de roedel naar the big Apple te begeleiden. Verwonderd had ze naar de ingang van de tunnel gekeken en naar de poppenkast eromheen. Het was niets voor Stonecutter om zo opzichtig te werk te gaan. Elle Voorhies, onder haar soortgenoten beter bekend als �Fluwelen-Klauw� keek naar Zed. Met een gespannen blik, luid kauwend op een zoet geurende lolly, keek haar negro�de collega naar het vernielde voertuig dat steeds dichterbij kwam. Zweet parelde op zijn voorhoofd. Hij draaide ongemakkelijk in de bijrijderstoel en hoopte duidelijk dat de chauffeuse op tijd uit zou wijken. Tot zijn schrik deed ze dit niet, maar trapte ze op de rem. Hij zag de andere Mercedes passeren. Op datzelfde moment gaf de bestuurder van de bus een ferme ruk aan het stuur en week uit naar rechts. Het enorme voertuig raakte al rokend van de weg af en reed met een enorme vaart in de richting van een aantal bomen. Nog voor ze konden uitstappen schampte de op hol geslagen touringcar niet ver van de weg twee dicht bij elkaar staande bomen. Het scheurende en piepende geluid van de impact klonk scherp door de ochtend en terwijl tientallen vogels al kwetterend opvlogen uit de boomkruinen kantelde de bus met een zucht naar opzij. Zwarte rook verscheen vanonder het voertuig en in de kozijnen waarin nog glas had gezeten braken de ramen. Wielen draaide hulpeloos in de lucht, zoekend naar enige houvast. De Ivoren Wachters stapten uit de auto en haastten zich naar het verongelukte voertuig. Verderop hadden de agenten hun achtervolging ogenschijnlijk gestaakt. Doodgraver was uitgestapt en sprak met een van de dienders. Dit gaf hen tijd, maar veel tijd zouden ze niet hebben. De rook rond de Greyhound werd dikker en het zou waarschijnlijk niet lang duren voordat de eerste vlammen zouden verschijnen ergens onder aan het voertuig. Elle was voorzichtig aangezien de situatie nog steeds onzeker was. Misschien was het een valstrik. Niet alleen wist niemand wat er precies met Owl�s Scouring Eyes was gebeurd sinds ze New York hadden verlaten, nu bijna twee weken geleden, maar het rook hier overal naar de Wyrm. Terwijl ze naar de Greyhound liep voelde ze de haartjes op haar armen tintelen. De stank van het kwaad lag als een smerige aura om het doodse voertuig heen en haar ogen begonnen te tranen toen ze naar de voorkant liep. Zed was veranderd in zijn geboortevorm en liep snuffelend en zacht grommend langs zijn collega.

door DeHeld Stamgast, 5630 / 6056 gepost: 29-11-2007 om 23u17	Antw: sc�ne 7: Homecoming (Finale)
	Het crashen van de bus bestond uit veel herrie en bewegingen tegelijkertijd en aangezien Dwaine niet kon controleren waar hij naartoe werd geslingerd, verloor hij volledig het overzicht van de situatie. Hij voelde een van de leuningen hard in zijn middrif stoten en de lucht werd uit zijn longen geduwd. Diverse delen van de bus, sommige hard en soms zacht als de zetelbekleding, leken van alle kanten naar hem uit te halen. Toen hij weer wat bij zinnen kwam, druppelde de regen door de ramen boven hem op zijn gezicht. Zijn kleren waren nog lang niet doorweekt. Dat betekende dat hij niet erg lang weg was geweest. Het wapen had hij niet kunnen vasthouden, natuurlijk. Dwaine zocht steun met zijn voeten en probeerde zijn lichaamsgewicht boven zijn voetzolen te krijgen, waarvoor hij tussen twee banken moest hangen: de bus lag op zijn zij. Dwaine zette zijn voeten zo min mogelijk op de ruit, want hij wilde niet in scherven stappen. Dan keek hij van zijn veilige nis de bus in. Miles lag nog ongeveer waar hij eerder had gelegen. Hij was vast blijven haken achter een van de zetels, want Dwaine was door het vallen van de bus aanzienlijk naar achteren verschoven. Het naakte lichaam hing daar maar wat, bloedend uit diverse wonden. Minstens een daarvan was de schotwonde. Ook onderhuids leek alles rustig te zijn, maar toch zocht Dwaine meteen of hij het pistool zag liggen. Schaduwloper was inderdaad te gevaarlijk. Voorin de bus kuchte iemand. Het was een vochtig, ongezond geluid. Dat kon enkel Sakura zijn. Ze had het dus ook overleefd, wat betekende dat ze niet veel schade meer kon hebben opgelopen: ze leek al fragiel en uitgeput toen ze de bus had ingezet als ontsnappingsroute. Nu gingen ze nergens heen met die bus, maar ze waren toch al aan de andere kant van de versperring. Onmiddelijk achter Dwaine waren bewegingen te horen, wat hem deed opschrikken. De luttele tellen die hij nodig had gehad om bij bewustzijn te komen konden toch niet voldoende zijn voor hun achtervolgers om tot bij hem te raken? Het was duidelijk dat de bus het meest directe pad naar beneden had genomen. Het was echter niet aan de buitenkant te doen: de binnendeur van het toilet achteraan klapte open en werd door het gewicht van een jonge vrouw open gekanteld als een katteluikje. De vrouw die zich voor de flikken had verstopt in het toilet was duidelijk niet tot ontsnappen toegekomen en had een danige aframmeling gehad in het hokje. Vanuit het gekantelde toilet was allerlei chemische smerigheid op haar kleren gedrupt. Haar haren verborgen het gezicht. Toch kon Dwaine zien dat ze was uitgeteld. Daarmee moesten ze geen rekening houden. Het gevaar dat iemand de bus naderde was evenwel re�el. Dwaine klom op de stoel en begon via het middenpad van stoel op stoel te klimmen, op weg naar het klapdak waar ook een nooduitgang was voor precies dit soort situaties. Telkens als hij zijn voet zette, keek hij in de put tussen de stoelen of er geen zilveren wapen glitterde. Hij kon een wapen best gebruiken nu.

door malkav achterban(k), 5479 / 7020 gepost: 30-11-2007 om 15u01	Antw: sc�ne 7: Homecoming (Finale)
	Ze lag met haar gezicht op een zachte en natte ondergrond. Naar haar eigen idee was ze niet buiten bewustzijn geraakt, maar de laatste paar seconden van de dodemansrit kon ze zich niet direct herinneren. Behalve dat ze de wereld om haar heen voor een tweede keer had zien kantelen deze ochtend, maar in dit geval wist ze zeker dat het niet aan haar lag. Ze snoof de lucht op van dode bladeren en muffe aarde gevolgd door een ferme proest. Ze trachtte te spugen maar de klodder bloed droop langs haar kin naar beneden, Het trok een lange sliert toen het zich een weg naar de vloer maakte. De regen kletterde in haar gezicht en voor een kort moment dacht ze dat ze uit de bus geslingerd was. Met haar gezicht lag ze op een bed van mos maar toen ze bewoog voelde ze glas splinters van haar lichaam afvallen. Ze stootte haar hoofd tegen een uitstekende zitting. Sakura keek voorzichtig op en zag dat de bus op haar kant was gevallen. Het was zeer duister geworden in de bus op de lichtflitsen na die sporadisch langs de hemel gleden. Nog steeds bevond ze zich nabij de cabine en enkele begroeide takken staken door het grote voorraam naar binnen. De stilte waarin zij nu verkeerden was irre�el; ze hoorde het wiegen van metaal en het doffe tikken van de neerslag die zich nu over de gehele lengte van de bus een weg naar binnen baande. Haar ogen prikten nog steeds en met beide handen wreef ze over het vochtige bed van mos aan haar voeten om vervolgens haar gelaat schoon te wrijven. In het gekantelde gangpad zag ze een eindje van haar vandaan het groteske lichaam van de Schaduwloper in de zittingen hangen. Zijn logge maar bovenal grote lichaam had minder kans gekregen om door de bus geslingerd te worden.. Hij hing roerloos verankerd in de stalen constructie en dik speeksel droop langs zijn uit hangende tong. Ze zag Dwaine moeizaam bewegen door het achtereinde van de bus. Ze schrok samen met hem op toen er een kabaal te horen was. Ze hoorde wat jammerende geluiden die duidelijk niet afkomstig waren van Dwaine. Vrijwel gelijktijdig hoorde zij voetstappen kraken buiten de bus. Ze was er zelf vrijwel zeker van dat dit geen vijanden zouden zijn maar leden van haar oorspronkelijke roedel. Maar ondanks deze zekerheid moest ze er vooralsnog vanuit gaan dat dit misschien geen welkomst comit� was waar zij op zaten te wachten. Ze rolde zich weg van de banken en richtte haar blik op de meest toegankelijke doorgang van de gekantelde bus; Het grote verwoeste voorraam.. Haar lichaam zeurde langs alle kanten, maar vanaf het moment dat ze weer bij zinnen was gekomen had zij gevoeld hoe de talloze kneuzingen en bloeduitstortingen als sneeuw voor de zon waren verdwenen. Ze ademde zwaar en tuurde geknield richting de ingang. Ze zag door de begroeiing een hond naderen, een goudgele hond, waarschijnlijk een golden retriever. Duidelijk geen hond van de dienstdoende orde handhavers in de omgeving.. Tegelijk hoorde ze een zachte stem die ietwat hees klonk. De hond stak zijn kop door enkele bladeren naar binnen. Ze hoorde de stem waarschuwen voor Wyrm. De stem herkende ze en al snel was de conclusie daar dat zij het over Miles had. Ze trok zich op aan de rij van stoelen aan haar linkerkant en hing er verslagen tegenaan. Zo goed en kwaad als zij kon trachtte ze te spreken.. "Elle... Likt-vele-Lepels,.. gezegend is Broeder Uil. Enkel Dwaine Doyle en ikzelf hebben het tot zover gehaald. De Schaduwloper is misschien nog te redden.. misschien ook niet. Geef ons die kans.. hoe erg hij er ook aan toe is.. Hij is een wolf van mijn Pack, wij beslissen uiteindelijk.. begrepen? In de regen die de bus binnen kletterde langs de vele kapotte ramen boven haar staarde ze de twee goede bekenden aan en draaide zich om. Ze moest voor zichzelf zien hoe Miles eraan toe was. Ze was er zich terdege van bewust dat zij niet veel tijd meer hadden voor deze extractie, zoals Elle het waarschijnlijk zou noemen.

door Assunkill Wandraak, 4307 / 5128 gepost: 30-11-2007 om 15u29	Antw: sc�ne 7: Homecoming (Finale)
	Nog steeds in Crinos hing Miles, of althans zijn lichaam, tussen de gehavende zeteltjes van de bus. Van de jakhalsachtige elegantie was maar weinig meer over. Zijn rechterarm lag in een rare, pijnlijke hoek, maar dat was wellicht nog het minst problematische. De lege, glanzende ogen staarden dof voor zich uit, het grote lijf ging oppervlakkig hijgend op en neer. De tweede muil had zich weer tot in zijn keel ingetrokken. Er droop een constant straaltje van de dunne, donkere vloeistof uit. Het groteske, quasi onbeweeglijke lichaam straalde ondanks zijn toetakelingen een passieve maar sterke dreiging uit. Sinds de Wyrm bezit had genomen van Miles' lijf, had dat zich al eerder erg onvoorspelbaar gedragen. Het was onmogelijk te zeggen of de Wyrm zich koest hield om opnieuw te kunnen uithalen, of werkelijk zwaar verwond was. De besmetting dreef als een giftige, agressieve wolk rond Miles, duidelijk merkbaar voor ieder kind van Gaia dat geleerd had daar gevoelig voor te zijn. In Miles' borst zaten twee gaten waaruit hetzelfde soort duistere vocht lekte. Waar de druppels uiteen spatten op stoffen bekleding van de bus, smolt de kunststof langzaam weg.

door Zorbalt Moorderator, 4617 / 5435 gepost: 2-12-2007 om 13u44	Antw: sc�ne 7: Homecoming (Finale)
	Behoedzaam stapte de golden retriever naar binnen. Met de staart net niet tussen de achterpoten en een zachte grom diep in de keel, liep het beest de buik van de Greyhound in. Binnen in de bus rook het naar metaal, brand, natte aarde en bloed, maar de Bone Gnawer rook ook de odeur van de dood en de misselijkmakende lucht die dienaren van de eeuwige corruptie verspreidde. Bij de glasloze voorruit pakte de Fluwelen-Klauw haar dienstpistool en een kleine, maar felle zaklamp tevoorschijn. Ze ging op op haar hurken zitten en keek diep de bus in. Haar steile blonde haar was nat en viel strak langs haar gezicht, wat haar een streng uiterlijk gaf. De smalle lichtstraal gleed over het verwrongen interieur van het voertuig en eindigde bij het creatuur dat tussen enkele stoelen leek te zijn geklemd, ongeveer op de helft van het gangpad. Het leefde, maar was overduidelijk zwaar gewond geraakt. Achterin zag ze beweging, maar ze voelde daar geen directe dreiging van uitgaan. Ze zag hoe de leider van de roedel, die tot voor kort van Lismore was geweest, moeizaam omhoog kwam. Elle klom over het kozijn de bus in en voelde het glas kraken onder haar hakken. Naast Sakura stond ze stil. Ze bleef de lichtbundel op het Wyrmwezen schijnen en haar stem klonk zacht, maar ook verbeten. Met haar pistool wees ze naar het naakte creatuur. � Wil je zeggen dat dit monster, deze smet op het lichaam van Gaia, een lid is van jouw roedel? De stank van alles wat wij haten hangt om hem heen, vol ongeloof keek ze naar de Alpha van Owl�s Scouring Eyes, �het heeft geen bestaansrecht! �

door DeHeld Stamgast, 5634 / 6056 gepost: 2-12-2007 om 21u53	Antw: sc�ne 7: Homecoming (Finale)
	De Golden Retriever stapte elegant naar het midden van de Greyhound, en ging vlakbij Miles zitten. Toen hij de situatie met een typische schuine hondenblik had opgenomen, veranderde hij in een gedrongen zwarte man, die intens naar Miles staarde. het was duidelijk dat de geur die uit Miles' wonden sloeg hem irriteerden, en dat hij daarom gespannen was. Dwaine nam de man in zich op: joggingbroek en een donkere trui, nog steeds dogtags aan een ketting om zijn hals, en enigzins onmodieus geblondeerd kroeshaar. Als je hem in de stad tegenkwam, zou je vermoeden dat het een DJ of dergelijke is. Doordat hij de nieuwkomer in zich opnam, zag Dwaine plots het wapen liggen waar hij naar aan het zoeken was: het zilveren pistool weerkaatste flauw het licht dat zo diep in de bus wist te schijnen. De zwarte man kon het bijna niet zelf gezien hebben, want hij reikte in zijn pull naar het handvat van een lang, gekarteld mes. Terwijl achter zijn blote voeten een pistool met zilveren kogels lag! En natuurlijk buiten het bereik van Dwaine. "Hij heeft een zware dag gehad. Heel de roedel, eigenlijk." begon Dwaine zonder enige aanleiding tegen de zwarte messentrekker. Zo lang hij niet wist wat die vent hier kwam doen, was hij er niet happig om hem eender wat te laten doen. "Maar hij is nu uitgeteld. De vrouw heeft hulp nodig." besloot hij, met zjn duim naar het voruwenlichaam bij de toiletdeur wijzend. "Wie heeft je gestuurd?" informeerde Dwaine ook maar even. Dat had hij misschien ook van bij het begin kunnen doen, maar hij was heel eerlijk geweest: het was een zware dag geweest.

door Zorbalt Moorderator, 4618 / 5435 gepost: 3-12-2007 om 7u56	Antw: sc�ne 7: Homecoming (Finale)
	De Bone Gnawer uit Washington DC pakte zijn mes tevoorschijn en keek met een schuin oog naar de knul die slechts enkele passen van hem vandaan, aan de achterkant van de bus stond. Daarna wierp hij zijn blik weer op het gedrocht dat voor hem in de stoelen hing. Zelfs in zijn ongemakkelijke Homid-vorm rook hij de smerige lucht op die rond de doodzieke weerwolf spookte. Aan de fysieke staat van Sakura, die hij ondertussen aardig had leren kennen, en de breedgeschouderde knaap las hij af dat de zware dag waarover gesproken werd een understatement was. Hij hoorde het wyrmwezen rochelen en deed verschrikt een stap achteruit, waarbij hij met de hiel van zijn voet tegen iets kouds aan stapte. Het klonk als een stuk afgebroken metaal en het schoof een stukje naar achteren. Hij besteedde er geen aandacht aan, maar antwoordde op de eerste opmerking van de jongeman� �No shit�� Daarna wierp hij een blik op het hoopje mens dat verderop in een foetusachtige houding nabij de opengezwaaide toiletdeur op de grond lag. Ze zag er uit als een straathoertje dat te lang door de regen had gelopen. De inhoud van het chemische toilet en het ongeluk hadden haar geen goed gedaan. Hij haalde met zijn vrije hand een lolly van het goedkope soort uit een zak van zijn trui en rukte het papiertje er met zijn tanden af. �De coppers zullen zo wel hier zijn. Zij zullen haar wel helpen, maar wij hebben belangrijkere dingen aan ons hoofd. Jullie opdrachtgevers hebben vannacht contact opgenomen met Truth-Keeper, onze Alpha. Hij heeft Elle benaderd en nu zijn we hier.� Ondertussen waren de drie politiewagens die de Greyhound achterna hadden gezeten verderop tot stilstand gekomen. Niet alleen waren ze hierdoor gedwongen door de Mercedes die dwars over de smalle tweebaansweg was geparkeerd, maar het busongeluk had hen sowieso doen stoppen. Toen de goed geklede latino voor zijn voertuig was en staan en fier zijn Federale badge had getoond waren alle dienders uitgestapt, verbaasd over de snelheid waarmee de FBI op deze plaats delict was aangekomen. Ze hadden toegekeken hoe twee personen, een vrouw en een man, vanuit de andere Mercedes over de berm waren verdwenen. Het slechte weer en het gebrek aan zonlicht maakte het zicht buitengewoon slecht. Zoals verwacht protesteerden zij hevig toen zij hoorden dat ze de zaak niet meer in eigen handen mochten houden, maar ze hadden weinig keus.

door malkav achterban(k), 5484 / 7020 gepost: 5-12-2007 om 0u15	Antw: sc�ne 7: Homecoming (Finale)
	Ze bestudeerde Zed, beter bekend als Likt-vele-Lepels, terwijl hij de voor ieder oog vervloekte Garou bestudeerde. Zed was er een uit duizenden, waarschijnlijk meer en exacter met zijn berekeningen. Een wonderbaarlijke creatie waarvan ze jaren geleden dacht dat het tot het rijk der fabelen behoorde; een Bonegnawer lupus. Ze vertrouwde hem genoeg nabij Miles zolang deze bewusteloos bleef, maar Elle daarentegen. Zij was de Alfa nu en het voelde alsof Elle haar zeker non-verbaal tot een minder dan ondergeschikte vervanger had bestempeld van Dani�l. Sakura stond naast Elle en was in het schaduwspel een eigenaardige reflectie van een mens. Ze stak nu bijna een kop boven Elle uit. Ze sprak kortaf tegen haar 'collega' en moest de drang tot snauwen enigszins onderdrukken. Zelfs in de glabro vorm lag het beest dichter aan de oppervlakte dan menig Garou dacht. "Luister Voorhies! De Schaduwloper heeft zich glorieus opgeofferd voor zijn pack, zoals Stonecutter voor hem deed. Toen Schaduwloper het vervloekte instrument bespeelde werd er een pack Spiraalkinderen uitgeroeid,.. de wyrm werd uitgebannen.. Nu is hij slechts een gevangenis van die zonden. Broeder Uil kwam tot mij en bracht me de boodschap dat de Schaduwloper nog niet verloren was,.. dit was niet langer dan een half uur geleden. Dat is wat er in de tunnel is gebeurt! Er is niet veel aan zijn toestand veranderd sindsdien.. Ik weiger om hem te laten gaan zoals Stonecutter ging. Dus zwijg me van je militaristische benadering. Je bent gestuurd om ons te begeleiden en te escorteren, niet om Owl's Scouring Eyes' missie over te nemen." Sakura draaide lichtelijk ge�rriteerd weg van Elle en stapte richting het eerloos hangende lichaam van haar roedelgenoot. Ze realiseerde zich maar al te goed dat welke eerste stappen van ieder onmogelijk plan om Miles nu nog te redden snel plaats moesten vinden. Ze staarde op zijn gelaat en zag de verkleuring over zijn naakte lichaam. Zijn rechteroog hing half open en ze zag de grijze film over zijn oog. In zijn huidige toestand leek het wel of de tekenen van rigor mortis al ruimschoots waren ingetreden. De grote etterende wond nabij zijn sleutelbeen zou de schok zijn voor iedere arts als deze aangetroffen zou worden bij een nog levend mens. Zijn raspende ademhaling was geen prettig geluid. Ze begon haast aan haar motivaties en prioriteiten te twijfelen toen ze Miles' lichaam van nabij zag. Het was inderdaad moeilijk te geloven dat hij nog te redden was. Haar ogen gleden over zijn aangetaste lichaam en ze dwong zich om een beslissing te nemen. Ze moest plots constateren dat Miles's lichamelijke toestand nauwelijks was opgevallen als hij wel een volle vacht had gehad. De wond zou tot nu het enige zorgwekkende zijn... Het was aannemelijk dat Stonecutter hetzelfde pad had bewandeld. Alleen had hij het instrument meerdere malen bespeeld. Was de mutatie gebonden aan het gebruik van de fluit of een niet te stoppen gevolg wanneer de fluit eenmaal bespeeld was? Wat voor effect zou het serum hebben? Teveel onzekerheden. Ze wist wel dat ze het zich nooit zou vergeven als ze het niet eens zou proberen.. In haar ogen was het vervloekte artefact al gered. Ze wilde geen derde roedelgenoot verliezen. Ze hield haar hand voor zijn gelaat alsof ze hem wilde beroeren maar hield in. Denkbeeldig streek ze hem langs de wang.. "Zed, ik realiseer me dat we met hem naar de Penumbra moeten ongeacht of hij nog te redden is... zover is het duidelijk voor me.. Er is een serum wat hem vermoedelijk plat legt.. Maar dan nog,..Likt-vele-Lepels, wees eerlijk tegen me.. wat zijn z'n kansen?... Of beter; Geef me je percentages." Sakura keek langs Zed naar Dwaine en knikte naar haar roedelgenoot.. "Dwaine, voor de tweede keer; waar* is dat verdomde serum?* "

door Zorbalt Moorderator, 4623 / 5435 gepost: 5-12-2007 om 14u12	Antw: sc�ne 7: Homecoming (Finale)
	De neger fronste en keek naar Voorhies. Deze bleef haar zaklamp op de metis schijnen, maar was duidelijk ontdaan en misschien zelfs wat beschaamd door de vlijmscherpe woorden van de Japanse schone. De Fluwelen-Klauw liet zich normaal niet snel het kaas van haar brood eten, maar nu vond ze het verstandiger om te zwijgen. De roedel uit New York had onder constante spanning gestaan en nog steeds waren ze niet in veiligheid. De Bone-Gnawer dacht na, terwijl hij het snoepgoed tussen zijn tanden verbrijzelde. Hij glimlachte toen de Witte Lotus hem vroeg om percentages. �Er zijn inderdaad manieren om de Wyrm uit te bannen. Er zijn rituelen die be�nvloedingen door het kwaad op kunnen heffen, maar daarvoor is jullie kameraad te ver heen. Er zit niet slechts 1 aspect van de Hydra in zijn ongelukkige lijf. Ik heb nog nooit zo�n verschrikkelijke vergiftiging gezien.� Hij zuchtte en deed een voorzichtige stap in de richting van de Metis. �Er is een plek, diep in de Umbra, waar een besmette Garou genezing kan vinden. Ik ben er ooit geweest, maar weet niet hoe ik er komen moet. Als het mij lukt om hem daar heen te brengen is er een kleine kans dat zijn lichaam en zijn ziel gereinigd worden. Er is echter nog een kleinere kans dat hij dit zal overleven, maar het is niet onmogelijk. Diep van binnen vecht jullie roedelgenoot nog steeds..hij is een vechter. Ik ken iemand in DC die mij het juiste pad kan wijzen, maar dat betekend dat ik jullie vriend mee moet nemen. In zijn huidige toestand is hij te onberekenbaar en te gevaarlijk.� Likt-vele-Lepels keek naar de twee overige leden van de roedel en haalde zijn schouders op. �Dit gaat tijd kosten, tijd die wij en hij misschien niet hebben en de vraag is of het niet beter is om jullie vriend uit zijn lijden te verlossen, want dat hij lijdt op dit moment is geen verrassing. Jullie moeten zo snel mogelijk naar New York. Wij hebben geregeld dat jullie er vanmiddag al kunnen zijn, maar de kans bestaat dat we deze planning niet gaan halen als we ons om hem moeten bekommeren. Verder voel ik dat de Wyrm woedend is en kost wat kost wil winnen. Daarvoor hebben ze niet alleen het lichaam van jullie vriend tot hun beschikking, maar meer middelen die ze in kunnen zetten. Middelen die ze in gaan zetten. We moeten hier zo snel mogelijk vandaan. Percentages heb ik deze keer niet, er zijn te veel variabelen, maar zijn kans op verlossing is klein, erg klein� Nu sprak Elle. Haar stem klonk een stuk vriendelijker en zachter dan voorheen. Ze richtte zich tot de Alpha van Owl�s Scouring Eyes. �De keuze is aan jou Sakura.�

door DeHeld Stamgast, 5639 / 6056 gepost: 5-12-2007 om 22u02	Antw: sc�ne 7: Homecoming (Finale)
	Het was een ontlading om te merken dat Sakura wist met wie ze te doen had. Dwaine gunde zijn vermoeide beenderen wat rust door zich te laten zakken tegen een van de banken. Bij gebrek aan slaap was het al aangenaam om zijn eigen gewicht even niet zelf te moeten torsen. Toen kwam het mooiste: het serum! Zelfs als hij het had gevonden voor de crash, dan zag de Greyhound er nu ook weer niet zo ordelijk uit nu. "Geen idee. Ik kon het niet vinden voor de crash. We hebben geen tijd om te zoeken." Zoveel was niet gelogen. Dwaine zuchtte. Hij keek met meelij naar Miles, en hoe die verteerd werd. Er mag niet aan getwijfeld worden dat hij meende wat hij zei daarnet. Lijden zonder afzien, dan deed je het humane, ook als Garou. Toen het nodig leek, zou Dwaine hem zelf hebben neergeschoten. Als Likt-Vele-Tepels nu net had toegeslagen en zijn lemmet door de keel van miles had gejaagd, zou Dwaine niet de kracht en overtuiging hebben gehad om hem tegen te houden. Miles zou hen ophouden, dat is waar. Maar ze zouden ook niet zover geraakt zijn zonder hem. "Als we hem moeten doden, dan zullen we dat doen. Schaduwloper is een deel van onze roedel. Als hij het kan overleven, dan moeten we hem helpen leven. Ik ben bereid om mijn deel van de last te dragen." Dat was niet echt letterlijk bedoeld, hoewel het monster er behoorlijk opgezwollen uitzag. Verkleurd en opgezwollen, alsof hij al dood was, net zoals eerder op de bus. Dwaine riep zijn verbeelding een halt toe en richtte zich weer naar zijn alfa. "Ik ben klaar om te gaan lopen." was zijn stellige overtuiging, en hij moest het van wilskracht hebben. De wonden van eerder ware nog niet dicht, en hoewel niet levensbedreigend zouden ze hem wel danig hinderen. Zijn alfa zou beslissen waarheen. Ze zou besluiten om in de Penumbra te gaan. Dwaine probeerde haar zachtjes in die richting te duwen, zoals wolven elkaar met hun snuit de juiste kant aangeven.

door malkav achterban(k), 5486 / 7020 gepost: 11-12-2007 om 15u55	Antw: sc�ne 7: Homecoming (Finale)
	Ze hoorde de Garou om haar heen spreken en merkte dat de ietwat netelige situatie van zojuist bedaard was. Ze realiseerde zich natuurlijk wel dat ze haar daadkracht wat had gesterkt door de gave waar zeer veel homide Garou mee gezegend waren. De zegen van haar pure afkomst werkte natuurlijk ook mee, maar dit kon evengoed een vloek zijn. De keuze die ze eigenlijk al had gemaakt zouden de Ouderen waarschijnlijk als zeer ongepast beschouwen voor iemand van haar pedigree. Het zou de eerste keer niet zijn dat zij zich liet leiden door haar gevoel in plaats van afkomst in gevoelige kwesties. Het deed haar deugd om te horen dat Elle haar de tijd gaf. Tegelijk realiseerde ze zich dat dit waarschijnlijk meer uit medelijden voortkwam. Niet dat dit er toe deed. Ze ging razendsnel de verschillende scenario's af. Zelfs met haar beperkte afwegingen waren de kansen van Miles redelijk abominabel. Al was het minimaal, de enige die nu kon doordringen tot Miles was zijzelf. Ze zou contact moeten maken met hem terwijl hij vocht met de Hydra. Ze zou hem moeten steunen.. Sakura dwong zich, in al haar wanhoop, om niet na te denken of de Wyrm wel vatbaar was voor psychologie. Zowel moest die elementair zijn. Ze was liever zelf gegaan, maar Miles' toestand en de gemoedsrust van de anderen veranderde alles. Hetgeen wat haar de meeste hoop gaf waren Dwaine's woorden, maar het was voornamelijk de lichaamstaal wat haar door zijn regels liet lezen.. Ze ademde enkele malen diep en richtte zich tot de rest. "Dit is uiterste waanzin.. maar ik heb een plan; luister goed. Dwaine, Zed brengt ons naar de Penumbra. Vanuit daar nemen jullie welker vorm aan die jullie het snelste de tunnel inbrengen. In de tunnel kijkt Zed, dan Likt-vele-Lepels, door de sluier om Miles' rugzak te vinden. Als ik me niet vergis ligt deze naast de politiewagen die rechts achter de Greyhound staat. We zoeken het serum. Zed, maak je geen zorgen om directies.. Dwaine kent de weg. De kans bestaat dat het SWAT team de tas hebben of dat deze verplaatst is, maar ik denk het niet. Vooralsnog geloof ik dat ze de plaats delict in tact houden totdat ze zekerheid hebben gekregen van de FBI. Zijn rugzak is het belangrijkste, een tweede 'objective' zou zijn Fetish dolk kunnen zijn, maar waag het niet om daar onnodig risico voor te lopen." Ze liet de toon van haar stem dalen en deed enkele kleine stappen richting Dwaine. Ze fluisterde haast. "Ondertussen zal ik trachten om Miles bij zinnen te houden en als dat niet werkt bewusteloosheid, op welke manier dan ook. Metis genezen te snel. Wat ik wil zeggen is; Neem geen te grote risico's Dwaine. Hou je hoofd erbij,.. ik zal beloven dat ook te doen. Het zal voor ons allebei duidelijk zijn wanneer we alles gedaan hebben wat we konden voor Miles. Hij zou ons nu waarschijnlijk helemaal voor idioten uitmaken... Ik vraag jullie, als jullie het niet voor de Schaduwloper willen doen, doe het dan voor mij. Mijn dank zal eeuwig zijn..." Ze knikte naar Dwaine en boog ietwat voorover Vervolgens maakte ze ook een korte buiging naar Zed en Elle. Als laatste een beleefde knik richting de onteerde Schaduwloper.

door Zorbalt Moorderator, 4630 / 5435 gepost: 11-12-2007 om 21u15	Antw: sc�ne 7: Homecoming (Finale)
	De Bone Gnawer knikte respectvol terug en wierp een blik op het andere, nog actieve, lid van de roedel. Hij schraapte zijn keel en knikte met zijn geblondeerde hoofd naar het Gaiakind om hem duidelijk te maken dat deze hem moest volgen. Voordat hij daadwerkelijk aanliep sprak hij zacht tegen de Stargazer. �Ik neem je collega mee naar buiten. De scheidingswand tussen deze en de andere wereld is hierbinnen erg dik. Bovendien stinkt het hier naar de Wyrm en ik weet niet hoe sterk hij�, en hiermee doelde Zed duidelijk op Schaduwloper,�binnen de Umbra is. Bovendien fungeert hij nu hoogst waarschijnlijk als een magneet voor banes en andere negatieve krachten. Deze kunnen jullie hier minder kwaad doen. Wees voorzichtig met je gave als je zijn geest binnen wil dringen Sakura, want de krachten in hem zullen er alles aan doen om je te beletten hem te vinden, laat staan een gesprek met hem aan te knopen. Verdere waarschuwingen laat ik achterwegen. Laat je niet bedonderen door zijn ogenschijnlijke zwakte. Je bent oud en wijs genoeg om te weten hoever je kan gaan. � De neger deed enkele stappen in de richting van de grote opening voorin de bus. In het voorbij gaan tikte hij Elle vriendschappelijk op haar schouder. Ze glimlachte zonder vreugde. Terwijl ook Volgt-de-Wind naar voren liep richtte Zed zich nog een maal tot de twee vrouwen. �Ik neem het Gaiakind mee naar buiten, want het membraam is daar een stuk dunner. Zijwaarts stappen moet voor ons geen probleem zijn als we een stuk van deze blikken doodskist, de weg en de tunnel af zijn. Jullie wachten hier op ons. Als wij niet terug zijn over een half uur dan doden jullie de Metis en brengen jullie die verdomde fetish in veiligheid. Als wij terugkomen en we merken dat de Wyrm jullie besmet heeft, maken wij zondermeer een einde aan jullie leven.� En met deze bemoedigende woorden verlieten de twee weerwolven de bus.

door DeHeld Stamgast, 5645 / 6056 gepost: 14-12-2007 om 21u28 gewijzigd door DeHeld 15-12-2007 om 17u37	Antw: sc�ne 7: Homecoming (Finale)
	Spreek voor jezelf, bedacht Dwaine zuur. Hij had net een achterhoedegevecht geleverd tegen de Wyrm en schatte zijn kansen zo al niet erg hoog in. Als de anderen ten onder gingen, was het voor hem en deze vreemde snuiter ook het einde van de rit. Toch hield hij zijn bek en volgde gedwee het plan. Het hoofd gebukt bevrijdde hij zich van de Greyhound, en stond nu voor het eerst stil bij de klap die het stalen karkas had gekregen. Binnenin leek het erg, maar had hij zich geen rekenschap gegeven van de krachten die op het staal hadden ingewerkt. Het ding had hen toch nog vrij goed beschermd, alles bij elkaar. Dwaine haastte zich achter Likt-Vele-Lepels aan, die ondanks zijn haast toch een respectabele afstand nam van de bus. Dwaine zou al snel begrijpen waarom. de Bone Gnawer liep met zijn blik de hemel af en liet dan het spiegeltje met kralen en veren flikkeren in het weinige licht. "Concentreer je." was zijn enige instructie, en Dwaine was al lang blij dat hij niet teveel betutteld werd. Het was inderdaad stom van hem geweest om Miles zo achter te laten in de tunnel. Hij vond het trouwens ook maar gelukkig dat niemand hem ooit gevraagd had om uit te leggen hoe je de Umbra bereikte. Het was een soort blikvernauwing in de spiegel, tot je door het oog wordt gezogen. Dwaine zou niet snel jongelingen onderwijzen in de wegen van Gaia. De Umbra zelf lijkt wel ergens op de echte wereld, maar het is nooit een perfecte kopie in olieverf. De tinten zijn er altijd meer pastel, omdat Luna hier altijd aan de hemel staat, en het licht er anders is. Ook de ligging van het land zag er anders uit. De bomen zijn langer, het terrein wilder. Ditmaal viel dat nog meer op, omdat de hemel met donkergroene wolken gevuld was. Het middelpunt van de rondbeweging van de dikke, vettige wolken was de bus, een gerafelde constructie van webben verderop. Het geraamte was herkenbaar, en losse draden en gaten tussenin toonden dat het ding beschadigd was, ook in de Umbra. Resten van het zacht fonkelende web vormden een spoor naar boven toe, naar de tunnel. Dwaine probeerde te zien of er een link was tussen de plaats waar hij wist dat Schaduwloper lag en het zwarte gat in de wolken boven. Er sijpelde inderdaad een olieachtige substantie uit het midden van de bus. Met wat verbeelding werd het goedje uitgeperst van bovenaf. Koude en slechtheid straalden uit e bus, en sloegen Dwaine om het hart. Het bracht hem weer tot het besef dat hij een taak te doen had. Omdat het spoor zo zichtbaar was, had Zed hem geen wenk moeten geven. Met een dierlijke opstoot van energie begon Dwaine te klimmen, springen en lopen naar boven, waar de weg lag. Beide heren, nu wolf en hond, hielden snuivend halt toen ze het brede plateau van asfalt bereikten. Ook hier stonden constructies van web, en ook hier was niet meer alles zo net geordend als eerst. In tegenstelling tot de normale orde van een web stond alles hier alsof het de weg dwars was overgestoken. Stukjes web waren losgekomen van het geheel losgekomen en bedekten het oppervlak. Hier en daar spookte een felle kleur over het netwerk. Vuur, vermoedde Dwaine. Als wolf voelde hij althans de instinctieve aandrang om op een afstand te blijven. Van deze kant bekeken was en brand niet iets destructiefs, de blauwe en rode weerschijnen leken iets levends te zijn, een toevoeging aan de creatie, een extra wezen dat in het web leefde. Er leefde trouwens nog wat: tussen de wagens bewoog een silhouet, alleen gedefinieerd door een lichtrand waar de schaduw eindigde. Dwaine legde zijn oren plat tegen zijn kop. Zou dit de eerste bane zijn die op de bus afkwam? Waren er nog Black Spirals overgebleven? Het ding hield zich alleszins schuil tussen de autowrakken, vaag menselijk, en toch... "Een van ons." schudde Likt-Vele-Lepels de bekommermis van zich af. "Doodgraver." Meer uitleg kwam niet. Met gelijke tred liepen de wolven broederlijk naast elkaar. In de Umbra was de tunnel een geordende leegte in het wild. De gapende muil in de rotsen kraakte en zuchtte: nog steeds probeerde de berg vergeefs om de tunnel dicht te drukken. Binnenin brandde licht. Het kroop er letterlijk over de muren; insecten die koppig hun voorgangers volgden, in rechte lijn naar de andere kant. Het was, zelfs met de beschadigde wagens erin, een voorbeeld van hoe mooi het werk van de Weaver kon zijn. Wat meer is: op het eerste zicht was het er rustig en verlaten. Van de Wyrm viel geen spoor te bekennen. Ze gingen naar binnen. Voorzichtig snuivend en bedacht op plots opduikende dreigingen laveerden ze tussen de webben constructies in de tunnel. Het viel niet echt te schatten hoe diep ze moesten zijn, maar Likt-Vele-Lepels wist wat hij zocht. Dwaine ging er verkeerd van uit dat hij een goede plaats zocht om terug te gaan naar de andere kant van de realiteit, en zocht zelf naar iets van die aard. Het licht was valig blauw en roze geworden, zonder dat de beestjes aan het plafond daar iets mee te maken hadden. Toen ze plots de eerste Black Spiral Dancer zagen, stond Dwaine meteen stil. De figuur die daar lag was niet erg aantrekkelijk, ook al waren de details niet goed zichtbaar. Doods, finaal en onaantastbaar, lag hier een afdruk van de verslagen vijand. Veel medelijden voelde hij niet. Nu ze de plaats van het gevecht hadden bereikt, moesten ze wel uit de Umbra komen. Dwaine duidde met zijn kop een aan het zicht onttrokken plaats aan. Toen ze weer door de barri�re gingen, hier veel dikker dan in het bos bij de bus, schoten de dampen van het traangas meteen weer in hun keel. De hond en de wolf moesten kwijlen om niet te rochelen of kokhalzen, maar geluid konden ze zich niet veroorloven. Ze bleven zo stil mogelijk, en niemand scheen hen op te merken. Geen voetstappen. Niets. Door onder de wagens door te kijken, bevestigden ze dat er nergens mensen in de buurt waren. Geen levende. De lichamen van de Black Spirals, hier veelal in hun menselijke vorm, lagen er nog ongestoord. Het gevecht had zich hier afgespeeld. Op de grote lege plaats, waar het pad van vernieling begon, daar stond de bus, orienteerde Dwaine zich. Hij begon zijn zoektocht op de plaats waar hij Miles had achtergelaten om een uitgang te zoeken. Hij had Miles er naartoe gesleept... van die kant ongeveer. Met korte etappes liep hij laag tussen de politiewagens door, maar zag niemand. Nieuwsgierig probeerde hij met zijn kop laag te gaan, en met een ongestoorde blik naar de ingang van de tunnel te kijken, maar die was te veraf om goed te kunnen zien. Dat maakte het hem wel makkelijk om de rugzak terug te vinden. Dwaine was opgelucht. Dit deel alleszins bleek eens goed te lopen. Likt-Vele-Lepels was hem altijd een etappe achter gebleven, tevreden om uit het zicht te wachten. Net als de Bone Gnauwer transformeerde Volgt-de-Wind zich naar Glabro. Snel snoerde Dwaine de rugzak dicht. Ze voelde zwaar aan: Miles' fetishes en de rest zaten er nog in, alles wat ze hadden achter gelaten. "Wegwezen." deelde Dwaine zijn suggestie mee aan zijn geblondeerde kompaan.

door malkav achterban(k), 5489 / 7020 gepost: 16-12-2007 om 16u10	Antw: sc�ne 7: Homecoming (Finale)
	Sakura keek de merkwaardige Lupus en Dwaine na toen zij de bus verlieten, in gedachten wenste zij ze veel geluk. Likt-vele-Lepels was duidelijk ge�rriteerd omtrent haar keuze, niet dat dit haar veel deed. Ze draaide zich naar Miles die nog steeds verstrengeld in de banken hing. Ze bleef uit voorzorg in haar Glabro vorm en staarde hem verwonderd aan. Ze sprak rustig op hem in. "Miles-chan,.. Schaduwloper..Ik ben het; Sakura-sama.. Je zal nog even vol moeten houden .. versta je me? Het beurze lichaam van de Schaduwloper hing als een koude lappenpop tussen de stellingen, zijn lange bleke armen tussen het verwrongen metaal van de banken geklemd. Zijn borstkas ging snel op en neer en diep vanuit zijn keel klonk een dreigend geluid, wat Sakura deed denken aan het onderaardse gerommel van berg `Sakurajima`, een vulkaan. De metis had zijn ogen gesloten, maar het Sterrekind zag hoe de punten van zijn oorschelpen trilden op het moment dat ze sprak. Het leek er niet op dat haar roedel genoot in enige staat was om te praten, maar ze voelde dat diep daarbinnen Miles zich roerde. Hij leek echter niet naar de oppervlakte te kunnen komen. "Schaduwloper, ben je daar? Als je me hoort open je ogen.." Ze had niet veel opties over behalve ��n enkele, en deze was meer dan riskant. Andere momenten had ze waarschijnlijk de meest wijze beslissing genomen maar ze kon hem simpelweg niet aan zijn lot over laten zonder het uiterste te doen wat binnen haar mogelijkheden lag.. Nogmaals, teder fluisterend alsof ze het tegen een kind had. "Miles-chan,.. open je ogen alsjeblieft!" Op dat moment klonk er een stem, een stem die ze herkende en van ver leek te komen. Ze moest goed luisteren en het leek wel een droom, maar ze verstond de woorden die uit de muil kwamen wel degelijk goed; �Takashi Sakura-chan, ik ben het, Luke, alles is nog niet verloren. Ik weet niet hoelang ik dit nog vol kan houden� De Metis bleef bewegingloos en doods hangen. Ze hield haar hoofd even schuin. De woorden raakten gevoelige snaren maar ze kon zich tegelijk niet van de gedachte ontdoen dat dit de Wyrm was die sprak.. Lucas Shinshiro, haar wijlen man, was een mens.. Geen umbral geest of wat dan ook.. Ze trachtte zich enkel op Miles te richten. "Doe je ogen open Miles,..laat me je helpen.." �Hij kan je niet horen. Luister naar me, mijn lief. De fluit is vervloekt. Ik weet wat ze willen�ze willen juist dat de dat vervloekte ding naar New York gaat. Het zal iedereen besmetten als een kanker. Je ziet wat het met de Schaduwloper doet, wat het met jullie Alpha deed. Het zal het einde zijn van Gaia�s kinderen� Vervolgens sprak de stem verder in haar moedertaal, "`Elk moment denk ik terug aan die vervloekte week, we hadden onenigheid en ik ging te ver gezien je baan in DC. We hebben het nooit goed kunnen maken. Als ik die dag niet was gaan werken waren we nu nog bij elkaar geweest. Ik mis je warmte, je aanraking.`" Heel even geloofde ze dat dit werkelijk Lucas was, totdat hij begon over hun ruzie. Iedere Japanse etiquette wees erop dat zulks dingen onbesproken bleven. Als een relationele ruzie niet was uitgesproken voordat de geliefden hun huis verlieten zou er nimmer meer over gesproken worden. Dit gaf haar alle bevestiging; Dit was Lucas niet. Ze deed een kleine stap richting hem en sprak hem ook aan in het Japans, in haar zangerige Kyoto-Kansei dialect. "`Ik mis Lucas-chan ook Wormgebroed,.. We hebben een missie, en dat instrument gaat naar New-York. We zijn niet zo ver gekomen om nu om te draaien. Beangstigd dit je?`" Met een ruk hief de Metis zijn kop omhoog en zijn grote witte ogen leken te gloeien. Niet ver achter haar raapte Elle het pistool van Stonecutter van de grond en richtte het wapen met vaste hand op de verwrongen kop van het monster. Met een gruwelijke grimas leek het wezen te grijnzen en voordat Sakura iets kon doen vloog er een plakkerige substantie uit zijn bek. Vanuit zijn benarde positie kon hij niets anders doen dan spugen. Een melkwitte klodder die rook naar bedorven zuivel raakte de kleding van de Japanse schone. Elle deed een stap naar voren en was duidelijk van plan om de trekker over te halen. Sakura hief haar hand richting Elle. "Nee,.. ik ben klaar voor hem.", een kleine gloed van hoop viel over Sakura's gelaat, een glimlach bijna. De Wyrm bleek meer dan bespeelbaar tot haar opluchting en hij had uiteindelijk toch zijn ogen geopend, dit was het moment waar zij op gewacht had. Ze keek het wezen strak aan en mompelde een arrogante "`Yatta!`". Ze staarde diep in zijn ogen en trachtte Miles te vinden, desnoods diep daarbinnen.. Ze forceerde haar geest richting de abominatie.

door Assunkill Wandraak, 4321 / 5128 gepost: 16-12-2007 om 17u51	Antw: sc�ne 7: Homecoming
	Ze was verloren in duisternis. Ze voelde Miles' aanwezigheid zeer zwak. Wat ze ervoer had ze nog nooit eerder meegemaakt. Het leek alsof ze zocht naar een minieme speld in een hooiberg.. Een hooiberg van wanhoop, haat, woede en bloed lust. Er waren simpelweg teveel zwarte emoties en ze moest zich ervoor hoeden om niet weg te vluchten. Ze vroeg zich dan ook af waar de venijnige lucht van rottend vlees en iets wat leek op brandend rubber vandaan kwam. De geest van Miles was iets onmenselijk geworden. Uiteindelijk zag ze ver beneden haar het naakte lichaam van de Schaduwloper. Yatta, mompelde ze nogmaals en ze richtte zich op hem. Tegelijk hoorde ze de duisternis om haar heen tot leven komen. Ook zij was gevonden. Honderdduizend gloeiende naalden staken in Miles geest, toen hij voelde hoe hij langzaam een andere richting werd uitgetrokken dan die van de afgrond. Hij had geen tijd om erover na te denken en hij had het trouwens niet gekund. Proberen denken maakte de pijn nog erger. Miles probeerde zich onzichtbaar te maken voor de onontkoombare naalden en liet alles over zich komen. Ze vluchtte richting Miles, weg van de duisternis die haar trachtte te verzwelgen en de omgeving leek te veranderen. De ijskoude wind die langs haar lichaam gierde verdween en de duisternis werd naar buiten gedrongen. Ze stond in de Punjab Deli, haar 'zakelijk' restaurant en lunch ruimte in New York. De plaats waar ze de Schaduwloper het eerst ontmoette. De ambiance was er anders nu. Ten eerste was het uitgestorven op hen na, en op de tweede plaats zou een blik naar buiten geen zicht bieden op de drukke straat met daarachter de west-ingang naar Central Park. Het was donker buiten en een gelige mist leek vanaf buiten tegen de ramen te plakken.. Binnen was het niet veel vrolijker. Onaangeroerd eten stond op de tafels waar maden in rond krioelden.. Het werd haar duidelijk dat dit niet enkel haar geesten beeld was.... "Miles?" Sakura's stem klonk verrassend zacht en dichtbij. Miles tilde zijn hoofd op van het tafeltje waarop hij voorovergebogen lag. De spieren in zijn nek waren stijf en pijnlijk, hij kon zich maar langzaam bewegen. Hij moest een paar keer knipperen met zijn ogen eer hij zijn blik scherp gesteld kreeg. Uit zijn neus en oren liepen straaltjes bloed. Geen dun, zwart vocht deze keer, maar de dieprode, plakkerige vloeistof. "Sakura...?" "Hai, Miles-chan,.. ik ben het. We doen ons uiterste best om je te redden. Er is een kans dat je gereinigd kan worden.. en met alle eerlijkheid; de kans is zeer miniem. We hebben hulp van de Ivoren Wachters.... Hoe is de service hier eigenlijk?" Ze schoof de stoel tegenover hem naar achteren en nam plaats aan het tafeltje wat plots wel heel erg ondermaats leek in zijn Crinos vorm. Miles knipperde opnieuw met zijn ogen. Zijn ademhaling ging oppervlakkig, maar niet snel of hijgend. Het maakte het moeilijk om te praten. "Beroerd..." Miles probeerde zich recht te zetten, maar zijn lichaam miste de kracht om zichzelf te verplaatsen. Het lukte maar half. Hij keek Sakura smekend aan. "Maak me af, Sakura. Maak een einde aan mijn lijden." De Punjab Deli leek de plaats te zijn in een ziekelijke post-apocalyptische wereld vol verderf. In de mistige duisternis achter de ruit verschenen vreemde vormen. Oplichtende bleke ogen vol waanzin en woede verschenen bij het glas en slijmerige uitsteeksels die weinig weg hadden van handen beroerden de ruit. Door de mist en het gebrek aan licht waren duidelijke vormen niet te herkennen, maar de twee Garou voelden hoe ze bekeken werden. In het pleisterwerk en op de muren verschenen vochtplekken die langzaam groter werden en de lampen boven de tafel knipperden een kort moment als een stroboscoop lamp aan en uit, maar het licht bleef branden. "Ik verdien het om te sterven. Ik heb mijn roedel goed gediend, ik heb mijn maten geholpen, ik heb de fluit gered. Ik heb alles gegeven, alles. Ik mag sterven. Alsjeblieft, Sakura..." Ze staarde omhoog naar zijn kolossale lichaam wat boven de tafel uit torende. Ze fatsoeneerde haar mantelpakje en ging iets rechter zitten. Ze trachtte de surrealistische veranderingen te negeren die ze om haar heen zag plaats vinden. "Je hebt Owls' Scouring Eyes zeker goed gediend, en je hebt zelfs teveel gegeven. Juist daarom mag je niet sterven, onze missie zit er nog niet op. We doen wat we kunnen, en ik beloof je; als ik zie dat je lijden werkelijk ondragelijk word.. Ik zal je dan pas verlossen. Nu nog niet Schaduwloper.. je mag niet opgeven.. dat is een bevel! Een percentage van verlossing rond de tien procent vind ik nog gangbaar. Onze roedel heeft al genoeg verliezen geleden, ik wil jou ook niet kwijt, mijn vriend." Met een plots erg felle blik keek Miles zijn Alpha aan. Wat wist zij van zijn lijden? Hij had zijn leven geofferd voor het hare en het enige wat zij deed was hem laten creperen van de pijn. "Drie keer heb ik om genade gesmeekt van mijn roedel, drie keer is het genegeerd. Ik verdien deze marteling niet. Dankbaar zijn jullie..." Miles wou op de grond spuwen, maar hij moest hoesten en er droop slechts enkele rode slijm draden uit zijn bek. Zijn massieve gestalte kromp in mekaar en hij keek Sakura niet meer aan. "Verwacht geen dankbaarheid als je er in slaagt me te 'redden'..." Een lange slijmerige draad maakte zich los van de vochtplek boven hun tafeltje en viel met een luide spat op het houten blad. De houten sier balken aan het plafond kraakten en stof dwarrelden naar beneden. Ondertussen klonk er een harde bons op het venster en een verwrongen kop, bloederig, vlezig en voorzien van meerdere muilen gleed langs het glas en liet een bloederig spoor na. Ook op het afgebladderde hout van de deur klonk het gekras van nagels. Naarmate ze Miles zag opgeven merkte ze op dat dit directe gevolgen had op het droombeeld. Enkel Miles kon de Wyrm buiten deze reflectie van de Punjab Deli houden en het leek erop dat hij op het punt stond van overgave. Woedend was Miles. Wat bezielde die idioten om hem in leven te proberen houden? Wat had hij gedaan dat hij met die ondraaglijke pijn moest blijven leven? Als Sakura zijn leven wou redden om haar eer als Alpha te redden, werd ze vriendelijk bedankt. Tranen welden op in Miles' wolven ogen. Alles deed zo'n pijn... Zo verschrikkelijk veel pijn... Sakura zweeg en ze voelde een brok in haar keel. Het was overduidelijk dat Miles al had gekozen. Daarnaast vroeg ze zich af of hij wel helemaal de oude zou worden zelfs als hij gereinigd zou worden. Waarschijnlijk niet. Ze schrok op van het geluid achter haar. Ze waren bijna binnen... Sakura stond op en liep om de tafel naar Miles. Ze legde haar hand op zijn schouder. "Het spijt me Schaduwloper. Dit gaat inderdaad om jou in plaats van mij... Vaarwel mijn vriend, je naam zal bezongen worden." Ze keek op en zag het raam barsten. de deur versplinterde en het plafond werd weg gereten de duisternis in. Onherkenbare vormen en vlezige objecten grepen naar binnen. Sakura sloot haar ogen en verliet deze tragische plaats. Ze kwam terug in haar lichaam en moest een neiging tot kokhalzen onderdrukken. Deze gave had ze al vele malen gebruikt, maar nimmer was het zo angstaanjagend en vreemd geweest zoals nu. Ze gebaarde Elle om wat ruimte te nemen en Sakura veranderde van vorm. Ze groeide hevig door tot haar Crinos vorm en spreidde haar rechter klauw, dezelfde klauw waarmee ze Dani�l Lismore haar genade had geschonken. Een heldere traan gleed langs haar snuit naar beneden. De gedachte dat twee Packleden aan haar klauw zouden overlijden hield haar kortstondig tegen. Ze begreep dat Miles' huidige pijn ondragelijk zou moeten zijn, maar tegelijk besefte ze dat zijn woorden slechts een uitvlucht waren. Natuurlijk wilde hij een eind aan zijn lijden. De makkelijkste beslissing was de dood. Was het daadwerkelijk Miles geweest die haar had verzocht om hem te verlossen uit zijn lijden, of was het enkel de wanhoop die sprak. Vluchtig dacht zij terug aan de zware bevalling van haar kleinste nichtje. Haar zus was door een lijdensweg gegaan in de laatste maand van de zwangerschap en ze had het bijna niet gehaald. Achteraf had zij Sakura verteld dat zij ondanks de ellende waarschijnlijk hetzelfde was ondergaan als ze het nog eens moest overdoen. Ze had de keuze over haar eigen leven of dat van het kind. Een keuze die ze niet wilde maken.. Beiden hadden het overleefd tot verbazing van de doctoren. Ondanks zijn woorden zou Miles haar dankbaar zijn. Ze kon hem niet laten sterven, tegen beter weten in zelfs. Zolang er een kans was zou zij die grijpen. Ze liet haar arm zakken maar bleef alert. Ze had Miles eigenlijk al gezegd dat ze hem uit zijn lijden zou verlossen,.. maar terug in de bus kon ze het niet. Neen, ze weigerde te accepteren dat haar roedel nog verder uitgedund zou worden. Er was nog een klein fragment van hoop. Het wachten was op Dwaine...

door Zorbalt Moorderator, 4636 / 5435 gepost: 16-12-2007 om 19u36	Antw: sc�ne 7: Homecoming
	Het monster brulde hysterisch toen Sakura�s geest haar link met de gevangen ziel van de Schaduwloper verbrak. De Alpha van Owl�s Scouring Eyes tolde op haar benen en kon zich met moeite staande houden. Naast haar had Elle een stap achteruit gedaan en hield het zilveren wapen nog steeds op de belichaming van de Wyrm gericht. Toen de Stargazer de wolf aanriep en in al haar woeste glorie op haar zieke roedelgenoot afstapte om een snel en gepast einde te maken aan de behuizing van het kwaad, kwam een aarzeling over haar. Ze liet haar klauw zakken en keek om zich heen. De belichaming van de Wyrm had niet meer nodig. De twijfel van de Stargazer gaf het genoeg tijd om zijn kracht tentoon te spreiden. Met een heldere, melkwitte blik keek de kop van Schaduwloper naar de �Fluwelen-Klauw�. Meerdere stemmen klonken uit de vachtloze keel en toen de blikken van Elle en de Metis elkaar vonden zag het creatuur zijn kans schoon. �ElLE VoOrHiEs, DoOd DiE TeEf! Alle kleur leek uit het gezicht van de FBI agente te verdwijnen en met waterige ogen draaide ze zich om naar de Japanse weerwolf. Ondertussen kraakte het verbogen ijzerwerk waarin de Metis gevangen zat. Het monster was nog steeds gewond, maar had duidelijk een gedeelte van zijn kracht teruggekregen.

door DeHeld Stamgast, 5647 / 6056 gepost: 16-12-2007 om 21u03	Antw: sc�ne 7: Homecoming
	Als Glabro kon hij tenminste de rugzak manipuleren zoals de bedoeling was. Toen dat in orde was, bleef Dwaine bewegingsloos zitten, en probeerde zelfs het raspen van zijn ademhaling te minderen. Met dat traangas kon hij toch niet ademhalen. Zed focuste zich helemaal op zijn spiegeltje. Het was niet eenvoudig om hier door de Gauntlet, het beschermde vlies tussen dagkant en Umbra te raken. Gelukkig bleef het kalm in de tunnel: er stond geen acute tijdsdruk op. Na enkele pogingen was het zover, en zonder een woord te wisselen volgden ze allebei hetzelfde traject terug, langs de schimmen van de nu onschadelijke Black Spirals de tunnel uit, nog steeds op kousevoeten. Er kon nog steeds gevaar op Schaduwloper afkomen. Minder zorgvuldig sprong Zed over de brede rotsen naar de weg, naar de bus beneden. Dwaine kon hem niet bijhouden, omdat hij op twee poten liep en de heroverde rugzak niet zou willen beschadigen op de steengrond. Het was duidelijk dat de Bone Gnawer gehaast was om iets dat Dwaine nog niet gezien of geroken had. Voor zover hij kon opmaken zag de situatie in de Greyhound -of wat ervan over bleef- er niet veranderd uit. Op een afstandje van de bus verlieten ze weer de Umbra. Likt-Vele-Lepels was hem weer te snel af en spurtte grommend naar de bus, waar hij met een kwieke sprong naar binnen ging. Het gegrom verdween in de stalen kooi. Al snel daarna klonk er overduidelijk een pistoolschot. Dwaine, als Glabro en met rugzak, stak kort na hem de kop binnen. Zed was als een weerlicht in de aanval gegaan en had Elle's schot doen afbuigen. De kogel ketste op de bodem van de bus en volgde verder een onzichtbaar en hopelijk ongevaarlijk traject. Achter Elle, die geen keus had dan toe te geven aan Zeds ijzeren kaken en het wapen liet vallen, stond Sakura in crinosvorm tegen de crinosmassa die Schaduwloper was geweest. Er zat weer meer leven in. Miles had hem gezien, de aandacht getrokken door het schot en maakte een dreigend geluid. Zijn ogen waren vaalwit. Er bleef geen tijd voor overleg. Als het serum niet zou werken, waren ze gezien. Dwaine zwierde de rugzak van zijn rug en greep naar het metalen koffertje, nauwelijks groter dan een juwelenkistje. Hij moest het uit de rugzak halen om het te openen en verloor zo weer tijd. Naast de blauwige ampullen zat een aparte doos met het injectiepistool. Nog meer onnodige verpakkingen, typisch iets voor die Wyrmfanaten, knarstte Dwaine met zijn tanden. In het andere kistje zat een soort futuristisch pistool, met een plastic kap over de naald. De ampul moest er vanachter worden ingeschoven. Ondertussen keek Dwaine op. Miles had hem gezien; hij zou begrijpen dat het serum terug was. Kon hij maar oogcontact maken met Sakura, zodat die het ook wist...

door malkav achterban(k), 5492 / 7020 gepost: 20-12-2007 om 20u36	Antw: sc�ne 7: Homecoming
	Ze kon voor een moment, wat een eeuwigheid leek te duren, geen vat krijgen op de situatie om haar heen. De confrontatie met de ware Miles en zijn innerlijke 'demonen' had haar even uit het veld geslagen. Ze moest zichzelf werkelijk dwingen om terug te keren naar het hier en nu. Ze had in haar benadering een ferme geestelijke barri�re opgeworpen tegen de invloeden van de Wyrm. Een blokkade die haar ongewenst ook distantieerde van de werkelijkheid. De overgang van de akelige geestelijke ontmoeting naar de harde realiteit was te abrupt geweest voor haar. Er gebeurde te veel om haar heen. Ze hoorde een schot en penetrante kruitdampen drongen haar snuit binnen. Ze rook het maar niets van de ware toedracht van het voorval drong tot haar door. Zelfs als ze wel geraakt was had ze dit waarschijnlijk niet eens door gehad, mits ze het overleefd had. Sakura had niets meegekregen van de bloeddorstige wanhoop wat het gedrocht had geprojecteerd op Elle. Het enige wat haar bezigde was het focussen op de situatie direct in haar gezichtsveld voordat deze nog verder uit de klauwen zou lopen. Ze zag de beweging voor haar, de abominatie die eens Miles was begon te schokken en ongecontroleerd te bewegen met een onmenselijke motivatie. Ze zag het gedrocht wringen om los te komen van de constructie aan stoelen en buizen die horizontaal door de bus staken. Ze tolde nog steeds op haar poten en schudde met haar kop om de desori�ntatie van zich af te werpen. Ze greep een stalen buis, die naast haar door de bus stak, om haar balans niet te verliezen. Haar klauw gleed over het kleine kastje aan de buis waar een knop op was bevestigd. De knop om aan te geven dat je er de volgende halte uit wilde. Ze voelde enige speling toen ze erop leunde. In haar ooghoek zag ze Zed worstelen met Elle en niet ver van hen vandaan zag ze Dwaine.. Het drong nauwelijks tot haar door in wat voor gevaar zij nu verkeerden.. Ze vroeg zich maar ��n ding af; Was het Dwaine gelukt om het serum te bemachtigen? Ze kon er niets van zien maar hoopte uit de grond van haar hart dat Dwaine geslaagd was. Ze zag dat Miles zich enkel richtte op de Garou naast haar. De vastberaden waanzin van het beest was nu enkel op hen gericht leek het wel. De Wyrm in Miles was angstig of op z'n minst wanhopig. Het kon niet anders dat het serum in de bus was nu want in iedere andere situatie zou Sakura de grootste bedreiging vormen. Hij leek haar te negeren. Ze spande iedere spier in haar lichaam en rukte aan de stang. In eerste instantie boog deze lichtelijk totdat ze metaal hoorde barsten. De bouten op de kram waarmee het vast zat aan de wand sprongen en het object gaf mee. Ze trok de lange buis los en zwaaide deze ongecontroleerd richting Miles. Het ratelde langs de constructie alsof het een uit proporties gegroeide xylofoon was. Het herhalende geluid van metaal op metaal galmde door de ruimte. Ze pakte de zware staaf stevig vast met haar klauwen en stootte deze als een speer op de brede borst van de Schaduwloper. Ze zette het uiteinde tegen haar schouder en leunde er met alle macht tegenaan. Ze moest hem er van weerhouden om los te komen. Ze moest hem klem zetten en hopen dat ze hulp kreeg. De enige heldere beredenering die ze nu nog had was om afstand te bewaren van het monster en het tegelijk vast te pinnen totdat hij geholpen werd.

door Zorbalt Moorderator, 4641 / 5435 gepost: 20-12-2007 om 23u31	Antw: sc�ne 7: Homecoming
	Pas toen het afgebroken uiteinde van de metalen buis de bleke huid van de Schaduwloper doorboorde, draaide de monsterlijke kop zich in de richting van de Japanse Garou. Het zieke lichaam was niet meer dan een willoos voertuig voor de machten der corruptie en de getergde geest van Miles leek verder en dieper te zijn weggestopt dan voorheen. De kans was aanwezig dat de ziel van de Silent Strider nu werkelijk was vernietigd. Met zijn doodse blik keek het ding verwilderd naar zijn tegenstander en pakte de buis met zijn lange klauwen beet. De Witte Lotus hield het uiteinde van dit amateuristische wapen stevig vast en zag tot haar schrik en verbazing hoe het creatuur het uiteinde van de buis niet uit zijn schouder rukte, maar juist naar zich toe trok. Het koude metaal schoof zijn lichaam in alsof het vlees zo zacht was als boter. Een zurige lucht ontsnapte uit de wond en al snel kwam het uiteinde van de buis er aan de achterkant uit. Een stinkende damp steeg op van het vochtige metaal en de twee vijanden kwamen dichter bij elkaar te staan. Vrijwel gelijktijdig vochten de twee roedelleden van de Ivoren Wachters met elkaar. Elle probeerde verwoed om aan de sterke kaken van de hond te ontsnappen, maar de Bone Gnauwer bleef haar grommend en met de kop schuddend vasthouden. Waarschijnlijk was het de helse pijn die haar terug bij zinnen bracht. Geschokt keek ze naar haar arm en toen Zed in de gaten kreeg dat de Fluwelen-Klauw niet meer onder de gruwelijke invloed van het vlees geworden kwaad stond, liet hij luid piepend los. Tranen, eerder van schaamte dan van de pijn, stonden in Elle�s ogen en ze boog razendsnel naar beneden om het zilveren wapen van de grond te rapen. Dit keer zou ze het monster de kans niet meer geven om haar hoofd binnen te dringen. Het moest vernietigd worden. Door de plotselinge aanval van de Alpha van Owl�s Scouring Eyes had het Wyrmcreatuur zijn aandacht niet meer op Dwaine gericht en dit gaf het Gaiakind de mogelijkheid om het futuristisch ogende injectiepistool te laden met een glazen ampul. Hij keek toe hoe zijn roedelgenoten de confrontatie met elkaar aangingen en besloot van deze gelegenheid gebruik te maken. Het pad was vrij en het wapen was geladen.

door DeHeld Stamgast, 5651 / 6056 gepost: 22-12-2007 om 13u56	Antw: sc�ne 7: Homecoming (Finale)
	Met een klik zakte de ampul voelbaar dieper tot in de lader, ongeveer zoals je een inktpatroon in de printer schuift, en het gebruiksvriendelijke apparaat was paraat. Gelukkig hadden de makers ervoor gezorgd dat het niet veel concentratie vergde om het pistool juist te laden, als je voor een of ander dol beest stond. Dwaine keek weer op en zette zich af om genoeg kinetische energie op te bouwen en schoot de bus in, het wapen doorgegeven aan zijn linkerhand, want met zijn rechter moest hij zich precies kunnen vasthouden. Over de leuningen van de zetels suisde hij dieper naar binnen, vermijdend dat hij met zijn voeten op de vloer moest zetten. In zijn onstabiele gezichtsveld zag hij dat Sakura al haar kracht gebruikte om Miles in bedwang te houden. Zo behendig als hij kon zijn met drie ledematen en een kostbare verdovingsspuit in zijn vrije hand, kroop Dwaine door het midden van de gekantelde bus. Boven Miles hing een krachtige zure geur, de geur van dood of toch minstens onrustwekkende ziekte walmde op uit een plas op de vloer. Dwaine probeerde halt te houden en met het pistool in het zachte lichaam van Miles te prikken, maar toen hij begon te remmen verloor hij zijn wankele evenwicht en zonk over een zetel naar beneden, spartelend, omdat hij zijn arm nog wel kon gebruiken, en toch niet bij machte was om zijn lijf te verschuiven, zodat Miles buiten bereik bleef. Hij kantelde dan maar vooruit en kwam onelegant met zijn neus terecht waar Sakura's voeten en Miles zijn poten stonden. De stank van chemisch verrijkte gal plakte ook aan zijn eigen neus, rook hij. Toch was dit de gedroomde kans, omdat hij ongehinderde toegang had tot de kuiten van Miles. Dwaine had niet veel ervaring met naalden: geen drugs, weinig medicijnen, en hoewel hij tijdens de atletiek genoeg vreemde spuiten had zien circuleren had de wolf in hem er voor gezorgd dat hij geen stero�den moest spuiten, nog afgezien van zijn wantrouwen voor dat goedje dat mensen in vleesbergen kon veranderen. Intramusculair of intraveneus, Dwaine zou het geweten hebben. Het enige wat hij nu wel wilde vermijden, was dat hij scheenbeen zou treffen. De naald die afbrak voor het serum werd toegediend, zou fataal zijn. Dwaine stoote het pistool zo diep als het wilde gaan in de kuit en haalde de trekker over, zo hard hij kon. Hij meende te zien hoe zich rond een bult opblaasde, en maakte zich meteen zorgen over zijn poging om voor dokter te spelen. De vochtophoping verspreidde zich echter aan een gelijkmatig tempo als een inktvlek in de bleke huid van het achterbeen. Miles brulde en bewoog spastisch ten teken dat hij gevoeld had dat er bepaald onzachtzinnig in hem werd gestoken. Sakura hield hem even hardhandig op de grond. Vergeefs schraapte de nagels van een klauw aan de rug van Dwaine en dat duurde niet erg lang, want met de schreeuw sterfde ook zijn spierkracht. Alleen de zwaartekracht bleef sterk, en trok Miles weer op de grond. Het serum had hetzelfde effect gehad als een stevige linkse uppercut. Het resultaat was vrij verbluffend. Nog steeds half op de vloer en half over de bank gedrapeerd, keerde Dwaine zijn kop om naar het gezicht van Miles te kijken. Tussen de spleten van zijn ogen was enkel het melkwit te zien. Het monster was bewusteloos. Elle Voorhies liet het pistool zakken en zijn Alpha trok haar "lans" voorzichtig terug uit het lichaam van de Metis. Deze bleef als een bleke vaatdoek liggen. Het gevaar was geweken en een stilte vol opluchting vulde de bus.

door Zorbalt Moorderator, 4643 / 5435 gepost: 22-12-2007 om 14u12	Antw: sc�ne 7: Homecoming (Finale)
	Het gevecht was eindelijk ten einde en met het uitschakelen van het door de Wyrm bezeten lichaam van de Schaduwloper had Owl's Scouring Eyes het kwaad overwonnen. Maar deze overwinning had een bittere bijsmaak. Lichamelijk en geestelijk had het diepe wonden nagelaten. Brownsville Corps Community Centre Vrijdag 25 augustus 2006, 15:53 uur De kamer was schemerig en bevond zich in het bovenste en niet openbare gedeelte van het Brownsville Community Centre, een van de 39 locaties van het Leger des Heils in New York City. De inrichting was karig, maar de enkele koloniale meubels die in het vertrek stonden waren robuust. Een enorme wandkast met een grote ovale spiegel, een viertal diepe stoelen met sierpoten en een gietijzeren kroonluchter zorgden voor een authentieke en bijna Koninklijke sfeer. Diep onder de houten vloer klonken de geluiden van de goed gevulde eetzaal. Het was pas enkele uren geleden sinds ze de gekantelde Greyhound en de Bristol Tunnel achter zich hadden gelaten. Nadat de doodzieke Schaduwloper was verdoofd had de Fluwelen-Klauw contact opgenomen met haar collega nabij de tunnel. Er was versterking onderweg en Doodgraver, de Glasswalker uit Washington, die de woedende agenten weg had gehouden van de crimesc�ne in de tunnel en van de weerwolven in de Greyhound, was met zijn wagen teruggereden en had zijn soortgenoten geholpen om het lichaam van de Metis op de achterbank te leggen. Na een kort en zakelijk afscheid waren hij en de Bone-Gnauwer weggereden. Allen wisten zij dat er haast geboden was. Wat er nu met de Schaduwloper zou gaan gebeuren was voor de rest van zijn roedel onduidelijk, maar hij was in goede handen. Ze vroegen zich af of zij hem ooit nog zouden terugzien Nadat ze de bewusteloze vrouw langs de weg in de berm hadden gelegd, werden Sakura en Dwaine naar een klein vliegveld gebracht. Het was niet meer dan een kleine, ietwat vervallen loods met daarbij een landingsbaan. Nu pas voelden de twee roedelleden van Owl�s Scouring Eyes de uitputting in elke cel van hun gebroken lichamen. Na een korte vlucht waren ze een klein uur geleden veilig geland op LaGuardia, een onbeduidend vliegveld in Queens. De wildernis en de gruwelijke gebeurtenissen lagen nu achter hen. Vermoeid, maar nog steeds ietwat op hun hoede, waren ze opgewacht door enkele, voor hun onbekende, leden van de Central Park Sept. Elle Voorhies nam hier afscheid en verzekerde hen dat het welkomstcomit� te vertrouwen was. De vier mannen gedroegen zich als getrainde bodyguards en hadden duidelijk ontzag voor hen en voor het artefact dat ze bij zich droegen. In twee onopvallende auto�s waren ze naar Brooklyn gebracht. Nu zaten Volgt-de-Wind en de Witte-Lotus onderuitgezakt in de diepe stoelen en genoten van de maaltijd die vanuit de gaarkeuken naar boven was gebracht. Vanuit haar zetel bekeek moeder Larissa, gestoken in het grijs/rode uniform van de heilsoldaten, de fluit met ontzag. Haar stem klonk bijna dromerig terwijl ze het instrument met beide handen vasthield. �Je kan je bijna niet voorstellen dat dit ding een doorslaggevende rol zal gaan spelen in het laatste gevecht. Het lijkt zo�onbelangrijk. Maar ik voel de kracht die het uitstraalt. Een kracht die aangetast is door het lange verblijf in de hel.� Ze keek haar gasten aan en genoot er duidelijk van dat ze zienderogen op krachten kwamen. Dat was de gave die de Geesten haar hadden gegeven. Het voedsel was tevens een medicijn voor lichaam en geest. �We moeten het instrument onderzoeken en het schoonmaken, zodat het geen offers meer vraagt en enkel nog doet waarvoor het is geschapen. Het is hier veilig. Ik zal er voor zorgen dat jullie wonden worden verzorgd en dat jullie uit kunnen rusten. Morgenavond zullen we jullie naar Central Park brengen. Ik heb de Garou van deze stad opgeroepen om daar samen te komen als Helios gaat rusten en Luna waakt, want de afloop van jullie missie moet niet alleen gevierd worden, maar ook onze verliezen dienen te worden gedeeld. Stonecutter was misschien niet bij iedereen even geliefd, maar genoot ontzettend veel respect. �

door malkav achterban(k), 5498 / 7020 gepost: 26-12-2007 om 15u04	Antw: sc�ne 7: Homecoming (Finale)
	De zon steeg naar haar hoogste punt toen ze zich hoog in de lucht bevonden. Ze had gemerkt dat Elle iedere blik met haar had vermeden sinds het voorval in de bus. Ze had het wapen van Lismore daar al teruggeven en haar oprechte excuses aangeboden. Sakura had haar al verteld dat dit niet nodig was. Achteraf realiseerde Sakura zich wat er werkelijk gebeurt was en ze kon zich het gevoel van Elle wel voorstellen. Voor haar was het een afgedane zaak maar het was waarschijnlijk meer de schaamte tegenover haarzelf dan tegenover Sakura die haar nu parten begon te spelen. Dit was een gevecht wat Elle zelf moest uitvechten. Hoezeer ze haar ook wilde overtuigen van haar onschuld, Sakura was daar niet de persoon voor. Innerlijke demonen waren priv� gebied en ze moesten ook daar uitgevochten worden. Dwaine hield zich evenals zijzelf sterk. Ze waren in veiligheid maar ze zag aan hem dat hij ook nog geen complete rust kon vinden. Het enige wat wat ze hem toe gespeeld had was een fluisterende `'Arrigato Dwaine-chan'` en een kleine kneep in zijn schouder. Ze had enkele malen aan hem getwijfeld maar uiteindelijk had hij zichzelf meer dan bewezen. Toen ze een tijdje aan het vliegen waren zag ze dat Elle Voorhies zich weer bijeen raapte en ze ontfermde zich over hen. Ze heelde de meest priemende wonden van Dwaine en haar met haar gave van 'Moeder's aanraking'. Het was een zaligheid geweest om, terug in New York, zich te ontdoen van de rafelige en bebloede kleding die ze had gedragen. Het bloed was gaan drogen en aankoeken zodat ze het letterlijk van haar gemangelde lichaam af moest pellen. De lucht van gestold bloed en zweet was alles behalve prettig en ze was het dan ook pas gaan ruiken toen het kleine vliegtuig het luchtruim had gekozen. De lucht van de dood had om hen heen gehangen. Op het kleine vliegveld nabij Queens werden zij opgewacht door enkele leden van de Central Park Sept en deze hadden ook schone kledij meegenomen voor hen. Het mocht duidelijk zijn dat een enkeling heeft geweten in wat voor kledij zij normaliter gehuld waren. Ze had zich vluchtig gedoucht in de kleedkamers van de leeg staande hangar. Het was heerlijk om de lichte pantalon broek aan haar lichaam te voelen samen met het witte bloesje en het gestyleerde colbertje. De lakschoenen die ze kreeg waren iets te groot maar nauwelijks hinderlijk. Pas toen ze de skyline van Manhattan zag vanaf de achterbank van de wagen kreeg ze wat rust in haar lichaam, de drang om continu over haar schouder te kijken en te waken over haar roedel begon geleidelijk af te nemen. Ze waren in feite continu op de vlucht geweest, opgejaagd als beesten die ook nog hun eigen jacht hadden. Beesten die uiteindelijk zeer fel hadden terug gevochten toen zij in het nauw waren gedreven. Deze complete overgave aan tand en klauw was iets wat veel bezongen werd in de annalen van de dertien stammen. Garou die als helden werden gezien door de gemeenschap. Pas nu begreep ze hoe deze helden zich moesten voelen. Ze kon met enige zekerheid zeggen dat deze Garou zichzelf waarschijnlijk nooit als helden hebben gezien. Ondanks het 'slagen' van hun missie voelde het nog steeds niet aan als een overwinning. In haar gedachten ging ze de afgelopen dagen steeds maar over. Peinzend waar ze inschatting fouten had gemaakt, en die had ze gemaakt zonder twijfel. Ze waren een roedel geweest van vijf, en nu keerde er geen roedel terug; slechts twee overlevenden. Ze hoopte met heel haar hart dat Doodgraver en Zed kans zouden zien om de Schaduwloper te reinigen. Aan de andere kant vroeg ze zich af of het verkrijgen van het artefact de tragische verliezen waard was geweest. Dani�l 'Stonecutter' Lismore, 'Waar-niemand-voelt' en Miles 'de Schaduwloper' waren allen bereid geweest om met vastberadenheid hun levens te geven voor de roedel en de missie. Hetzelfde was te zeggen over Dwaine en zijzelf. Het moest het simpelweg waard zijn geweest. De prijs die ze betaald hadden was zeer hoog. Referenties naar Dante's Inferno spookten door haar hoofd. Ze hadden werkelijk de diepste krochten van de hel betreden en terug gekeerd. Sakura hoorde de woorden van Moeder Larissa aan en genoot van haar maal. Ze voelde de kracht langzaam terugkeren in haar lichaam.. Ze veegde haar mond af met een servet en schoof het lege bord van haar weg. "Het spijt me Larissa-senpai, maar als dat instrument eens deed wat het doet zonder de afschuwelijke prijs te betalen die Dani�l Lismore en de Schaduwloper betaald hebben.. waar komt het dan vandaan, en belangrijker; hoe is het in Malfeas terecht gekomen?"

door Zorbalt Moorderator, 4651 / 5435 gepost: 26-12-2007 om 15u35	Antw: sc�ne 7: Homecoming (Finale)
	De oude vrouw nam een diepe teug uit haar koffiemok en knikte naar een breedgeschouderde medewerker, die in de hoek van de kamer had gewacht. Hij had een kistje in zijn armen, gemaakt van stevig metaal en oorspronkelijk bedoeld voor het opbergen van waardepapieren en sieraden. Met een respectvol gebaar knielde de man voor zijn Alpha en opende het deksel. Moeder Larissa deponeerde het instrument in de kist en dekte het toe met een rode fluwelen doek. Met een gebogen hoofd beende de man de kamer uit. Ietwat dromerig keek ze naar haar koffiemok waarop het symbool van de heilsoldaten stond afgebeeld. Nu pas antwoordde de vrouw op de vraag van de Japanse schone. �Dit instrument heeft een lange geschiedenis en kent vele geheimen. Ik ben geen Philodox, nog een ziener, maar ik ken enkele verhalen. Dit moet de fluit zijn van Caledon de White, een held die de Schotse Garou onder zijn vaandel verzamelde en de Wyrm trachtte te verdrijven. Volgens de overleveringen was het Falcon zelf die hem de fluit gaf. Een wapen tegen corruptie en vervuiling. Volgens de liederen die ik ken is de Silver Fang samen met honderd van zijn mannen verdwenen. Boze tongen beweerden dat hij in een val was gelopen, uitgezet door de Wyrm of zelfs was overgelopen naar het andere kamp. Gaia�s wegen zijn ondoorgrondelijk. Waarom het in Malpheas was weet ik niet. Waarom juist jullie het moesten vinden is mij ook niet duidelijk.�

pagina's: 1, laatste

Dit item bevindt zich in:

Online RPGs > Afgelopen online RPGs > Werewolf online RPG > Het Zielenlied

"The pack is united by sacred purpose and guided by sacred light"

naar boven

sc�ne 7: Homecoming (Finale)

Een intern bericht sturen

Reageren op dit item

Reacties