scène 6: The End of Reason

verberg
Een intern bericht sturen
Aan:
CC:
Onderwerp
Bericht
vet - cursief - onderlijnd - titel - link tekst - alinea - voorbeeld
verberg
Reageren op dit item
Titel
Reactie
vet - cursief - onderlijnd - titel - link tekst - alinea - voorbeeld
  Gebruik mijn ondertekening
26-10-2007, 11u45, door Zorbalt
Photo Sharing and Video Hosting at Photobucket



Route 23 richting Norton
Vrijdag 25 augustus 2006, 03:05 uur



De gehavende vrachtwagen denderde traag over het asfalt. De nachtelijke wind joeg er kolkende mistflarden overheen, waardoor de contouren van de weg zo af en toe verdwenen en het leek alsof zij een maanpad bereden. Enkele misdraden werden de cabine ingezogen door het grote gat, waar eerder nog een glazen barrière de inzittenden beschermde. Het was koud en de vochtige lucht sneed in ieders gelaat.



Ramir wreef het branderige gevoel uit zijn ogen en deed zijn uiterste best om zijn trillende handen tot bedaren te brengen. Hierdoor werd het rijden hem bijna onmogelijk gemaakt, maar hij zette door. Het onderstel van de truck had zwaar geleden en bij iedere hobbel in het wegdek leek de cabine te zuchten. Verbitterd keek hij naar het plastic prul dat voor zijn ogen honend op en neer bungelde. Het zou hem de bescherming van de Heer en verlosser moeten verlenen, maar voor slechts $1.20,- had hij de Duivel in zijn gloeiende ogen gekeken. Met een wild en bijna theatraal gebaar rukte hij het onding van het spiegeltje en wierp het al mompelend door het grote gat de mist in. Dit bracht hem een klein beetje rust en snel pakte hij het stuur met iets zekerdere handen vast. Hij keek naar zijn passagiers die naast hem in elkaar gekropen zaten.



Ze reden nu zo'n minuut of tien en tot zover was er nog niet gesproken. De botsing had zijn MP3 speler doen zwijgen en hij vroeg zich af of zijn mobilofoon het nog zou doen. Zijn rechterhand gleed van het stuurwiel en zocht op de tast naar de knoppen van het apparaat. Hij verwachte nog wel verbinding te kunnen maken, maar wat moest hij zijn baas vertellen? Met een getergde zucht zette hij zijn zendbak uit.
Zonder voorruit kon hij slechts op halve snelheid rijden. In dit tempo zouden zij over ruim een uur in Norton zijn en hij nam zich voor om daar alles op een rijtje te zetten. Zijn belangrijkste taak was om de mensen naast hem in veiligheid te brengen. Hij zou ze zo snel mogelijk proberen af te zetten bij een ziekenhuis



pagina's: 1, laatste

Reacties

door Assunkill
Wandraak, 4117 / 5128
gepost: 13-7-2007
om 11u42
 Antw: scène 6: The end of Reason
Onder vrijwel alle omstandigheden kon Miles slapen. In lawaaierige en schokkerige vrachtwagons, op harde rotsgrond tijdens een koude winternacht, of tijdens de bloedhete middag in de woestijn, je mocht op slaapplaatsen niet te kieskeurig zijn als je er geen vaste had. Zelfs in de cel van de Black Spiral Dancers had Miles zichzelf regelmatig een paar uur slaap kunnen opleggen.
Maar met een lichaam dat zacht huilend tegen het zijn leunde, had Miles geen ervaring en hij merkte dat het hem niet goed afging. Het leidde hem af. Uiteindelijk staakte Miles zijn poging. Zo lang zou de rit uiteindelijk toch niet duren, veronderstelde hij.

Hij merkte dat Sakura kalmeerde. Miles trok zijn arm terug en Sakura zette zich weer rechter. "Ohkini,... Miles-chan..." mompelde ze zacht. Hij keek haar aan om haar blik te peilen, maar ze keek niet terug. Ze staarde stil voor zich uit en droogde haar tranen.

Het was maar frisjes in de truck, waar de koude, vochtige nachtlucht ongehinderd binnenwaaide. Met enige moeite kreeg Miles de rugzak geopend. Hij haalde er Dwaine's rugzak en jas uit en gaf die door. Sakura bood hij zijn reservetrui aan. Dat was een grote, bleekgewassen dikke katoenen sweater die haar ongetwijfeld niet zou staan, maar even ongetwijfeld warmer zou zijn dan het topje en kleine jasje die ze nu droeg. Zelf knoopt hij het zware hemd dat hij over zijn trui als jas droeg dicht en schoof zijn muts wat dieper over zijn oren.
door malkav
achterban(k), 5333 / 7020
gepost: 13-7-2007
om 20u12
 Antw: scène 6: The end of Reason
Haar kaken deden zeer van het knarsentanden, en haar hoofd bonkte nog na van de beeldenstorm die ze had mogen bevechten. Op het moment dat zij veilig dacht te zijn had haar onderbewustzijn de sluizen opengeworpen.

Nu ze wat bekomen was realiseerde ze zich dat de kleding die zij droeg weinig bescherming gaf voor de koude wind die hen allen in het gezicht sloeg. Zo nu en dan ging er een rilling over haar lichaam.. In veel andere situaties had ze waarschijnlijk haar Glabro aangenomen om het gebrek aan geschikte kleding te compenseren.
Ze dacht na over deze laatste dag. Ze realiseerde zich dat ze in heel haar leven nog nooit een dag had ervaren die zo lang leek te duren als die waar zij nu nog steeds inzat. Als Garou had je nauwelijks last van vermoeidheid als het enkel op slaapgebrek aankwam.
De fysieke uitputting die zich half verborgen had in haar achterhoofd had zijn strijd verloren tegen haar wil. De druk op haar geestelijke functioneren had wel een zware klap te verduren gehad, en nog steeds voelde zij de demonen vanuit haar vergetelheid omhoog klimmen. Ze kon hen simpelweg niet toelaten. Langzaam raapte zij zich weer bij elkaar terwijl Miles, ondanks de beperkte ruimte, nog redelijk handig zijn rugzak tevoorschijn halen om Dwaine zijn persoonlijk materiaal te overhandigen. Sakura maakte geen aanstalte om het spul door te geven, niet dat dit nodig was in zo'n kleine ruimte, maar uit beleefdheid had ze dit normaal gezien wel gedaan. Miles had haar een dikke sweater uit zijn rugzak gegeven. Een trui die geheel vaal geworden was,... eens was het donkergroen geweest. Ze bedankte hem hartelijk, ze was blij met zulks vrienden.
Met wat wringen en duwen tegen haar reisgenoten wist ze de grote sweater om haar bovenlichaam te laten vallen.
"Alles weer een beetje okay, meid?", zei hij zachtjes toen zij het veel te ruime, maar toch welkome, kledingstuk had ´omgehangen´. Hij sprak met een bijna ´vaderlijke´ toon. Sakura keek verrast op en knikte beleefd met een kleine oprechte glimlach,.. die haar veel moeite kostte op het moment.
Ze keek vanuit haar ooghoeken richting Dwayne en voelde een soort van schaamte tegenover hem. Er waren al spanningen geweest die vanuit hem kwamen, maar nu voelde ook Sakura zich wat opgelaten. Ze had hem zo erg in zijn strot geduwd om toe te geven aan de situatie en het maken van de juiste keuzes. Het voelde alsof ze hypocriet reageerde op hem eerder. Het leeuwendeel aan spookbeelden uit Malfeas waren herinneringen die zij naast zich neer kon leggen,. maar ze had gaten in haar interne chronologie.

Sakura had inmiddels al opgegeven om die zwarte gaten te vullen, iedere keer als ze in haarzelf wilde kijken werd ze overrompeld door een kakafonie van menselijke geluiden die allen door elkaar klonken. Haar hoofd deed er zeer van inmiddels. De enige keuze die overbleef was om er tegen te blijven vechten.. ze had er nu simpelweg geen tijd voor. Ze waren nog steeds op de vlucht.
door Zorbalt
Moorderator, 4421 / 5435
gepost: 14-7-2007
om 12u53

gewijzigd door Zorbalt
14-7-2007 om 12u54

 Antw: scène 6: The End of Reason
Dikke wolken begonnen zich samen te pakken boven het uitgestrekte landschap. Af en toe was er ver weg weerlicht te zien. Allen hoopten zij dat het niet zou gaan regenen. De chauffeur keek een keer naar opzij en constateerde dat zijn passagiers erg vermoeid waren, maar nog niet sliepen. Hij schraapte zijn keel.


”Ik weet niet of jullie erbij kunnen, maar onder de bank heb ik een koffertje met daarin een thermosfles koffie en enkele plastic bekertjes. Ik drink het zwart, maar er zullen nog wel een paar kuipjes melk, suikerstaafjes en van die plastic roerstokjes in zitten.”


Hij keek ietwat verbeten voor zich uit en kneep zijn ogen tot spleetjes. De wind blies ongenadig in zijn gelaat. Er was nog steeds een lichte toon van angst te horen in zijn stem.


”Ik zou het op prijs stellen als jullie mij zouden willen vertellen wat jullie vannacht is overkomen. Wie was die kerel in die Dodge? Waarom schoot hij op mijn truck? Heeft dit iets met jullie te maken?”
door DeHeld
Stamgast, 5377 / 6056
gepost: 14-7-2007
om 20u37
 Antw: scène 6: The End of Reason
Met de vooruit aan diggelen maakte de rijdende genoeg lawaai om jezelf niet meer te horen denken. Het zorgde ook voor een voortdurende blootstelling aan frisse lucht van buiten. Dwaine had gemerkt dat hij het verrekt koud had. Tot Miles hem zijn spullen aanreikte en hij zichzelf onder een zomerjasje kon steken had hij nog niet actief naar een oplossing gezocht.

Ze waren door het oog van de naald gekropen. Voorlopig kon hij blijven zitten maar spoedig zou hij eens echt moeten kunnen houden en die overweldigende gevoelens verwerken. Door de onwaarschijnlijke ontsnapping die ze nu bezig waren moest hij plots beginnen rekenen met de mogelijkheid dat alle resterende packleden het levend tot in New York zouden brengen. En dan zou er gepraat worden. Nu maakte Dwaine zich geen illusies, hij wist dat het woud rondom hem stikte van de vijanden. Een ervan zou wel snel een manier vinden om een commando uit te sturen; hun tegenhangers, die moesten zorgen dat hun missie mislukte. Vanuit Cutter's Mine konden helikopters gestuurd worden, en jeeps of wagens met radios. Snelheid was essentieel. Al hun tegenstanders waren talrijker. Een lopend gevecht konden ze zich niet veroorloven. Misschien konden ze geen 'hit' meer bekostigen, en bleef enkel het 'run'-gedeelte over. Wachten hoe het komt. Het gevecht dat in new York wachtte zou nog een stuk smeriger zijn. In stilte maakte Dwaine een lijstje van personen in de stad waar hij terecht zou kunnen, een activiteit die werd onderbroken door het abrupte spreken van de chauffeur, die zo roekeloos de stilte verbrak.

Omdat zijn gedachten nog wat achterop lagen op de feiten, kon Dwaine alleen de feitelijke vaststelling doen: "Hij was op jou aan het schieten." Dat leek de waarheid te zijn, en het genoeg verwarring scheppen om een verklaring te verzinnen. Als de anderen niet tussenkwamen, moest hij dat doen. Wat zou hij kunnen vertellen?
door Zorbalt
Moorderator, 4422 / 5435
gepost: 14-7-2007
om 21u07
 Antw: scène 6: The End of Reason
Geschokt keek de bestuurder naar opzij. Hij verminderde automatisch de druk op zijn gaspedaal nu zijn blik niet meer op de weg gefocust was, maar op de jongeman die ietwat onderuit naast hem op de bank zat.


”Op mij? Waarom op mij? Ik heb die man nog nooit gezien!”


Ietwat paniekerig drukte hij het gas weer in en de zware banden begonnen sneller te draaien. De man prevelde wat in het Spaans en er verschenen tranen in zijn ogen.


”Ik zag de duivel…, op de weg, emoties drongen diep door in zijn woorden, ik heb iemand vermoord…ik zag de duivel en ik heb iemand vermoord!


De man leek erg ontdaan en vergat zich te concentreren op de baan die hij moest volgen. Ze passeerden een grote kloof, die vele meters langs de linkerzijde van de weg naar beneden liep. Een lage vangrail met groene reflectoren zou de onoplettende passanten moeten waarschuwen voor deze onzichtbare valkuil, maar een zware truck zou zonder al te veel moeite van de weg kunnen geraken en naar beneden kunnen tuimelen. De truck begon langzaam ietwat te slingeren en de baanstrepen op het asfalt voor hen begonnen zacht, maar zeker, te dansen. Ondertussen liet de chauffeur van deze stalen doodskist een kort moment het stuur los. Hij hield zijn grote handen als een smeekbede omhoog.


”Wat moet ik doen?!!”
door malkav
achterban(k), 5334 / 7020
gepost: 14-7-2007
om 22u56

gewijzigd door malkav
14-7-2007 om 23u02

 Antw: scène 6: The End of Reason
Ze had de gehele tijd getracht om een normale ademhaling te 'simuleren', want dat was het. De koude wind die raasde in de cabine was zelfs met Miles dikke trui om haar lijf een felle tegenstand om te kunnen genieten van hun "bevrijdende rit".
De suggestie van de chauffeur om een kop koffie meester te maken was dan ook een vreemd moment dat Sakura terug naar de werkelijke realiteit terugwierp. Een realiteit die verder ging dan enkel de stalen constructie om hen heen.

De bestuurder had het zwaar te verduren gehad. Het aanbod voor een kop koffie was dan ook zeker een onwennige poging uit routine om zijn persoonlijke 'status-quo' met man en macht terug te krijgen,.. ondank de relevantie ervan. De arme kerel, in deze omstandigheden was het drinken van koffie uit een thermos met bekertjes en kuipjes melk een uitdagende taak geweest. Ze leken dan ook allen dat aanbod te negeren.

Ze vroeg zijdelings af hoe de beste man op het Delerium had gereageerd, hij had naast een wilde schietpartij immers ook een van Hen gezien in alle glorie. De kans was groot dat hij het zou verdringen, verwerpen of vergeten, maar voordat het voertuig ergens veilig in een bevolkt gebied was aangekomen was dat geen eerste zorg. De kerel moest hen daar ten slotte zonder verdere kleerscheuren zien te krijgen.
Het enige voordeel was dat hij nu nog 'kneedbaar' was, kort na het trauma.. Iets wat Sakura vaker in negatieve zin gebruikt had zien worden dan in een beschermend en helpend opzicht binnen de FBI.
In het verwerken van haar persoonlijke trauma merkte ze dat het momenteel zeer hielp om zich vol overgave te richten op de taak die voor hen lag. Dat zou alles goed maken, pas dan zou zij de rust en tijd kunnen nemen om haar innerlijke demonen te trotseren... hoopte zij.

De borden die ze zo nu en dan langs de weg zag staan leken te spelen met de Mijlen die ze aangaven. Sakura keek op de kilometer teller en het leek haar nog een eeuwigheid te duren voordat ze Norton aan zouden doen. De borden zouden niet liegen,.. het lag wel degelijk aan haar.

Ze werd ietwat stilgeslagen door het antwoord van Dwaine. Het was een geniale inval van hem, een waarop zij zou kunnen voort borduren. Ze streek met haar vingers langs haar gelaat en legde haar zwarte haar achter haar oren. Ze hield met haar handen de kraag van de sweater wat strakker rond haar nek. Ze moesten hem overtuigen dat zij drieën die personen ook nog nooit gezien hadden,.. en dat het zeer onfortuinlijk was dat hij die hond van de schutter raakte.. Zo'n verhaal moest steek kunnen houden.. Deze man bezat nu eenmaal ook een instinctieve angst voor de Garou wat bijna op het mystieke af was. Al duizenden jaren rationaliseerden de mensen de confrontaties met de Garou in de meeste gevallen weg naar het land der fabelen. Een vloek en een zegen tegelijk.

Ze hoorde de chauffeur aan en zag plots tot haar schrik dat hij zijn handen nonchalant los had van het stuur terwijl er een afgrond voorbij ging aan hen. Hij hield ze met vingers samengevouwen een stuk boven het stuur.
”Wat moet ik doen?!!”, sprak hij met een trilling in zijn stem.
Door de binnenspiegel ving zij een glimp op van zijn ogen en zag tot haar grote schrik een afwezige blik op het gelaat van de Mexicaanse man.

"Meneer, alstublieft.. let op!", ze trachtte niet te schreeuwen, ze wilde hem immers niet aan het schrikken maken op dit moment. Ze praatte enkel hard genoeg om boven de wind uit te komen en boog wat voorover om in zijn zicht te komen. Ze wees vooruit langs de lijnen die op de weg geverfd waren. Ze durfde het stuur niet te grijpen... het was te ver weg om comfortabel te manoeuvreren langs de kloof. Zo wilde ze niet eindigen!
door Zorbalt
Moorderator, 4423 / 5435
gepost: 14-7-2007
om 23u52
 Antw: scène 6: The End of Reason
De plotselinge opmerking van de oosterse schone trok hem genadeloos terug in de realiteit. Geschrokken besefte Ramir Sanchez in welk gevaar hij zijn passagiers en zichzelf bracht en terwijl het zweet op zijn voorhoofd parelde stuurde hij bij. Hij voelde zich vreemd en merkte dat hij begon te hyperventileren. Zijn hartslag bonkte in zijn keel. In zijn geestesoog zag hij iedere keer weer dat grote zwarte monster staan, zijn schuine ogen brandend met hellevuur en zijn vlerken uitspreidend als een reusachtige vleermuis. Hij herinnerde zich de zwavelgeur weer die hij rook toen die kogel zijn voorruit vernielde. Langzaam kwam in hem de gedachte naar boven dat hij geen mens had gedood bij die oude Dodge, maar een dienaar van die zwarte duivel.
Het creatuur had er precies zo uitgezien als op de prenten die hij zich herinnerde vanuit zijn jeugd. Toen hij nog een kleine jongen was hadden hij en Juan, zijn beste vriend en buurjongen, in een onbewaakt moment tijdens bijbel studie een boek gevonden in de boekenkast van de Padré waarin grote kleurrijke tekeningen stonden van het Voorgeborchte, de Hemel en de Negen Cirkels van de Hel. Die prenten hadden veel indruk op hen gemaakt destijds, zeker de vurige en ijzige beeltenissen van de Hel in haar vele vormen. Alle cirkels waren gevuld met gefolterde zielen en zwarte duivels die de naakte zondaars in hun ovens wierpen en op iedere andere mogelijke wijze martelden.

Toen Sanchez de afgrond gepasseerd was zette hij zijn nood lichten aan en maakte aanstalten om het voertuig aan de rand van de weg te parkeren. De oosterse vrouw, de gewonde vrouw die hij voorheen nog enigszins zorgeloos naar Norton had willen brengen, sprak opnieuw. Ze had een duidelijk accent.

"Meneer,.. alstublieft.. Breng ons naar Norton.. Ik voel me niet veilig hier. We hadden een ongeluk met de kano's... Ik raakte gewond bij de spoorbrug, we hoorden verkeer en liepen naar de weg. Ik ken die mensen niet,.. die man werd heel kwaad toen u zijn hond aanreed.. Breng ons naar Norton, Ik smeek het u!."

Ramir Sanchez keek de vrouw diep in haar Amandelvormige ogen en kon haar emoties bijna voelen. De keren dat hij echt met een aziaat gesproken had waren op de vingers van misschien twee handen te tellen. Eigenlijk mocht hij ze niet. Wat er ook zou gaan gebeuren; hier blijven staan zou hem niet verder helpen. Norton was inderdaad de enige optie, en liever nu dan dadelijk. Omdraaien en zijn originele route volgen leek een enkeltje zelfmoord nu. Hij vermande zich en zette zijn alarm lichten uit, waarna hij weer gas gaf. De motor van de vrachtwagen ronkte en de geur van diesel dreef de cabine in.

"Zou iemand zo vriendelijk willen zijn voor mij een kop koffie in te schenken?"
door Assunkill
Wandraak, 4119 / 5128
gepost: 15-7-2007
om 19u29
 Antw: scène 6: The End of Reason
Zo diep mogelijk boog Miles vanop zijn krappe zitplaats voorover. Met enige moeite slaagde hij er in zijn arm tussen zijn linker- en Sakura haar rechterbeen te wringen, zodat zijn hand blind op zoek kon gaan naar het koffertje met de koffie.

Handig schroefde hij de dop van de thermos en probeerde een dun plastic bekertje halfvol lauwwarme koffie te schenken. Dat viel in de open truck nog niet mee. Miles concentreerde zich op het gieten, terwijl hij tegen de chauffeur sprak.

"Je hoort het vaker dat hier 's nachts vrachtwagens overvallen worden. De politie kan er weinig tegen doen, het is hier uitgestrekt en dunbevolkt. Die idioot van net zal in elk geval wel twee keer nadenken eer hij met zijn auto nog eens een truck probeert tegen te houden."

Miles liet het bekertje via Sakura en Dwaine tot bij de chaffeur geraken.

"Nog iemand koffie?"
door DeHeld
Stamgast, 5378 / 6056
gepost: 16-7-2007
om 0u37
 Antw: scène 6: The End of Reason
Dwaine was maar wat blij voor Sakura's "mind tricks". De truck was vertrokken en bolde nu, met elke passerende kilometer leek het onwaarschijnlijker dat de machine het zou begeven; dat een panne hun zou doen stranden. De mens die de machine bestuurde begon het duidelijk te begeven, een gevaar waar Dwaine niet eerder acht op had geslagen. Een goede scheut koffie kon de boel maar smeren.

De uitleg die Sakura gaf was niet kwaad maar ook niet geweldig, het zat 'm vooral in de manier waarop ze het aanbracht. En dit was Amerika. Wie weet had de trucker al genoeg gezien om het allemaal nog te slikken ook.

Miles zat zo te horen meer op zijn golflengte. Zijn eigen volgende vraag zou geweest zijn wat er eigenlijk in de laadruimte lag, maar hij besloot dat dat wel even kon wachten. Dwaine had genoeg medelijden om de arme vent een bakje troost te gunnen. Hij moest eens weten. Zijn problemen waren nog geen tiende van die van Dwaine Doyle.
door Zorbalt
Moorderator, 4426 / 5435
gepost: 16-7-2007
om 21u03
 Antw: scène 6: The End of Reason
Iets na vier uur in de nacht reed de vrachtwagen van de American Frisco Company Norton binnen. Buiten het gebrul en het gesputter van de motor en het gegier van de snijdende wind was het de verdere reis stil geweest in de cabine. De geur van koffie was al snel uit de winderige cabine verdwenen. Enkele mijlen voordat ze in bewoond gebied kwamen had de plotseling opdoemende verlichting langs de weg aangekondigd dat ze de wildernis spoedig achter zich zouden laten. Ze hadden allemaal geprobeerd om wat te slapen, maar dat bleek geen gemakkelijke opgaven te zijn. De adrenaline die in hun lichamen bleef rondspoken, de nachtelijke kou en de oncomfortabele posities waarin zij zich bevonden lieten niemand toe daadwerkelijk te rusten. Nu ze een tijd stil zaten voelden zij hun lichamen branden.


Niet lang nadat de eerste bouwwerken verschenen in de steeds dunner wordende bossen, passeerden zij een houten bord dat door twee gemetselde pilaren van verweerd baksteen werd ondersteund. De wit/geel geschilderde letters werden verlicht door de lampen van de truck; Welcome to Norton,VA. Een kleurige, maar vage gloed hing in de lucht, net zoals dit vele mijlen verder terug bij Utopia het geval was geweest. Al snel reden ze de brede hoofdstraat in.


Twee tweebaanswegen sneden recht door het stadje heen en verdeelde het in twee vrijwel gelijke stukken. Straatlantaarns verlichtten het asfalt en slechts sporadisch reden ze langs een winkel waarvan de kleurige uithangborden of de gevellichten brandden. Alle winkels waren gesloten en alle mensen sliepen. Er reed geen verkeer en de vele geparkeerde auto’s langs de weg en op de parkeerplaatsen verraadden dat er veel zielen aanwezig waren in deze doodse plaats. Ze voelden zich waarschijnlijk veilig in hun vertouwde, ietwat ingeslapen stad en hadden geen notie van de vreselijke en bovennatuurlijke gebeurtenissen zich in de wouden voltrokken hadden. Laat staan dat ze ooit zouden beseffen dat drie weerwolven vannacht hun woonplaats aandeden.
door Assunkill
Wandraak, 4123 / 5128
gepost: 17-7-2007
om 16u20
 Antw: scène 6: The End of Reason
Niet zonder opluchting zag Miles dat ze Norton binnenreden. Hij hoopte maar dat hun chauffeur hen bij een ziekenhuis zou afzetten voor hij aangifte van de 'poging tot overval' wou doen bij de politie. Dat zou erg vervelend kunnen worden, vooral voor Miles die geen identiteitspapieren had. Zich uit het ziekenhuis stiekem verwijderen zou ongetwijfeld eenvoudiger zijn dan uit het politiebueau. In noodgevallen rekende hij op Sakura haar FBI-lidmaatschap om hen snel weer op de baan te krijgen.

Ze waren hier voorlopig in elk geval veilig voor de Nightravens. Wat de Black Spiral Dancers en hun bondgenoten uit Utopia zouden durven doen in Norton durfde Miles niet inschatten, maar hij gokte er toch op dat ze hier even op adem zouden kunnen komen.
Ze waren nu ongeveer acht uur wakker, dus in principe konden ze meteen verder reizen, maar voor het ochtend werd zouden ze wellicht toch geen vervoer geregeld krijgen.

Buiten zag hij hoe ze voorbij een parking en een wegrestaurant reden dat nog open was. Goed, want hij begon flink honger te krijgen.
door Zorbalt
Moorderator, 4428 / 5435
gepost: 19-7-2007
om 12u58
 Antw: scène 6: The End of Reason
Het Norton Community Hospital lag aan het einde van Fifteenth Street, een van de laatste zijstraten die ontsprong vanaf de hoofdweg. Het gebouw was opgebouwd uit grijze en witte stenen en de vele ramen gaven het ziekenhuis een modern tintje. De grote parkeerplaatsen aan de voorkant en zijkant van het gebouw waren zo goed als leeg en de hoofdingang was gesloten. De gehavende vrachtwagen reed grommend en rokend het grijze asfalt op. De eerste hulp post was volgens het bord nabij de oprit naar de parkeerplaatsen 24 uur geopend en de chauffeur reed naar de zijvleugel van het ziekenhuis, waar nog licht brandde en waar zich de ingang naar de noodbehoevende hulp zou moeten bevinden.


Sanchez parkeerde zijn truck naast een handje vol auto’s die stil en geduldig op hun eigenaars stonden te wachten. De grote koplampen schenen een kort moment door de ramen van de wachtkamer naar binnen. De auto’s vielen in het niet bij dit grote, zwaar beschadigde voertuig. In de hal achter de grote glazen schuifdeuren brandde bleek TL-licht en een geblondeerde, ietwat oudere dame liep achter de receptiebalie vandaan en keek verbouwereerd naar het voertuig dat niet ver van de ingang tot stilstand was gekomen. Ook de paar mensen die verderop in de gang zaten te wachten op medische hulp keken nieuwsgierig naar de enorme vrachtwagen, waarvan de voorkant erg gehavend was. Dat de vrachtwagen betrokken was geweest bij een ongeval stond voor de toeschouwers waarschijnlijk vast.


Met enige moeite duwde hun redder zijn portier open. Stukjes glas knarsten onder zijn schoenen. Met een zucht van verlichting liet hij zich van de bank glijden. Het andere portier was erg zwaar gehavend door de frontale botsing en het zag er niet naar uit dat ze deze nog zouden kunnen openen. Eenmaal op de grond rekte hij zich uit en maakte zich klaar om de anderen uit de cabine te helpen.


”Als we hier klaar zijn dan zou ik graag willen dat jullie meegaan als ik aangifte ga doen. Wat er daarstraks gebeurd is...het is voor mij nog erg wazig. Jullie verklaringen zullen nodig zijn om mij niet verder in de problemen te brengen. Ik heb een vouw en een dochtertje. Ik zou mijn baan kwijt kunnen raken…of erger.”
door DeHeld
Stamgast, 5397 / 6056
gepost: 19-7-2007
om 14u46
 Antw: scène 6: The End of Reason
Het hospitaal van Norton. Zover waren ze dus al gekomen. Nu zouden ze hier best ook weer snel en subtiel weggaan, zodat hun achtervolgers moesten gissen waar ze moesten zoeken. Helaas stond discreet niet echt op de agenda. Die verdomde truck had hier al veel bekijks, de politie zou hier binnen geen tijd staan om tekeningetjes te maken, alcoholtesten af te nemen en pover gespelde aantekeningen te maken. Smerissen waren in elke staat hetzelfde, waarschijnlijk meer nog dan de FBI zelf.

In de eerste plaats moesten ze van de chauffeur af raken en dan met drieën hun acties coördineren. Niet makkelijk, als ze werden opgenomen, betekende dat dat ze gescheiden werden. Sakura was zichtbaar gewond, het zou enkel verdacht zijn als ze er onderuit muisden. En die trucker...

"Je hebt een aardige schok gehad, letterlijk en figuurlijk. Je gaat toch ook naar een dokter? De rest doen we daarna wel." Het was vals medeleven, maar een verzorgde Mexicaan zou ook apart worden genomen en dan konden ze makkelijker weg. Dwaine rationaliseerde zijn gevoelens. Het was oprecht erg voor de kleine man. Dwaine had niet de tijd om uit te leggen dat de dag die hij had gehad nog veel erger was geweest. Ondertussen draaide hij zich werktuiglijk om. Sakura zou inder makkelijk uit de vrachtwagen kunnen klimmen, dus ondersteunde Dwaine haar, zij het met zoveel mogelijk spier en zo weinig mogelijk contact. Hij hoopte vurig dat Sakura geen tijd wilde vrijmaken voor een doktersbezoek. Hoe minder tijd ze had om na te denken, hoe liever.
door malkav
achterban(k), 5339 / 7020
gepost: 22-7-2007
om 15u52
 scène 6: The End of Reason
Ze liet zich door Dwaine uit de cabine helpen en stapte rustig op het nog warme asfalt. De zomerzon die hier de gehele dag op had geschenen had van Norton een klamme benauwde stad gemaakt. De frisse nachtwind die zij hadden gevoeld tijdens de rit leek dit stadje over te hebben geslagen. De nacht was hier koel, maar zeker niet koud. Nabij de ruime oprit was de straat nog nat. Waarschijnlijk hadden ze overdag en 's avonds water op het hete beton gespoten om wat verkoeling te verschaffen voor de mensen die het ziekenhuis aandeden of zo nodig wilden roken buiten op straat.
"We kunnen hier niet naar binnen,.. we moeten weg."" , fluisterde ze in Dwaine's oor. Zich laten behandelen hier was geen optie, ze zou zich moeten identificeren. Identificatie die zij niet meer bij zich droeg, Broeder Wasbeer had immers haar badge als spiritueel betaalmiddel geaccepteerd,.. eigenlijk simpelweg zonder enige beraadslaging genomen. Het is maar hoe je het wilde zien. Het was voor een goed doel geweest.

Zelfs met badge was dit ziekenhuis geen geweldige keuze geweest. Ze had zich vóór haar sabbatical voorgenomen om haar familie op te zoeken in Japan, dit had ze dan ook verteld op kantoor en was nog steeds van plan om te gaan. Haar tickets staken nog steeds achter haar Maneki Neko beeldje op de schouw boven de open haard in haar appartement. Het zou nogal vreemd zijn als ze dan plots op zou duiken in de Appalachen in het politiebureau van Norton na een obscure schietpartij. Er was maar zoveel dat Sakura uit kon leggen in DC. Haar superieuren waren immers normale mensen. Zij zou zich volledig moeten verantwoorden en zou verplicht zijn om een verdomd goede leugen in elkaar te steken. De waarheid was iets wat ze nooit zou kunnen delen tegenover Assistent Directeur Kowalski. Het meest storende voor Sakura was het feit dat de gehele staat Virginia ook onder de jurisdictie viel van het FBI Washington Field Office. Ze was nu al bang dat dit gehele debacle een akelig staartje zou krijgen voor haar persoonlijk als ze terug zou keren naar DC.

Ze moest dit slim aanpakken, voor zover dat nu nog kon. Ieder idee wat tot nu toe in haar opgekomen was om het ziekenhuis te vermijden was op het idiote af geweest. Ze zou toch moeten doen waarvoor ze andere Aziaten had veracht in haar verleden; misbruik maken van de etnische achtergrond.
Ze hield in toen ze richting de lobby van de Eerste Hulp liepen en klampte zich duidelijk bezorgd en geschrokken aan Dwaine vast.
Ze sprak met een zwaarder Japans accent dan ze in de truck had gedaan. Dwaine en Miles wisten allebei dat Sakura vloeiend Engels sprak, misschien zelfs vloeiender dan veel 'rasechte' Amerikanen.
De chauffeur was duidelijk van Mexicaanse afkomst, de situatie die zij zou gaan schetsen moest er een zijn die bekend zou moeten klinken in de oren van iedere Mexicaan of Hispanic. Ze praatte luid genoeg zodat hij haar kon horen.

" Alsjeblief Danny..," ze pakte Dwaine's hand vast , " jij moet begrijpen. Ik kan niet binnen hier. Geen verzek.., verzekering, geen niets. Als ze mij vinden ik moete terug naar China.. Misschien chinees, vietnamees arts in stad. Zij weten ook wat te doen. Alsjeblieft, ik smeek je! "
Het was een groot risico wat zij nam, maar dit zou direct de gehele verklaring zijn waarom zij niet naar het ziekenhuis noch de politie kon gaan.
Sakura wist dat dat de populatie Aziaten redelijk hoog was binnen het district Washington en Virginia als je het vergeleek met andere etnische achtergronden. Als deze kerel vaker deze route reed zou hem dit vast ook al opgevallen zijn...
Hoe hij op dit 'probleem' zou gaan reageren was de grote vraag.
door Zorbalt
Moorderator, 4431 / 5435
gepost: 22-7-2007
om 21u00
 Antw: scène 6: The End of Reason
”Maar…Ramir Sanchez keek een kort moment verbouwereerd naar de Chinese vrouw, je bent gewond. Wie weet wat er gebeurd als je niet geholpen wordt. Je kunt te veel bloed verliezen…een wond kan gaan ontsteken!”


Toen hij naar de ramen van de noodpost keek zag hij verschillende nieuwsgierige ogen naar hen staren en hij begon zich erg ongemakkelijk te voelen. Aan het verhaal van de vrouw kon hij afleiden dat ze ook niet met hem mee zou gaan naar het bureau van de Norton Police en dat baarde hem zorgen. Om onder straffen, claims en verdere problemen uit te komen waren ooggetuigen noodzakelijk. Hij keek ietwat hulpeloos naar de twee mannen.


”Ik moet de politie op de hoogte brengen van het gene dat zich op die weg heeft afgespeeld. Iemand zal met mij mee moeten gaan om een verklaring af te leggen. Dit gaat mij nooit alleen lukken. Ik denk trouwens niet dat we hier snel een andere dokter zullen vinden. Ik wil niet nog een dode op mijn geweten hebben. Wat vinden jullie?”


De gezette vrachtwagenchauffeur pakte een zakdoek uit een van de zakken in zijn spijkerbroek en veegde het zweet van zijn gezicht. Zijn handen begonnen weer te trillen. Hij besefte dat hij zichzelf nog niet had voorgesteld tijdens de rit.


”We zitten nog wel enkele uren met elkaar opgescheept. Misschien netjes als ik mezelf even voorstel. Ik heet Ramir,.. Ramir Sanchez.”
door Assunkill
Wandraak, 4128 / 5128
gepost: 23-7-2007
om 11u50
 Antw: scène 6: The End of Reason
Miles begreep niet waarom Sakura precies op die manier ziekenhuis en politie probeerde te vermijden en eigenlijk vond hij het een erg vervelende manier. Hij ging er maar vanuit dat Sakura er een goede reden voor had en legde zich bij de nieuwe strategie neer.
Ze maakten een goede kans om hier uit te komen, want die Ramir leek de kwaadste niet, maar dan moesten ze het wel goed aanpakken.
Zoals eerder die nacht had Sakura hen in een positie gemanouvreerd die wellicht niet onlogisch was, maar volgens Miles toch ook niet ideaal, omdat hij noch Dwaine gewaarschuwd waren. En net zoals eerder die avond besloot Miles het initiatief radicaal naar zich toe te trekken.

Hij schudde de uitgestoken hand van Ramir. "Ik heet Miles. Bedankt voor de lift, Ramir. Het spijt me dat je zo in de problemen bent geraakt."

Waarom had Sakura Dwaine 'Danny' genoemd? Als iemand hen hier wou opsporen, zou dat snel gebeurd zijn, met of zonder valse namen. Op dit ogenblik compliceerde het de situatie enkel.
Hij keek weer naar Ramir. Ze hadden geluk met zo'n kerel als toevallige redder, dacht hij. Voorlopig toch.

"Je hebt gelijk dat ze een dokter moet zien. Ik ken hier iemand die zeker wil helpen, dat komt wel in orde. Intussen kunnen jullie twee langs bij de politie."

Hij vermeed het om Dwaine een naam te geven. Bij de politie zou zijn echte naam toch opduiken en dan moest dat niet te vreemd lijken.
door DeHeld
Stamgast, 5400 / 6056
gepost: 23-7-2007
om 17u38
 Antw: scène 6: The End of Reason
Geweldig. De andere twee maakten zich er makkelijk vanaf en lieten hem hier maar zitten. Dwaine wierp een blik over zijn schouder. Achter de raampjes stond een publiek, hij zou al doende moeten denken, tijd had hij nu niet. Het leek al geen kwaad begin om de anderen de dans te laten ontspringen. Zelf raakte hij hier wel weg. Zijn milde verbazing over het pleidooi van Sakura had hij al niet moeten fingeren en Miles' boodschap was zoveel als: trek je plan, want dat is de Amerikaanse manier.

"Hey, Ramir, jij wil niet in de problemen raken; zij wil dat ook niet. Het is haar beslissing, ik ga me daar niet mee moeien. Ik stel voor dat wij naar binnen gaan en de politie laten bellen. Ze zullen hier snel genoeg staan. Jij hebt ook een dokter nodig man. Je ziet er maar bleekjes uit."

Als nodig kon hij Ramir nog wel toespreken op een manier dat hij vatbaarder werd voor suggesties. Hetzelfde zou hem kunnen helpen om straks weg te komen, hoe jammer dat ook was voor Ramir. Die zou maar moeten gaan voor het misdaadverhaal en hopen dat het autowrak nog steeds in de buurt was. Enkele hulzen in de buurt konden hem ook wat helpen. Ondertussen hadden Owl's Scouring Eyes dringender zaken op de agenda.

Eigenlijk, nu hij de scheiding met zijn woorden had bekrachtigd, voelde hij zich er best goed bij dat Sakura niet met hem de kliniek inging. Even apart van de anderen leek een verademing te zijn, alsof hij dan een krampachtige façade kon laten vallen. Zolang hij spiegels kon vermijden, toch.
door Zorbalt
Moorderator, 4432 / 5435
gepost: 23-7-2007
om 22u03
 Antw: scène 6: The End of Reason
De gezette Mexicaan haalde nonchalant zijn schouders op. Daarna zuchtte hij diep en knikte instemmend in reactie op het voorstel van de knul. Hij voelde zich inderdaad niet al te goed. De ongemakkelijke rit en de vreselijke gebeurtenissen op de route 23 hadden hem een flinke hoofdpijn opgeleverd. Hij voelde de stijve spiervezels en de aanhechtingen van de pezen in zijn nek kraken en hij hoopte dat God hem niet verder zou straffen. Een whiplash kon hij missen als kiespijn.


”Goed, het laatste wat ik wil is jullie in de problemen brengen. Als Danny met mij mee naar binnen gaat komt het misschien in orde. Behalve dan het feit dat de mensen hier jullie,Sanchez knikte naar Miles en Sakura, natuurlijk uit mijn wagen hebben zien stappen. Dat zou misschien een probleem kunnen geven. “


De chauffeur keek bezorgd naar de oosterse schone. ”Weet je zeker dat het gaat?”


Hij vond het moeilijk om deze hulpeloze jongelui alleen te laten in deze stille en voor hun waarschijnlijk onbekende plaats. Hij had ze maar al te graag meegenomen naar een grotere stad, waar de jonge vrouw makkelijker hulp had kunnen vinden, maar hij verwachtte niet dat zijn truck het zonder reparaties lang vol zou blijven houden. Gelukkig zag die Miles eruit als iemand die bekend was met deze streek. Sanchez had dit soort freelance gidsen eerder in zijn vrachtwagen gehad.

door Assunkill
Wandraak, 4133 / 5128
gepost: 25-7-2007
om 22u53
 Antw: scène 6: The End of Reason
Sakura knikte naar de trucker die in zekere zin hun levens had gered, of in ieder geval wat van langere duur had gemaakt. Ze mompelde een 'dankjewel' en keek Miles aan. Hij had immers aangeboden om haar naar een plek te brengen waar ze behandeld zou kunnen worden.
Met zoveel ogen op hen gericht moest ze de act van zwaar gewond zijn laten varen. Dat zou die mensen enkel bijblijven. Ze had nog pijn, maar deze was te verdragen. Haar jasje had ze in de truck al dichtgedaan om de inmiddels bruin geworden bloedvlekken te verbergen. Haar tred zou die van een normaal iemand zijn, geen gehink meer.

"We zien mekaar opnieuw op de parking van die bowlingtent van daarnet," zei Miles tegen Dwaine, en toen bood hij Sakura zijn arm aan om haar steun te bieden.
Hoewel het verleidelijk was om in het gebouw zelf af te spreken, durfde Miles dat niet goed. Ze liepen zo al genoeg in het oog. Hij dacht niet dat de Nightravens nog veel gevaar zouden betekenen, maar van The Trust en haar handlangers was hij zo zeker nog niet.
Met Sakura naast zich liep Miles de naar zijn zin veel te goed verlichte parking af, weg van de verbaasde blikken achter het raam en weg van de ziekenhuis administratie en haar honger naar identiteitsgegevens.

Ze keek nog éénmaal achterom voordat ze de parking verlieten en gezamenlijk liepen ze 15th Street op, richting de hoofdweg waar ze vandaan waren gekomen. Toen zij de hoek om waren maakte ze zich los van Miles en rekte zich uit. De wervels in haar nek knakten toen ze haar hoofd wat los schudde.
“Het eerste wat ik wil doen is een kop thee nuttigen en wat eten. Voordat Dwaine terug is kunnen we toch niet veel meer doen dan een laag profiel behouden. Ik maak me zorgen wat betreft Crusher-of-Souls en zijn gevolg. We dreigen uit hun klauwen te glippen en het mag onderhand wel duidelijk zijn wat zij willen."
Ze liepen rustig door over de verlaten straten.


"Voor alle duidelijkheid: ik ken hier geen dokter of zo. We moesten gewoon weg van dat hospitaal." Miles wandelde zo maar wat willekeurig een richting uit, min of meer naar de bowlingtent. "Ik weet niet wat The Trust wilt; ik weet ook niet wat we hier kunnen riskeren voor we vertrekken. Denk je dat het verstandig is om bij de bowlers binnen te stappen?"

Sakura keek even geamuseerd op. Had Miles werkelijk gedacht dat ze zelfs maar de behoefte had om een dokter op te zoeken? Ze had een beenwond, maar meer dan hinderlijk was die wonde nu niet meer.
"Verstandig is een tweede, maar ik zie het wel als een noodzaak op het moment. We moeten wat eten om op krachten te komen, dat staat voorop. Misschien hebben ze take-away, dan eten we het elders op, weg van nieuwsgierige ogen... en ergens hoop ik dat ze misschien kleding hebben. Al is het maar een shirt of trui van die Diner of Bowling. Ik kan me moeilijk vertonen hoe ik er nu uit zie. "
Ze keek op naar de borden die boven de weg hingen. Ze dacht niet dat het nog heel ver lopen was al was een loopafstand inschatten die je enkel mobiel had genomen iets moeilijks.
"The Trust,.. ze zonden ons om Alpha01 bij hen terug te brengen. Ik denk niet dat het hen in werkelijkheid om Alpha01 te doen was .."

"Nee, die fluit wellicht..." Miles dacht na. Hij vroeg zich af waarom The Trust het risico had gelopen hen vrij te laten, maar toen dacht hij aan de jeep. Owl's Scouring Eyes vrijlaten was een noodplan van The Trust geweest.
Ze hadden het voordeel dat The Trust niet wist wat er gebeurd was. Ze konden onmogelijk weten of zij dan wel de Nightravens de fluit hadden. Hij durfde wel hopen op het laatste. Ondanks alles wenste hij de Nightravens geen commando van The Trust toe, maar zij konden dat op dit moment ongetwijfeld beter aan dan Owl's Scouring Eyes. Hoewel hij nog maar een uur of acht wakker was, voelde Miles zich toch moe. Misschien waren het de medicijnen nog, maar waarschijnlijker was het gewoon de stress van de hele nacht. Hij richtte zich weer tot Sakura:
"Hoe denk je uit dit gat weg te geraken?"

Zijn Alpha dacht eens diep na en zweeg geruime tijd. Het stelen van welk voertuig dan ook was iets wat niet eens in haar opkwam als optie. Daarnaast zou dat ook teveel aandacht trekken. Waarschijnlijk was dit een geval dat zich verbergen in het volle zicht in hun voordeel zou kunnen werken.
"We moeten er vanuit gaan dat the Trust ons nu meer dan ooit tracht te vinden. Hetgeen gebeurt is in de wouden kan niet in het geheel langs hen heen zijn gegaan, onmogelijk. Ik zat te denken om straks de eerste bus richting DC te nemen met ons drieën. We verbergen ons in vol zicht."

Miles knikte. Ze konden ook een auto huren, maar dan moesten ze weer hun identiteit prijsgeven. Met z'n drieën op dezelfde bus, maar niet samen, maakten ze misschien nog het meeste kans. De andere passagiers zouden misschien zelfs als een soort dekking kunnen dienen.

"De bus klinkt goed. Zouden we best New York niet inlichten, nu op dit moment? Stel dat we het niet halen, dan zijn ze toch minimaal op de hoogte."

Sakura uitte een beschaafd lachje. Het was of hij haar gedachte had gelezen.
"Je hebt gelijk. We moeten Moeder Larissa inlichten,.. en daarnaast moet ik ook nog naar huis bellen. Normaal bel ik mijn moeder iedere week wel enkele keren. Ze zal wel bezorgd zijn inmiddels. Nu enkel hopen dat Dwaine ongeschonden uit zijn politie bezoek komt, ik weet niet hoe glad hij van de tong is."

Miles dacht wel dat Dwaine clever genoeg was. Als hij niet glad genoeg van tong was, dan toch ruw genoeg van manieren om het te redden. Ze stapten naar het parkeerterrein, waar de felle neongloed vaag in het donker asfalt weerspiegeld werd. Voor hij het volle licht in wandelde, keek Miles of er nog mensen over straat liepen. Dat was niet het geval en hij nam zijn tijd om zichzelf tot Glabro te transformeren. Zo gaf hij zijn knie de kans om te genezen. En dat niet alleen:
"Zo hebben we gegarandeerd minder last van bemoeizuchtige ruziezoekers," bromde hij tegen Sakura. Hij duwde de deur open en stapte voor Sakura naar binnen. "Bel jij? Ze hebben hier vast wel een betaaltelefoon."

Sakura stond even stil en draaide zich naar de iets woester uitziende Miles. "Mijn badge zat in mijn beurs.. heb jij geld?"
door Zorbalt
Moorderator, 4434 / 5435
gepost: 26-7-2007
om 16u57
 Antw: scène 6: The End of Reason
Na ongeveer een kwartiertje lopen kwamen Schaduwloper en de Witte Lotus aan bij het restaurant dat nooit gesloten leek te zijn. Ze liepen over de parkeerplaats en zagen in de gekleurde gloed, afkomstig van de lichten achter de ramen van het gebouw en de felle rode oplichtende letters op het dak van de diner, hoe een vrijend koppeltje een smoezelige wagen heen en weer lieten schudden. Achter de ramen van het restaurant zagen ze enkele gezichten van de paar gasten die rond dit late, of misschien wel erg vroege, tijdstip aan het eten waren.


Boven Norton leek de lage bewolking af en toe in brand te staan en dreigende donder volgde op het weerlicht. De planten die in de rechthoekige bak voor de ingang stonden dansten al ruisend op en neer toen de koele wind over de parkeerplaats rolde. Vanuit de diner klonken zachte stemmen, overstemd door muziek uit de jaren 80.

door DeHeld
Stamgast, 5408 / 6056
gepost: 27-7-2007
om 16u37
 Antw: scène 6: The End of Reason
Op het moment dat Sakura zich met Miles verwijderde, draaide Ramir zich naar de schuifdeuren van de dienst Spoedgevallen. De mensen die nieuwsgierig bij het raam stonden, schuifelden terug naar hun plastic kuipstoeltjes waarop zij zaten in de gang in afwachting van de dokter. Voor het land waar efficiency was uitgevonden was het altijd vreemd om te zien hoe mensen moesten aanschuiven om een dokter te zien. Het hing nauurlijk allemaal af van het geld dat je op tafel kon leggen, maar toch...

Achter de balie stond een panlat met geblondeerd haar in een smetteloos pakje. Dat was duidelijk degene die de wachtzaal moest organiseren. Dwaine ging er van uit dat er geen ER ter wereld was waar ze een ongevalslachtoffer lang zouden laten wachten, en hoopte dat de aanblik van het truckwrak buiten hem zou helpen om Ramir erger te doen voorstellen dan hij was. Hij zette het dan ook op een mompelen: 'het komt allemaal goed, het komt allemaal goed'. De deuren gleden dicht achter hen; nu waren ze opgesloten in een cocon van ontsmettingsmiddel leek het wel. Het platinablonde geval had zich achter de balie gezet en vroeg waarmee ze kon helpen.

"Haal een dokter, snel! Ik denk dat hij in shock is!" De vrouw schrok en naast hem zag Dwaine de kleur uit Ramir's gezicht trekken. Hij keek hem met open mond aan. Misschien had Dwaine wat te luid geroepen, zijn stemde galmde hard door de hal.
De vrouw deed een klein stapje achteruit en keek naar de Mexicaan. "Meneer, gaat het?"
Dat mocht best wel wat sneller gaan bij Spoedgevallen, besloot Dwaine. Ramir werkte niet echt mee door zijn schouders op te halen en Dwaine vragend aan te kijken.
"Dit is toch een hospitaal of niet? Roep een dokter, dan zal die vertellen hoe het ermee gaat." Dwaine beantwoorde de blik van Ramir en haalde ook zijn schouders op: ik vind het even vreemd als jij-stijl, doende alsof hij ook niet wist waarom Ramir zo vreemd keek.

De dame besloot toch maar veilig te spelen. "Uh...de doktoren zijn even bezig...' al stamelend wees ze naar twee lege stoelen tegen de witte muur. 'Gaat u even zitten, ik zal kijken wat ik voor u kan doen." en verdween gelijk door een deur in de gang achter de balie, kennelijk toch op zoek naar iemand die zou komen helpen. Dat was al goed. Nu moest hij Ramir nog wat ongeruster maken.
"Geen zorgen, vent, straks is er een dokter, er kan niks meer gebeuren. Waarschuw me als je weer duizelig wordt."

Ramir beende ietwat moeizaam naar de stoel, alsof de uitputting nu pas echt doordrong. Verderop keek een jongeman met een dikke handdoek rond zijn hand en zijn bezorgde vriendin ernaast, nieuwsgierig naar de nieuwkomers. Toen de Mexicaan ging zitten, zei hij zacht..."Ik heb alleen een beetje hoofdpijn." Binnen speelde een muzakje, buiten rommelde het.
"Ramir, herinner je je nog dat je daarnet bijna van de baan bent gereden? Voor hetzelfde geld heb je een hersenschudding, of is je bloeddruk te laag. We hebben al genoeg tijd verspeeld sinds het ongeluk." Dwaine kneedde zijn gezicht met zijn rechterhand, schijnbaar om de vermoeidheid te verdrijven en wierp een blik in het rond.

"Zo terug, ik ga even naar het toilet." Dwaine liet Ramir alleen achter, stapte op de herentoiletten af en bestudeerde de raampjes. Te klein, daar zou hij zich zelfs als wolf niet doorheen kunnen wringen. Dan moest hij het maar uitzitten, anders trok hij alleen meer aandacht. Hij stak zijn kop tussen kraantje en lavabo en zette het koud water even open. Daarna wreef hij zich verfrist weer droog. Bij het terugkomen ontdekte hij dat Ramir verdwenen was. Door de schuifdeuren zag hij dat een politiepatrouille met zaklampen aandachtig de schade aan de wagen bestudeerde.

Hij beende opnieuw naar de balie. "Excuseer, zijn de dokters hem al komen halen?" De vrouw knikte en legde een formulier op de balie, samen met een pen. "Als u deze vragen even voor uw vriend in zou willen vullen? Kunt u mij ook even uw paspoort of rijbewijs geven?"

"Hij is niet echt een vriend, we hebben elkaar pas vanavond ontmoet. In zijn truck liggen misschien papieren?" Dwaine maakte geen aanstalten om vernoemde papieren ook daadwerkelijk te gaan zoeken. Niet zijn job.
"Als u dan nog even plaats zou willen nemen? Die agenten zullen waarschijnlijk even met u willen praten."

"Yeah. Sure. Ik zou ook graag een dokter zien, als dat mogelijk is." Ondertussen leek dit wel het soort hospitaal waar je daar nog eens de nadruk op moest leggen. Dwaine ging dan maar zitten en en zag in het voorbijgaan ietwat verbouwereerd de snoepautomaat staan. Zoute nootjes, chips, chocolade, ... wie verzint het nu om al dat ongezonde spul in de wachtzaal te zetten? Zouden al die brochures over gezonde leefwijze sarcastisch bedoelt zijn?

Het jonkie naast hem sprak hem aan: "Ongelukje gehad?"

De geteisterde Dwaine begon te vrezen dat hij in een psychiatrische kliniek was beland.
"Nee, dit doe ik altijd tijdens vakanties." Hij besefte dat dit niet erg eerlijk was tegenover iemand die hier ook maar zat te wachten. "Sorry man, een bende eikels heeft geprobeerd om die truck te overvallen, het heeft niet veel gescheeld of we rolden hier onder witte dekens binnen, ik ben niet echt in de stemming voor een babbel."

"Sorry maat' De jongen keek zijn vriendin aan, die opkeek uit haar tijdschrift.
De twee agenten kwamen eindelijk binnen: een lange, ietwat oudere man met grijzend haar en een rimpelend gezicht en een kleine vrouw met een donker staartje. De man knikte naar de wachtenden en zei goedeavond, waarop iedereen braaf antwoord gaf. Daarna sprak hij zacht met de vrouw achter de balie. Zij wees Dwaine en hij werd gewenkt door de verbalisant.

Met tegenzin sleepte hij zich weer naar de balie, alsof zijn benen een ton wogen. Het was zijn recht om er niet al te gezond uit te zien na zo'n nachtje. De agent hield zijn notitieboekje al in de aanslag.
"Agent Cooper en dit is agent Simmons", hij wees naar de vrouw, die vriendelijk hallo zei. "Is deze vrachtwagen van u?".

"No sir. Truck is van een bedrijf, de chauffeur is een Mexicaan, die zit nu bij de dokter. Hij is min of meer in orde, denk ik."

"Kunt u ons misschien vertellen waarom dat voertuig zo beschadigd is geraakt?"

"Iemand heeft geprobeerd om de vrachtwagen te overvallen. Geweerschoten en al. We zijn op het nippertje weggeraakt."

"Waar is dit gebeurd?" Hij noteerde het daadwerkelijk allemaal in zijn boekje.

"Een half uurtje rijden naar het zuidwesten, op de route 23 geloof ik."

"U was daarbij? Reed u mee?"

De jongeman met zijn omwikkelde hand werd naar de dokter geroepen. Zijn vriendin bleef zitten en probeerde aandachtig het verhoor te volgen.

"Ik wilde naar huis, was aan het liften. Vent neemt me mee, iets later fluiten de kogels. Het is niet mijn dagje."

"U was de enige mede-passagier?"

"Ja."

Fijn. Als ze niet vroegen hoe het kwam dat hij stond te liften, hoefde hij zijn reisgenoten helemaal niet te betrekken in het verhaal.

De vrouwelijke agent had de gehele tijd geschreven, terwijl de man de vragen stelde. Nu keek ze op en zei: "Dat is vreemd, toen wij werden gebeld werd melding gemaakt van drie mannen en een vrouw."

"Dat was geen passagier. We hebben aan de rand van de stad iemand opgepikt om de weg te wijzen naar het hospitaal. Ik was echt bang: de chauffeur zweette erg hard en leek af en toe weg te zwijmelen."

Agent Cooper krabde even achter zijn oren. "Als de telefonische melding klopt, mis ik nog een persoon. De bestuurder, u en die persoon waarover u spreekt...er zou nog iemand zijn geweest. Kunt u dit verklaren?"

"Ze waren met twee, een koppeltje denk ik, ze waren ingestapt om ons hier te leiden. Maar ze zijn ondertussen al weg." Dwaine probeerde het als een detail af te doen, en besloot dat het welletjes was geweest. Tijd om de politie eens met de neus op de feiten te drukken.

"Hey, man, ze hebben hier net geprobeerd om ons van kant te maken. We hebben hun auto geramd. Misschien zijn ze dus nog niet zo ver weg. Kunnen we het even hebben over het hele 'Ze willen me vermoorden"-ding?"

De vrouw klapte haar boekje dicht en keek haar collega aan. De man zuchtte... "Zou u morgenvroeg naar het bureau kunnen komen om een volledige verklaring af te leggen?"

Goed genoeg. In de ochtend zou Dwaine al lang en breed weg zijn. Voorlopig was hij van de politie verlost en de vragen achteraf zouden niet erger zijn dan de problemen die hij nu moest ontwijken. Een punt wilde hij wel zeker maken: "Ik wil eerst even duidelijk stellen dat ze dus geprobeerd hebben om de truck te overvallen: de weg afsnijden met een wagen en van daaruit op de chauffeur schieten. Gelukkig slaagde die erin om de wagen te rammen. Ze kunnen daar nog staan, of misschien laat de wagen sporen achter, hij rookte nogal. Jullie gaan toch zeker iemand naar daar sturen?" Met wat geluk deden die vaststellingen die zijn verhaal grosso modo bevestigden.

"Meneer, u kunt van mij op aan dat we enkele collega's zo spoedig mogelijk naar daar sturen. Verder zullen we nog met de bestuurder willen spreken. Ik begrijp dat het allemaal nog erg vers is. Zou ik u identiteitsbewijs even mogen?"

Hij gaf hen zijn rijbewijs, daar kwam hij toch niet onderuit. Hij had het al veel eerder verwacht. "Bedankt. Ik zal morgen langskomen, eerst wil ik een dokter zien, dan zoek ik wel een motel of zo."

De vrouw liep naar buiten en checkte zijn ID in de boordcomputer van de patrouillewagen, terwijl agent Cooper hem uitlegde dat hij aan de hoofdstraat wel terecht zou kunnen in het Norton Hotel. Iets later kreeg hij zijn rijbewijs terug. Daarna gingen de twee flikken zitten wachten tot ze van de chauffeur een verklaring konden opnemen. Dwaine van zijn kant besloot dat hij zijn ding gedaan had en schakelde over op een strategie om discreet weg te komen.

Hij wreef alweer in zijn gezicht en wandelde vermoeid naar de balie, waar hij vroeg:
"Mevrouw, vergeet de dokter, ik kom morgen wel. kan je me iets van pijnstillers geven? Dan kan ik een bed opzoeken en slapen. Alstublieft."

De vrouw had schijnbaar wel degelijk een apotheek aan de balie, toch iets dat snel werkte. Dwaine kreeg enkele paracetamol-tabletten en kreeg te horen: "U wacht niet even op uw vriend? De dokter zal zo klaar zijn?"

Nou nee, dat was niet de bedoeling, schat.

"Bedankt. Ik zal zodadelijk wel terugkomen, als ik slaapplaats heb geregeld. Is het Norton Hotel ver van hier?"
Dat bleek niet zo te zijn en dus nam Dwaine zijn spullen, knikte de agenten vriendelijk toe en stapte naar buiten.

De frisse wind deed hem eigenlijk goed, hoewel ze regen aankondigde. Dwaine begon met fikse tred aan het kwartiertje stappen dat hem naar de diner zou brengen waar de andere twee aan het wachten waren. Het was reeds kwart over vier in de nacht geweest. Binnen afzienbare tijd zou het licht worden.
door malkav
achterban(k), 5344 / 7020
gepost: 28-7-2007
om 14u46
 scène 6: The End of Reason
Sakura stapte het establishment binnen en was enigszins onder de indruk van de grootte van dit complex. Aan de wanden hingen op verschillende plaatsen grote flatscreens waarop een kleine greep aan sportzenders te zien waren. Op het grote scherm dat boven de bar hing stond Mtv Classic op. Door de boxen die door de zaak hingen klonk zachtjes Overkill van Men at Work. Links van hen was de brede counter waar je je eten kon bestellen. Rechts achteraan was een grote ronde bar, waarlangs een bordje hing met 'Telefoon & Toiletten'. Ze zag ook direct het kleine 'winkeltje' nabij de bar. Ze zag tot haar opluchting kledingrekken en schappen vol schoenen en allerhande bowling materiaal.
Ze draaide zich naar Miles; "Ik zou graag een groot kop thee willen, een caesar salade en het liefste vis met rijst in plaats van frites. Denk er ook aan om iets voor Dwaine te bestellen... en Miles, zou ik vijftig dollar van je kunnen lenen totdat we in DC zijn.. voor schone kleren? Broeder Wasbeer nam samen met mijn FBI badge ook mijn portemonnee in beslag samen met mijn creditcards en cash. ", sprak ze haast beschaamd.
Miles knikte en haalde zijn rafelige portefeuille tevoorschijn, het was haast antiek. Hij haalde er drie briefjes van twintig dollar uit en overhandigde deze aan Sakura. Hij kon zich niet herinneren ooit geld uitgeleend te hebben aan andere Garou.
"Arrigato, Nii-san", Sakura maakte een bescheiden buiging en bewoog zich richting de bar.

Door de zaak verspreid zaten verschillende mensen hun nacht uit te zitten. Achteraan, nabij het lage muurtje wat het restaurant van de bowlingbanen scheidde zaten waarschijnlijk wat locale jongeren, zij waren dan ook het meest 'luidruchtig' van alle gasten, al hielden ze zich zeer netjes.
Er werd maar weinig gebowld vannacht, enkel twee mannen op leeftijd, in identieke trainingspakken met bedrukking, waren met een spel bezig. Zij waren de enigen die de zekere rust zo nu en dan verstoorden door het gekletter van de kegels.
Ze liep door het gangpad, wat linoleum was in de sfeer van een dambord, richting de bar waarachter een telefoon hing. Genietend van een redelijk groot maal zat een groepje backpackers aan de raamkant. In het midden van de zaak stonden enkele koffers, teveel om bij de twee personen bij de tafel te horen. Waarschijnlijk hoorden de mensen waar Miles nu achteraan sloot bij de counters hier ook bij.
Ze bedekte haar vuile kleren en stapte langs de bar. Ze knikte naar de twee jonge knullen achter de bar die verveeld voorover hingen kijkend naar de hoogtepunten van honkbal wedstrijden van afgelopen seizoen. Ze nam de hoorn op van de telefoon die in een soort van half glazen bel hing.
'out of order' stond op witte tape geschreven wat over de sleuf was geplakt. Het ontbreken van enige kiestoon liet ook maar weinig aan haar fantasie over. Enigszins geïrriteerd sloeg zij de hoorn terug op de haak.
Ze stapte het open 'winkeltje' binnen en ging zeer vluchtig de rekken af. Ze had al snel een olijfgroene trainingsbroek en een girlie-shirt met Norton Duke's erop. In wazig negatief was het gezicht van The Duke verwerkt, ofwel John Wayne. Op de achterkant waren in het klein drie rokende kegels met kogelgaten gedrukt. Bij gebrek aan verdere dames shirts in haar bescheiden maat was Sakura's keuze dus beperkt. Met een glimlach en het schudden van haar hoofd hing zij de kleren over haar arm. 'Gaarne af te rekenen bij de bar' stond er met sierlijke letters op de glazen wand van het winkeltje geschreven. Het was bij elkaar net geen veertig dollar. Ze rekende de twee stukken af bij de de jongen en vroeg hem direct naar de dichtstbijzijnde publieke telefoon. De jongen wees langs haar heen en ze keek de parking op voor de bowling diner. Enkele meters op de parking verscholen onder een enkele boom zag ze nu een telefoon hangen. Ze bedankte de jongen en kreeg haar kleren overhandigd in een plastic zakje.

Ze liep richting de uitgang en zag Miles wachten op hun eten bij de counter. Hij zag er ondanks zijn Glabro vorm nog redelijk menselijk uit, hij zag er bruut uit, dat wel. Het ontbreken van haar maakte het hem wel makkelijker om zich tussen de mensen te vertonen in deze vorm. Ze wilde niet door de rustige zaak gaan roepen. Ze hield haar hand bij haar hoofd alsof het een telefoon was en schudde nee terwijl ze naar achteren wees, richting de bar. Vervolgens wees ze naar buiten en gebaarde hem 'vijf minuten'.
Ze liep over de parking naar de telefoon en wierp een dollar in de sleuf. Haar vinger bevroor nabij de toetsen en een gemene schrik ging door iedere vezel van haar lijf. Het nummer! Het was iets met twee groepen zevens,.. komaan. Ze tikte nerveus met de hoorn tegen het toestel totdat zij een 'klik' hoorde en haar dollar kwam er weer uitgevallen. Door de hoorn klonk gepiep. Ze hield met haar vinger even de haak in en wierp opnieuw het geld in het toestel. Voorzichtig begon ze het nummer in te toetsen. Ze had het nummer vaker gebeld toen zij nog in New York woonde, en zelfs deel uit maakte van de Central park Sept. Ondertussen veranderde ze, naar het voorbeeld van Miles, in haar Glabro vorm om haar lichaam de genezing te gunnen die het toch wat nodig had. Ze zou haar nieuwe kleding niet willen bevuilen dadelijk.
door DeHeld
Stamgast, 5410 / 6056
gepost: 29-7-2007
om 14u27
 Antw: scène 6: The End of Reason
Dwaine volgde de hoofdweg van Norton in de richting van de diner. Hij hulde zich zoveel mogelijk in schaduwen en vermeed de lichtkringen van de straatlantaarns. Er was natuurlijk op dit uur niet veel volk op straat. Af en toe gleed er een auto voorbij, die Dwaine vanuit zijn ooghoeken toch maar goed in de gaten hield op enige verdachte beweging. Hij kon niet zeker zijn van de voorsprong die ze hadden.
Het kolkte in de wolkenhemel boven hem, en de wind bracht koude met zich mee. Elk moment kon het beginnen regenen, en het zou waarschijnlijk met bakken uit de lucht komen tijdens de onweersvlagen. Toch voelde hij zich achterdochtig genoeg om niet te snel te lopen.

Op de parking van de diner was het makkelijk om de lichten te ontlopen. Er stroomde veel kunstlicht door de ramen over, maar het asfalt zelf werd slechts verlicht door enkele gele lampen, die deels werden afgschermd door uithangende takken.
Een vijftiental stappen van de ingang verwijderd merkte hij dat er iemand stond. In een van de wagens aan de duistere kant van de parking zaten duidelijk ook mensen, en een tel lang flitste de schokkende gedachte door hem heen dat Miles en Sakura zich daarin hadden verschuild. Het kwam hem echter al snel onrealistisch over dat ze een auto zouden hebben ingepikt. Natuurlijk, Miles had wel gezegd buiten de diner, dus het was een opluchting om te zien dat de figuur aan de telefoon Sakura was, nog steeds in dezelfde outfit. Miles zou hier ook wel ergens rondhangen.

Hij sloeg Sakura even gade zonder dat ze er erg in had, en zocht met een zucht naar het pak sigaretten dat hij eerder die avond nog had gezien. Uiteindelijk steek hij er een in de mondhoek, vergat die aan te steken, en ging op Sakura af. Als ze zich omdraaide, zou het nog kunnen lijken alsof hij haar wilde afluisteren, of begluren. Bovendien had hij nu nog een excuus om meteen naar Miles op zoek te gaan.
door Assunkill
Wandraak, 4135 / 5128
gepost: 30-7-2007
om 10u01
 Antw: scène 6: The End of Reason
Geduldig wachtte Miles aan het buffet. Er stond niet veel volk, maar het was een uur waarop het personeel niet meer erg gemotiveerd leek om hem te bedienen. Hij bestelde de rijst voor Sakura, een hamburger voor zichzelf en een dubbele hamburger voor Dwaine. Dwaine leek hem iemand die een stevige hap wel kon waarderen. Het was ook al zeven uur geleden dat ze gegeten hadden, ten slotte.
Hij schoof enkele dollars over de toonbank toen hij met een vermoeid 'alsjeblief' drie papieren zakken kreeg aangereikt. Het wisselgeld liet hij maar. Miles gaf altijd ruime fooien; de meeste mensen hadden het geld harder nodig dan hij. Er klonk een iets minder vermoeid 'bedankt' en Miles slenterde naar buiten. Hij vroeg zich af hoe lang een maaltijd warm zou blijven in deze zakken, ook al garandeerden dikke rode letters dat het zeker twintig minuten heet bleef.

Onder een boom zag hij Sakura bij een telefooncel staan. Hij zette zich op een twintigtal meter van haar in de schaduw van enkele bomen op zijn rugzak. Net toen hij zijn eigen papieren zak openmaakte, voelde hij zijn maag draaien en ging er een rilling langs zijn ruggegraat. Een golf Wyrmstank kwam zijn richting uitgerold en Miles verstijfde.

Zijn hand gleed naar de zak waar zijn dolk zat en behoedzaam spiedde hij rond. In de hel verlichte eetzaal van de bowlingzaal was niets veranderd; over de parking kwam geen auto of voetganger; er liep niemand of niets het gebouw uit... Miles kon niet zeggen waar het vandaan kwam, maar hij wist genoeg. Hij nam zijn spullen weer op en verhuisde naar de zijkant van het gebouw die op de parking uitgaf. In zijn rug had hij nu de dekking van een stenen muur en langs de drie andere kanten was er minstens enkele meters open asfalt. Door zich vlak tegen de muur te zetten, bleef hij bovendien netjes in de schaduw. Het Wyrm-gevoel verdween weer, maar dat was geen reden om minder op de hoede te zijn.

Miles liep snel naar Sakura en tikte voorzichtig op haar schouder. Hij deed teken met zijn twee handen dat ze moest afronden. Waar het gevaar precies vandaan kwam, wist hij niet, maar als hij het niet meteen kon zien, bestond de kans dat het vanuit de bosjes rond het gebouw kwam. Daar moest Sakura dus niet te lang blijven telefoneren.
Hij ging weer op zijn rugzak zitten en stak de dolk achter zijn riem. Tot de anderen er ook waren, zou hij zich niet laten afleiden door te eten. Miles zat stil in de schaduw en liet zijn blik afwisselend van de telefonerende Sakura naar de lege parking glijden. Hij voelde een soort opluchting toen hij Dwaine het terrein zag oplopen. Hij stapte uit de schaduw en stak een arm op, om duidelijk te maken waar hij zich bevond.
door DeHeld
Stamgast, 5420 / 6056
gepost: 1-8-2007
om 1u05

gewijzigd door DeHeld
1-8-2007 om 1u06

 Antw: scène 6: The End of Reason
De hele nacht had bestaan uit doffe ellende en sinds de fluit de barmhartige nevelen van Malfeas had weggeblazen dacht Dwaine dat alles hem duister en somber zou blijven voorkomen. Het verbaasde hem zelf dat het simpele vooruitzicht van een hap te eten en het gezelschap van een derde man hem toch iets konden opfleuren. Hij zag hoe Miles met veel misbaar en urgentie te kennen gaf dat hij eten had gehaald. Ho maar. Je zou denken dat hij hoogstpersoonlijk de hamburger had gejaagd. Of was er iets anders aan de hand? Ging het over hem? Nee, dat leek onwaarschijnlijk: ze keken niet in zijn richting. Zou hij iets gemist hebben? Waarom was Miles zo gekant tegen het gesprek van Sakura... vast weer zo'n geniale inval waar hij niet voor gewaarschuwd was.
Totdat het zover kwam wilde hij zijn rothumeur niet tegen de haren strijken en hij zakte op zijn hurken naast zijn kompaan. Wat het ook was dat hem bezig hield, ze hadden duidelijk tijd voor een eetpauze.
"Cheeseburger voor mij, hoop ik? Eten helpt mijn humeur erop vooruit." Dat laatste stuk informatie was extra, gewoon om te laten weten dat eten een noodzakelijkheid dreigde te worden.
De twee anderen waren in Glabro. Geen slecht idee, dacht Dwaine. Als hij toch vlees zou eten, zou het de smaak enkel benadrukken. Hij keek snel om zich heen of niemand hem te intens bekeek en paste ook zijn vorm aan.
door malkav
achterban(k), 5347 / 7020
gepost: 2-8-2007
om 16u55
 Antw: scène 6: The End of Reason
Ze wikkelde het gesprek met Moeder Larissa af nadat Miles te kennen had gegeven dat er haast was om waarschijnlijk uit het zicht te verdwijnen. In haar ooghoek keek ze waar hij heen liep met hun diner en ontbijt combinatie.
Het gesprek was snel geweest en ze wilde eigenlijk ook nog haar moeder bellen, maar als er een mogelijk probleem gaande zou zijn was het maar beter om naar haar roedel genoot te luisteren. Ze hing op en het geld wat ze erin geworpen had viel nu door.

De wonde in haar zijde was geheel genezen, maar haar been bleef nog wat prikken. Ze veranderde terug in haar menselijke gedaante. Toen ze zijn kant opliep zag ze dat Dwaine zich inmiddels ook weer bij hen gevoegd had. Dit was goed,.. ze hoopte enkel dat ze hem gewoon hadden laten gaan. Als het een dubieuze ontsnapping was geweest konden zij er nog wel eens last mee krijgen. Ze ging er namelijk vanuit dat de eerste bussen pas bij ochtendgloren zouden vertrekken.

Sakura nam de papieren zak van Miles aan en ze rook duidelijk de vis. Een kleine observatie in de zak gaf te kennen dat ze hier gelukkig rijst hadden. Haar thee zat in een onhandig piepschuimen beker, ze kreeg de rillingen als ze dat spul met haar tanden aanraakte. Ze maakte nog geen aanstalten om te eten. Ze wilde liever een wat rustige plaats vinden wat nog meer uit het zicht was.

"Goed je te zien Dwaine. Ik mag hopen dat alles niet te stroef verlopen is? Ik zal dadelijk vertellen wat het woord uit New York is." Daarna richtte ze zich tot de Metis en constateerde overduidelijk een oplettende blik in zijn ogen.

"..Wat is het probleem Miles?"
door Assunkill
Wandraak, 4137 / 5128
gepost: 2-8-2007
om 17u30
 Antw: scène 6: The End of Reason
"Nee, sorry, een dubbele hamburger gewoon. Ik wist niet wat je graag had en heb op veilig gespeeld. En Sakura, het probleem is Wyrm. Het was hier kort maar krachtig aanwezig en ik weet niet waar. Dan heb ik je liever niet in je eentje onder dat spotlicht aan de rand van de parking."

Miles maakte zijn papieren zak open en beet met pleizer in de hamburger. Wie vond dat fastfood naar niets smaakte, had acht uur eerder geen laatste maaltijd gehad die uit lauwe vleesballen in muffe tomatensaus bestond.
Zijn twee collega's keken hem licht kritisch aan. Miles haalde verontschuldigend zijn schouders op. Hij was de weinig populaire rol van onheilsprofeet intussen wel gewoon.

"Er is minstens één Wyrm-agent in de buurt. Ik voelde hem of hen erg duidelijk. Hou gewoon je ogen goed open, we zijn niet zo veilig als ik had gehoopt."

Miles kon het niet helpen dat de wrange gedachte in hem opkwam dat als Stonecutter beter naar het instinct van zijn roedelgenoten had geluisterd, een heleboel problemen vermeden hadden kunnen worden.
Met zijn mouw veegde hij een dikke dot ketchup van zijn mondhoek.

"Aan de andere kant is een Greyhound-stopplaats. Ik ben nog niet gaan kijken, maar er gaan ongetwijfeld bussen naar de oostkust. Wat zeiden ze in New York, Sakura?"

Terwijl Miles sprak, gleed zijn blik weer over de parking, waar maar enkele auto's stonden. De vlaag Wyrm was gekomen alsof iemand haar haast per ongeluk vrijgaf, als een sluipschutter die plots besefte dat een sigaret opsteken geen goed idee was en haar haastig uitmaakte. Dat zou betekenen dat ze voorlopig nog niet in het vizier liepen. Alleen durfde Miles niet voorspellen hoe lang dat nog zou duren.
door malkav
achterban(k), 5349 / 7020
gepost: 2-8-2007
om 20u23
 Antw: scène 6: The End of Reason
Ze stapte wat verder langs het gebouw en leunde tegen de muur. Ze had haar omgeving in de gaten gehouden vanaf het moment dat ze hier waren, maar ze had niets verdachts gezien. Iets wat natuurlijk niet alles wilde zeggen. Als Miles Wyrm aanwezigheid voelde zou er inderdaad de kans zijn dat dit betrekking had op hen. Ze gaf Miles de twintig dollar wisselgeld terug en het resterende kleingeld van het telefoontje. Ze was hem nog twee Andrew Jackson's verschuldigt.

Ze haalde de 'vis' uit de zak, eveneens verpakt in dat akelige schuim materiaal. Het was een ovaal wat verpakt was in een goudgele korst van paneermeel. Waarschijnlijk koolvis of een tropische witvis. Zoiets schandalig zou naar afval moeten smaken maar dat deed het niet. Honger leert eten, het gezegde bleek waar te zijn. Ze nam voorzichtig een tweede hap.
"Ik heb Moeder Larissa gesproken en in vogelvlucht verteld wat ons overkomen is.
Ten eerste haar oprechte medeleven naar ons toe.
Ze wil nog steeds dat we naar New York komen.. Ik had voorgesteld om in DC te ontmoeten gezien de ernst van de situatie maar ze vertelde me dat een Uil altijd eerst naar zijn boom terugkeert voordat hij gaat slapen... en ze had nog meer parabel-esque uitlatingen.. Je kent haar. Bij terugkomst zal er een raad georganiseerd worden die bepaald wat er nu gaat gebeuren met de Caern. Ze wachten op ons in New York. Verwacht dus geen 'back-up'.
Al vind ik zelf dat we de essentie van onze oorspronkelijke missie reeds lang voorbij zijn gedwaald. De Garou Ouderen beredeneren duidelijk anders dan de meeste federale instellingen, maar het zij zo. " sprak ze ietwat geïrriteerd.

"Dwaine, het plan was om de eerste bus naar DC te nemen. Ons verstoppen in vol zicht als je wil.
Vanuit DC kunnen we ons even opfrissen bij mij thuis en we nemen vervolgens mijn wagen naar New York. In theorie een uitstapje, maar gezien de laatste vierentwintig uur zou ik me maar op het ergste voorbereiden.
Oh,.en Miles,.. ik zou je om een gunst willen vragen. Zou er de mogelijkheid zijn om de nieuwe kleding aan mij te binden?", ze knikte richting het plastic tasje wat aan haar voeten lag.
"Blijven we hier staan of gaan we richting de Greyhound haltes, of ergens anders waar we niet zo in de kijker staan?"

Ze had haar vis op en begon aan haar rijst. Tussen twee vingers en duim maakte ze brokjes van de rijst. Dit was een heel welkom geschenk. Ze nam kleine hapjes en een slok thee.
De thee had een rare bijsmaak, ze zette deze op een small muurtje langs de diner en richtte zich weer op haar voedsel.
door DeHeld
Stamgast, 5426 / 6056
gepost: 3-8-2007
om 22u51
 Antw: scène 6: The End of Reason
Gezien de manier waarop de meeste fastfood werd geproduceerd zou het Dwaine niet verbaasd hebben als er Wyrmdampen afsloegen. Nu had hij reusachtige honger en niet de luxe om kieskeurig te zijn. Een dubbele hamburger zonder kaas was beter dan een enkele hamburger, of niks. Al die vetten en suikers zouden snel een deel van de schade inhalen.
Hij zou om zich heen gekeken hebben op zoek naar de Wyrmagenten, als hij geloofde dat het zou uitmaken. Hij had echter net de omgeving in zich opgenomen en toen zag hij niks opvallends. Dat was nu vermoedelijk niet anders. Allicht bleven die wel wat uit het zicht.

Het plan van Moeder Larissa sond hem niet erg aan. Het leek hem niet echt iets van een plan te zijn. Toch was hij al blij dat ze tenminste de thuisbasis hadden kunnen contacteren. Zelfs als er nu met hen wat gebeurde, wist men ongeveer wat er gebeurd was. Owl's SCouring Eyes hadden toch al voor enige opheldering kunnen zorgen. Zelfs de vlucht leek nog aardig te lukken.

Hij verhelderde dan maar hoe het er in het hospitaal aan toe gegaan was: "De politie heeft m'n naam genoteerd en ze verwachten me morgen voor een uitgebreide verklaring, maar ik herinnerde net dat ik morgenochtend ergens anders moet zijn. Eender waar anders dan hier, zelfs. Het duurt wel een tijdje voor ze echt achterdochtig gaan worden, en zelfs dan heb ik geen halsmisdrijf gepleegd. Moest het erop aankomen, kennen jullie me gewoon niet."
Dat toneeltje zou hem ook niet zoveel moeite kosten en uiteindelijk hadden ze hem ook net alleen gelaten. Dwaine vond het zelf een realistische inschatting, want het was het niet waard om nog meer problemen op de hals te halen door de aandacht van de politie te trekken.
door Assunkill
Wandraak, 4138 / 5128
gepost: 6-8-2007
om 12u45
 Antw: scène 6: The End of Reason
"Binnen verkopen ze tickets. Greyhound vertrekt meestal rond zeven uur 's ochtends. Ruim op tijd om de politie voor te zijn. We kopen best tickets apart, om Dwaine's verhaal niet tegen te spreken."

Miles vroeg zich af hoeveel zin het had om een gedetailleerd plan op te stellen. Niet veel, wellicht. Ze konden maar zo snel mogelijk in New York proberen geraken, het was afwachten welke acties hun belagers zouden ondernemen. Hij keek opnieuw in het rond, maar er bewoog niets op de parking. Ook van de vlaag Wyrm was niets meer te merken. Nog even twijfelde hij, maar Sakura had kleren nodig die noodgevallen konden weerstaan.

"Ik zal je kleren aan je binden, Sakura. Kom hier en geef me je hand." Hij haalde zijn zakmes boven en klapte het open. Miles zag hoe Sakura eventjes vreemd naar hem opkeek, maar dan toch enkele passen in zijn richting zette en haar hand uitstak. Miles rolde eerst haar mouw omhoog, en toen zijn eigen mouwen. Zijn handschoenen en jas trok hij uit, want voor dit soort rituelen moesten er niet te veel barrieres zijn tussen zijn handen en polsen, en Sakura. Hij schudde het piepschuimen doosje van zijn hamburger goed leeg en nam haar pols stevig vast.
"Ik heb flink wat van je bloed nodig. Klaar?"
Hij wachtte niet op een bevestiging of een antwoord, maar haalde meteen trefzeker uit. Het vlijmscherpe blad gleed snel over de dunne huid van de binnenkant van Sakura's onderarm en liet een erg dunne rode lijn achter, waaruit langzaam enkele dikke druppels opwelden. Hij zag hoe Sakura's gezicht even vertrok van de pijn, maar hij lette er niet op. Rituelen deed je niet voor je plezier.
Miles liet het mes vallen en duwde met zijn duim een dikke straal bloed uit de lange wonde, in het piepschuimen bakje. Hij duwde een tweede keer over de wonde en liet toen de helende krachten van haar Glabro-vorm hun werk doen. Het doosje was halfvol bloed, dat zou moeten volstaan.
"Word Homid en trek de kleren aan die je gebonden wilt. Eronder draag je niets, ook geen andere gebonden spullen. En trek die kleren best binnenste buiten."
Sakura keek hem wat onwennig aan, maar Miles gaf enkel instructies, geen uitleg. "Kleed je om achter dat muurtje of zo." Het klonk barser dan hij het bedoeld had.

Met het doosje bloed liep Miles naar de rand van de struiken. Terwijl hij met een diepe stem begon te neuriën, knielde hij neer en groef met zijn vingers in de grond. Dikke kluiten aarde verkruimelde hij boven het bakje bloed en al roerend met twee vingers maakte hij er een dikke pap van, modder met bloed. Toen hij tevreden was over de dikte van zijn bereiding, raapte hij zes stevige stenen op, en liep, nog steeds neuriënd, terug naar Sakura.

Die had zich intussen omgekleed. Ze was blijkbaar over haar onwennigheid heen gestapt en keek nu meer nieuwsgierig dan ongemakkelijk naar Miles, hoewel haar binnenste buiten gedraaide kleren onmogelijk gemakkelijk konden zitten.
Miles bleef zijn eentonig gezoem verder brommen en tekende op vijf van de zes stenen met de bloederige pasta een rune. De vijf stenen werden in een vijfhoek gelegd en de zesde, onbeschilderde steen lag in het centrum. Miles deed teken dat Sakura op de middenste steen moest gaan staan. Sakura stapte in de nogal rudimentaire cirkel en stond stil.
Met trage, sterke streken begon Miles met de bloederige pap symbolen aan te brengen op de kleding van Sakura. Het werk vorderde maar langzaam en Miles bleef de hele tijd monotoon neuriën en schilderde secuur op Sakura's nieuwe kleren: op al haar gewrichten kwamen runen te staan, maar ook elk sluiting of zak kreeg er één.
De pasta droogde niet echt op. Ze leek opgenomen te worden door het weefsel van de stof, hoewel ze daar eigenlijk te dik voor was. Het enige wat na een tijdje nog achterbleef, was een ruwe, zwarte rune, alsof iemand die er in had gebrand.

Na een klein half uur was het ritueel afgelopen. Eindelijk stopte het geneurie en Miles gooide de stenen weer in de bosjes. Hij duwde zijn handen even tegen mekaar om zijn polsen te ontspannen en verklaarde toen:
"Je ziet de runen niet aan de buitenkant. Het is klaar. Je kan je weer omkleden. Let op m'n rugzak, ik ga binnen twee tickets halen."
Miles trok zijn jas en handschoenen weer aan, en verdween in de richting van de ingang van het lage gebouw.
door malkav
achterban(k), 5352 / 7020
gepost: 6-8-2007
om 13u27

gewijzigd door malkav
6-8-2007 om 13u47

 Antw: scène 6: The End of Reason
Beduusd keek Sakura Miles terwijl hij om de hoek verdween. De belletjes die ze hoorde rinkelen was de laatste bevestiging dat hij de Diner was binnengelopen. Kortstondig concentreerde zij zich vel en riep ze de wolf aan. Ze veranderde naar haar Glabro vorm en ze voelde haar nieuwe kleding, die nog altijd binnenstebuiten zat, meegroeien. Een ongebonden shirtje had moeten scheuren of had op z'n minst onbehagelijk strak gezeten. Een voldane glimlach was vluchtig te zien op haar gelaat, een glimlach die in deze vorm niets meer was dan een akelige grimas. Zonder enige moeite gleed zij terug in haar geboorte vorm.

Ze had deel uit gemaakt van het ritueel maar de gehele tijd had ze het idee gehad dat zij buiten zichzelf stond. Dit ritueel van binding had ze al meerdere malen ondergaan en binnen iedere tribe, en zelfs op individu, was de rite anders.
Je voelde door de kleding hoe de Wereld en de Umbra even samenvloeiden. Zelf had ze wel eens gedacht dat de gebonden kleding niets anders was dan een parasiet,.. of op z'n minst een symbiose. De kleding maakte deel uit van je, alsof het een orgaan was wat je 's nachts over een stoel kon hangen wanneer je deze niet nodig had. Een tweede huid kwam misschien nog het dichtste in de buurt.

Ze verschanste zich wederom achter het lage muurtje en trok de 'omgekeerde' kleren uit. Ze draaide het shirtje en de broek goed en trok deze weer aan. Het was meer het fatsoen van Dwaine wat haar enkele privacy gaf dan het nauwelijks verhullende muurtje waarachter zij stond. Ze had op de een of andere manier meer moeite om zich in het zicht van Dwaine om te kleden dan voor Miles. Als het enkel hij en zijzelf was geweest hier had ze waarschijnlijk niet eens de moeite genomen om zo onhandig achter het muurtje te gaan staan. Misschien was het wel Dwaine's leeftijd rationaliseerde zij vluchtig voordat zij de gedachte weer snel van zich afwierp. Verlegen was ze namelijk niet, behalve uit beleefdheid. Dat kwam voort uit iets cultureels.

Haar gerafelde en bebloede topje had ze samen met haar oude broek en sport BH in de afvalcontainer gedumpt naast de diner, niemand kon zich hier nog in vertonen. De nieuwe kleren waren een verlossing voor haar lichaam toen zij ze niet binnenstebuiten aanhad. Ze voelden direct goed en deze broek was ook van een dikker materiaal gemaakt dan haar vorige. De opdruk op het shirtje moest ze maar voor lief nemen. Deze kleding was nu niet bepaald iets wat een vrouw van haar leeftijd aan zou trekken. Ze ritste haar sportjasje dicht en fatsoeneerde haar capuchon. Er zaten enkel wat kleine bloedspetters op het velours jasje, haar lievelingsjas...
Het was een wonder dat het de afgelopen vierentwintig uur overleefd had. Ze glimlachte naar Dwaine en liep langs het gebouw om de parking wat beter te bekijken. Bij de entree van de parking stond een groot verlicht reclame bord van de Diner dat haar leerde dat het zo goed als kwart voor zes was. Dwaine zou zijn kaartje nog moeten kopen en dan zouden zij richting de Greyhound haltes gaan. Ze hadden nog zeker een uur te verblijven in de stad. Dat was kort genoeg om niet op te vallen.
door Zorbalt
Moorderator, 4438 / 5435
gepost: 6-8-2007
om 16u36
 Antw: scène 6: The End of Reason
Nadat de Schaduwloper zijn 36 dollar aan twee enkeltjes Washington had uitgegeven was het de beurt aan Dwaine Doyle. Het was ondertussen tegen zessen en heel langzaam waren er tekenen van een ontwakende stad merkbaar. Er reed meer verkeer over de hoofdweg heen en er verschenen ook meer voertuigen op de grote parkeerplaats voor het restaurant. Fabrieksarbeiders die een stevig ontbijt wilden nuttigen voordat ze aan het werk gingen in de houtzagerijen en forensen die nog snel iets wilde eten voordat ze de lange rit naar een grotere stad moesten maken gingen zij-aan-zij aan de tafels en de bar zitten . Buiten een herdershond die woest begon te blaffen naar Dwaine, toen deze zijn ticket kocht aan de balie van de diner, was er niemand in en rond dit gebouw die leek te beseffen dat er zich drie monsters onder hen bevonden.


Niet lang daarna namen de leden van Owl’s Scouring Eyes plaats op de houten banken die bij de drie bushaltes stonden. De banken stonden onder een overkapping van plexiglas, zodat de wachtende reizigers ietwat droog zouden staan, mocht het gaan regenen. Niet lang nadat ze waren gaan zitten begon het inderdaad te plenzen. In eerste instantie zachtjes, maar al snel braken de onweerswolken open. De stromende regen gleed als een kleine waterval over de ruitjes van het wachthok en ook op de grote zilverkleurige bus, die stil en donker voor de halte stond, tikten de zware druppels. Het bleke bliksemlicht weerkaatste op het vele chroom dat de Greyhound rijk was.


Ruim een kwartier voordat de bus zou vertrekken zagen Miles, Sakura en Dwaine vier personen over de parkeerplaats rennen, opgejaagd door het hemelwater. Een oud echtpaar en een moeder met haar zoon kwamen bij hen onder de overkapping staan.

door Assunkill
Wandraak, 4141 / 5128
gepost: 6-8-2007
om 22u09

gewijzigd door Zorbalt
6-8-2007 om 22u18

 Antw: scène 6: The End of Reason
Miles leunde tegen de doorzichtige wand van vuil plexiglas. Op het houten bankje naast hem stond zijn rugzak, waar zijn linkerondarm nonchalant op lag. Boven hem tikten vette druppels op de overkappin, maar zijn roedel stond veilig droog. Miles begon eindelijk een beetje ontspannen. Wellicht was de vlaag Wyrm daarnet toch toeval geweest. Eenmaal ze op de bus naar Washington zaten, zouden ze zich snel uit de invloedssfeer van The Trust begeven, veronderstelde hij, en met de The Ravens verwachtte hij helemaal geen problemen meer. Hij zou niet zeggen dat ze het er goed van af hadden gebracht, maar misschien zou het einde toch vlotter verlopen dan hij had gedacht.

De nieuwe golf van Wyrm die hem het moment van die gedachte overspoelde, kwam hard aan. Miles veerde recht en zijn linkerhand gleed achter zijn rug, waar zijn dolk nog steeds achter zijn riem geklemd zat. Zijn vuist klemde om het gevest, maar hij trok het wapen niet. Langzaam trok het gevoel weer weg. Gespannen bekeek hij de vier nieuwkomers in het schuilhokje, die geen van alleen acht op hem leken te slaan, maar in de regen voor zich uit staarden.

Hij bestudeerde hen allevier nauwkeurig. De oude man en de vrouw leken een koppel, of broer en zus - vanaf een bepaalde leeftijd was het verschil soms nog maar moeilijk te zien. Ze babbelden zacht met elkaar. Miles kon door het geklater van de regen boven hem niet horen wat ze zeiden, maar hij stelde vast dat zijn Wyrm-alarm alvast niet rood uitsloeg door hen.
De andere twee waren een tamelijk jonge blonde vrouw en een jongetje. Miles schatte haar nog geen dertig, hem ongeveer twaalf. Hij zag eruit alsof hij latijns bloed had. Ze zwegen allebei, ze zagen er allebei moe uit, waarschijnlijk niet gewend vroeg te moeten opstaan. Misschien maar best, ze gaven de indruk enorm luid ruzie te kunnen maken. Maar ook zij waren niet de oorzaak van de plots Wyrm-walm die Miles kortstondig had opgeschrikt.

Zijn argwaan was er volledig terug, maar er gebeurde niets. Enkel de regen viel ruisend op de verlaten parking en zeven mensen zwegen in de vier vierkante droge meters op het natte asfalt. Het was zenuwslopend.

Na een eeuwigheid van kwartier kwam er een man in een Greyhound uniform haastig aangestapt onder een grote paraplu. waarop hetzelfde logo stond als op zijn jasje.
"Goeiemorgen allemaal. Ik ben George, van Greyhound Lines, en ik zal jullie sneller dan de wind naar D.C. brengen, haha."
De man was lang en mager en lachte nogal lusteloos met zijn eigen flauwe grapje. Hij opende de kofferruimte en bood Miles aan diens rugzak daar te plaatsen.

Miles was echter niet van plan dat risico te nemen. Die rugzak liet hij niet zomaar achter, en zeker niet zolang de fluit er in verborgen zat. Hij gebaarde met een stuurse blik aan George dat hij de grote rugzak tot zijn handbagage rekende. Hij trok zijn kap over zijn hoofd en wachtte aan het portier tot George zijn kaartje zou komen afscheuren.
door DeHeld
Stamgast, 5432 / 6056
gepost: 6-8-2007
om 23u26
 Antw: scène 6: The End of Reason
Terwijl Miles en Sakura hun ritueel uitvoerden had Dwaine zich uitvoerig overgegeven aan het inhaleren van de sigaret die hij iets eerder niet had opgestoken. Voorovergebogen en met zijn benen wijd uit elkaar ontspande hij zich om te kunnen roken, duidelijk intens met zichzelf bezig.

Even schrok hij op toen hij merkte dat de twee politieagenten die uit hun wagen stapten en de diner binnegingen, precies het komische duo was geweest dat hem eerder had ondervraagd. In dit geval zagen ze hem niet eens zitten. Bovendien zouden flikken met nachtdienst wel de laatsten zijn om iemand een pint te ontzeggen na een zware avond. Bovendien waren ze nogal lacherig nu, vermoedelijk stoere anekdotes van het platteland aan het ophalen. Dwaine kende het soort slag. Minus een enkele arrestatie had hij er zelden problemen mee gehad. Landelijke politie verwachtte dat alles gesmeerd ging waar ze bij waren, en iedereen was doorgaans gelukkig om hen in die aanvaarding mee te stappen.
Wat later stond een hond venijnig naar hem te blaffen. Dwaine besloot dat hij op zijn beurt tickets kon gebruiken en begaf zich naar het verkooppunt. Nog voor hij zijn biljet had kunnen afrekenen vertrokken de twee mannen met hun hond en een zak vol ontbijt, en weer begon die teef te blaffen. Het was duidelijk een persoonlijk probleem, bedacht Dwaine Doyle toen hij het geagiteerde beest zag rondhossen in de laadbak van de wagen.

Vanaf dit punt was hij een enkele reiziger. Hij ging ook wel onder het afdakje zitten wachten, een verstandige keuze gezien het weer, maar hield zich op voldoende afstand om door te gaan voor een vreemde voor alle anderen. Op dat moment verdeelde hij zijn aandacht tussen het uur 'wanneer vertrekt het ding?', want het kon plots weer niet snel genoeg gaan, en de deur van de diner: 'hoe lang zouden die flikken al daar zitten en wat als ze me hier zien zitten als ze wegrijden?'. Niet dat hij opviel, als vreemde tussen zes andere onbekenden, en het duurde zelfs niet zo lang voor de onoprecht vriendelijke Greyhound-man aan zijn dagtaak begon.

Dwaine hield zijn schamele bagage bij zich en bleef geduldig staan tot zijn ticket was gevalideerd. Daarna klom hij de bus op en een liep een eind door naar achteren alvorens zich ergens bij het raam te laten neerploffen, het gordijntje als een kopkussen behandelend. Zo zat hij wel verder van de uitgang. Het suste hem enigzins om te weten dat iemand die hem opmerkte ook een hele omweg moest maken naar de ingang. Dwaine vermoedde dat als er iets zou gebeuren onderweg, de loopafstand naar de deur niet van doorslaggevend belang zou zijn. Hij voelde zich daar net niet zeker genoeg van om even te kijken welk raam een nooduitgang was.
door malkav
achterban(k), 5356 / 7020
gepost: 8-8-2007
om 17u25
 Antw: scène 6: The End of Reason
Ze stapte als laatste van het drietal garou de bus in tussen de oudere mensen en een jongere vrouw achter haar met een donker kind, een jongetje.
Ze hoorde het oude echtpaar fluisteren en kon opmaken dat zij Frans spraken, niet dat ze er ook maar een woord van verstond. Ze observeerde de man en zag aan zijn tas een rood hangertje hangen in de vorm van een blad. Het waren Canadezen. De vrouw droeg een mierzoet parfum. Het deed haar aan overrijp fruit denken. Buiten had ze op hun koffers redelijk wat stickers gezien van verschillende Staten, Australië en Mexico. Ze gingen in de bus zo'n vijf plaatsen voor Miles zitten. Sakura passeerde het oude echtpaar en ging naast Miles zitten, weliswaar aan de andere zijde van de bus. Dat zou iets comfortabeler zijn. Dwaine zat een paar stoelen achter haar.

Ze bekeek de jonge vrouw en het kind wat enkele plaatsen voor haar in de bus ging zitten.
De jonge vrouw had lang blond haar wat wel stro leek. Ze had een ietwat uitgeleefd gezicht. Ze praatte ietwat plat met een uniek accent en zou uit een trailer park kunnen komen, maar waarschijnlijk een die zuidelijker lag van hier. Het kind dat ze bij zich heeft schatte ze een jaar of 12. Hij had een petje op met daarop een afbeelding van Spider-man. De vader van het jongetje was waarschijnlijk afro-Amerikaans.

Het duurde niet lang voordat iedereen een plaatsje op had gezocht en het zich eigen had gemaakt.
Om stipt tien voor zeven reed de bus aan richting DC en New York nadat de motor even warm had gelopen. Ze was blij dat er eindelijk vaart in kwam en dat zij konden vertrekken uit deze vervloekte Staat. Tot nu had zij zich continu op andere dingen geconcentreerd en zich met allerhande andere dingen bezig gehouden om haar gedachten van Malfeas af te houden. Ze wist dat er nog meer herinneringen waren, versluierd onder haar eigen geest. Het was als een wolf die ieder moment toe kon slaan, maar tot zover had ze de beredenering gehad 'wat niet weet wat niet deert'. Pas wanneer dat sinistere artefact uit Malfeas was afgeleverd in New York kon zij het zich veroorloven om stil te zitten bij hetgeen gebeurt was.
Ze staarde wat dromerig naar buiten en kwam iets tot rust toen zij Norton verlaten hadden.
door Zorbalt
Moorderator, 4440 / 5435
gepost: 9-8-2007
om 12u43
 Antw: scène 6: The End of Reason
De Greyhoundbus liet het ontwakende Norton achter zich en reed over de geasfalteerde hoofdweg richting het Noordoosten. De bus had een aardige vaart en de chauffeur manoeuvreerde het gevaarte behendig door het verkeer heen. Het oude echtpaar dat voor in de bus zat maakten het zich gemakkelijk en al snel werden de zak met belegde broodjes en twee pakjes met appelsap tevoorschijn gehaald. Ze spraken zacht met elkaar en het gegiechel van de oude vrouw kwam bijna kinderlijk over.
De blonde vrouw, enkele plaatsen voor Miles en Sakura, pakte al kauwgum kauwend een tijdschrift tevoorschijn terwijl haar zoon geïrriteerd op stond en met zijn kleine rugzak naar de bank kroop aan de andere kant van het gangpad. Hier ging hij seminonchalant onderuit zitten en pakte een opgerolde comic tevoorschijn die hij onder het genot van een blikje cola doorbladerde.
De chauffeur neuriede zachtjes mee met de zachte muziek uit zijn radio en langzaam begon de bewolkte hemel wat meer kleur te krijgen. De laatste sterren leken te worden verdreven door Helios, maar Luna zou nog een tijd een oogje in het zeil houden.


Het onherbergzame gebied waar zij zo gewend aan waren geraakt maakte langzaam plaats voor heuvelachtig grasland vol bebouwing en ver weg zagen ze de rafelige skyline van de stad Abington. De vele fabrieksschoorstenen spuugden vervuilende rookslierten de hemel in en de meeste auto’s verlieten de hoofdweg en sloegen hier af.
Al snel reed enkel de grijze bus door de net zo grijze ochtend en alle leden van de roedel voelden een druk in hun oren toen de weg naar beneden dook om de tunnel van Bristol te nemen. De tunnel was niet zo lang en liep onder de spoorlijn en de Morningside Hills door. De tweebaansweg werd verlicht door lichtbalken die om de tien meter aan het gebogen plafond waren bevestigd. De tunnel had wat weg van een enorme halve rioolbuis.


Na tweehonderd meter maakte de weg een bocht naar rechts en toen viel er buiten het flauwe daglicht nog een andere gloed naar binnen. De rode en blauwe gloed van zwaailichten.
De chauffeur minderde vaart toen hij de blokkade zag die aan het einde van de tunnel was opgesteld. Verschillende politiewagens stonden langs de weg en de reflectoren op de houten signaalhekken en plastic pionnen lichtten op toen het grote voertuig dichterbij kwam. Het gegrom en geblaf van politiehonden klonk scherp boven het geronk van de Greyhound uit.

door DeHeld
Stamgast, 5444 / 6056
gepost: 11-8-2007
om 11u03
 Antw: scène 6: The End of Reason
Hoewel hij wist dat het niet veel zou uitmaken, gebruikte hij de eerste minuten van de rit om te bevestigen dat er noodhamers boven de ruiten hingen, er nog een deur was achteraan naast het toilet, en dat het dakraam in het geval van een gekantelde bus ook wel een uitgang zou zijn. Eens de bus reed zou het niet erg makkelijk zijn om eruit te springen, maar Dwaine kon simpelweg niet geloven dat ze nu aan het eind van de reis waren. Hij leunde passief achteruit in zijn bleke blauw-grijze zetel en tuurde een beetje door het raam.

Het zicht van een industriële, actieve stad in de ochtendschemering vormde zo'n contrast met de bossen waarin ze al de hele tijd zaten dat het een opluchting was om zien. Het verkeer om hen heen maakte een eind aan het gevoel van afzondering. Dwaine Doyle had geen zin om zijn ogen te sluiten op dit moment.

Het duurde helaas niet lang voor het voorgeveol uitkwam: een onverwachte vertraging in een tunnel van de autoweg trok zijn aandacht, en toen hij zich uit zijn zetel hees om te zien waarover het ging, konden de gekleurde zwaailichten hem niet ontgaan in een steriel verlichte konijnenpijp voor hen. Hij zette zich recht en keek achterom, of die uitgang nog open was. Ook langs daar kwam een patrouillewagen aangereden. Heel slim aangepakt: nou zaten ze in een dubbele kooi. Maar allebei hadden ze uitgangen: uit de bus raken was een koud kunstje en de tunnel moest voldoen aan de federale veiligheidsvoorschriften: er zouden om de zoveel meter trappen zijn voor vluchtenden.

Toch liet hij zich weer zakken in zijn zetel. Hij kon wel raden waarnaar de flikken op zoek waren, maar het had geen zin om erop vooruit te lopen. Als ze moesten vechten of vluchten, moesten ze dat samen doen.
door Assunkill
Wandraak, 4146 / 5128
gepost: 12-8-2007
om 12u52
 Antw: scène 6: The End of Reason
Het gladde asfalt van Amerika's highways was gemaakt voor massatransport. De greyhoundbus rolde er prettig ronkend en zijdezacht over en maakte het voor Miles moeilijk om wakker te blijven, ondanks zijn niet geweken argwaan en vastbeslotenheid niet in te dutten. Dat het heft van zijn mes ongemakkelijk in zijn rug duwde hielp wel even, maar uiteindelijk viel Miles in slaap tegen zijn rugzak, die op het zeteltje naast hem stond.

Toen de bus vaart minderde, opende Miles zijn ogen opnieuw. Hij was niet eens verbaasd toen hij de politieversperring zag. Opeens wist hij wat het ongemakkelijke gevoel op de parking had veroorzaakt. Hij gromde binnensmonds en keek om zich heen. Iedereen zat voor hen in de bus en iedereen keek aandachtig naar het spectaculaire schouwspel van zwaailichten, uniformen en en honden dat de bus tegenhield. Dat was goed. Hij boog opzij naar Sakura en zei zacht:

*"We moeten naar de Andere Kant. En snel."*

Als ze het snel deden, zou niemand hen zien verdwijnen - ze zouden gewoon verdwenen zijn. Het was de enige oplossing om hier onopvallend weg te geraken en bovendien had hij nog iets te regelen in de Umbra, bedacht hij grimmig. Miles besefte dat deze situatie zijn schuld was. Hij had twee waarschuwingen ontvangen en er niet naar gehandeld, terwijl dit precies was waarom hij een waardevol lid van zijn roedel kon zijn. Hij gromde opnieuw en haalde zijn dolk tevoorschijn, waarvan het lemmet extra hard leek te glanzen, alsof het hem uitnodigde naar de Andere Kant te stappen.

Tunnels waren zware Weaver-constructies, maar hij verwachtte weinig Wyrm. En als die er toch was, kwam dat goed uit. Dan konden ze de oorzaak van het probleem meteen aanpakken. Voor de derde keer vloekte Miles in stilte op zichzelf omdat hij dit gevaar niet correct had inschat en dit probleem niet had kunnen voorkomen.
door Zorbalt
Moorderator, 4445 / 5435
gepost: 16-8-2007
om 21u54

gewijzigd door Zorbalt
16-8-2007 om 22u17

 Antw: scène 6: The End of Reason
Terwijl de roedelleden wachtten op de beslissing van hun Alpha, gaf een agent de verbouwereerde chauffeur van de Greyhound door diens open zijraampje het bevel om de deuren te openen. Vrijwel gelijktijdig stond de blonde vrouw voor hun snel en ietwat onhandig op uit haar stoel. Ze griste haar goudkleurige handtasje van de zetel en liep gehaast tussen de banken door naar de achterkant van de bus. Ze zag lijkbleek en ze keek schichtig naar de mannen in uniform en de politiehonden die zich aan de zijkant van de bus verzamelden, klaar om het voertuig in te komen. Met een bijna dronken tred liep ze in de richting van het krappe toilet. Haar zoon beet gespannen op zijn lip terwijl zijn moeder trachtte zichzelf op tijd van haar dope te ontdoen.


De nagels van de twee opspringende herdershonden krasten tegen de buitenkant van de bus en de rode en blauwe zwaailichten van de politieauto’s die voor de ingang van de tunnel en achter de Greyhound stonden, gleden als duivelse vuurtorenstralen over het cement van de sombere tunnel. Ook op de twee grote spoorbomen die voor de uitgang van de tunnel waren neergezet wren signaallichten bevestigd. De twee Canadese bejaarden hielden elkaars hand vast en waren duidelijk geschrokken van deze plotselinge belaging en keken met grote ogen om zich heen.


Enkele van de agenten die zich rond het voertuig hadden verzameld hadden reeds hun wapens getrokken alsof ze weldra de confrontatie zouden aangaan met een groep geweldadige en vuurgevaarlijke criminelen.


Aan beide uiteinden van de Bristoltunnel kwamen auto’s met nieuwsgierige passagiers tot stilstand, niet beseffend wat er zich in de donkere pijp afspeelde. Een enkeling toeterde geïrriteerd, maar bij het zien van de politievoertuigen staakten zij het lawaai. Verbaasd keek men toe hoe een gitzwarte helikopter niet ver van de tunnel neerdaalde in een door bomen afgekaderd grasveld. Afval en losse vegetatie werd op het asfalt geblazen.
door malkav
achterban(k), 5359 / 7020
gepost: 17-8-2007
om 20u29
 Antw: scène 6: The End of Reason
Tot nu toe was zij verzonken geweest in gedachten sinds zij Norton verlaten hadden. De verdrongen herinneringen uit Malfeas bleven inbeuken op haar gedachten maar ze bleef deze bevechten.
Miles en Dwaine hadden de volle furie van de ontsmetting ondergaan, maar zij had getracht haar verstand erbij te houden. Ze wilde niet toegeven aan de duistere herinneringen. Op dit moment leek zij van hen alle drie wel het meest breekbaar te zijn. Het had zo verstandig geleken voorheen.

Het gezicht van Lucas, haar wijlen man, bleef voor haar geestesoog verschijnen. Dit was de enige troost die zij vond nu. Het was iets wat haar enigszins kracht gaf. De gedachte aan zijn hand op die van de hare. Zijn zachte lippen die in haar nek rustte. Zijn handen die haar lichaam streelden. Zijn liefkozende woorden die zij zo miste.
Terwijl zij de beelden van Malpheas bevocht zag zij zijn gezicht meerdere malen. Ze zag zijn naakte lichaam verstrengeld met het hare.. Op de achtergrond hoorde zij het schreeuwen en krijsen van talloze personen...
Zelfs deze mooie gedachten aan de liefde die zij had beleefd met Lucas werden bedorven door de giftige, en bovenal onnatuurlijke, beelden van Lucas' verkrompen gelaat en bezwete lichaam. Zijn lichaam wat zich schokkend een weg in haar schede boorde. Ze moest enig kokhalzen bedwingen en richtte zich weer op haar omgeving. Wat gebeurde er met haar?

Ze trok haar ene been op de bank en leunde met haar kin op de knie terwijl ze naar buiten staarde. Op de een of andere manier bevorderde deze nonchalante positie haar didactisch en analytische denken.
Vanaf het moment dat de blokkade opdoemde voor hen kwam er een eigenaardige rust over Sakura terwijl ze de situatie, alsof het slow motion was, bekeek.

Ze had iedere reden om in paniek te raken, maar het gebeurde niet. Toen de bus gestopt was peilde zij snel de reacties van de personen in de bus. Zij reageerden allen gespannen, wat normaal was, maar de vrouw enkele plaatsen voor haar viel op. Het was niet zozeer zij die opviel maar de reactie van haar zoontje vestigde Sakura's aandacht op haar. Het knulletje reageerde gespannen bij het zien van de politie. Een onnatuurlijke reactie voor een jong kind. Ze zag zweet parelen in de nek van de vrouw terwijl ze vluchtig om zich heen keek. Ze zag hoe de vrouw zich haast verslikte in haar kauwgum. Nerveus grabbelde zij in haar zakken en stopte het een en ander in haar afzichtelijke gouden handtas.
In het flikkerende licht van de draaiende lampen zag ze enkele agenten op de bus afstappen die honden bij zich hadden. Nog steeds zat zij 'comfortabel' met een been opgetrokken op de bank.

De enige 'verdachte' personen in deze gehele bus waren zij drieën en de vrouw met haar zoontje.
In de eerste instantie had zij aangenomen dat het hier om een 'ontvoering' ging, maar de reactie van de vrouw duidde meer dan helder op het feit dat zij waarschijnlijk objecten op haar persoon droeg die illegaal waren. Objecten die zij van zichzelf wilde verwijderen, en snel.
Deze politiemacht was niet op zoek naar een junkie-moeder annex 'ontvoerder' concludeerde zij vluchtig. Het verhaal van Dwaine en zijn confrontatie met de politie kon ook onmogelijk de oorzaak zijn van deze wegversperring. Ook al was Norton klein, het was overduidelijk dat de politie juist dít voertuig tot een halt riep. Een actie als deze eiste veel coördinatie, medewerking en belasting-centen in het algemeen. Je kon niet zomaar een tunnel afsluiten en iedere doorreizende persoon testen op diens identiteit in de hoop de persoon te treffen die je zocht.
De uitgerukte politiemacht wekte voor haar duidelijk de suggestie dat zij wisten waarnaar ze zochten. Binnen de gehele bus waren zijzelf nog de meest verdachte personen. Het werd langzaam overduidelijk voor Sakura; De Thrust had zijn marionetten ingezet. Wisten zij reeds dat Owl's Scouring Eyes in deze bus zat of was het een gulden gok geweest?

"We moeten naar de Andere Kant. En snel.", hoorde zij Miles spreken. Hij hing half over het binnen pad en keek Dwaine en haar vluchtig maar doordringend aan.
Ze krulde haar armen nog strakker om haar opgetrokken knie en keek nogmaals rond. Nonchalant hield zij haar hoofd schuin en bekeek haar omgeving, binnen en buiten de bus. De zwaailichten en de agenten met honden intimideerden haar lichtelijk maar ze zou niet vallen voor zulks simpele manoeuvres. Ondanks alles bleef zij een FBI agente, ze wist hoe de overheid en de federale overheid te werk ging.
Ze draaide haar hoofd richting Miles en keek even een slag verder om Dwaine te zien. Dit om zeker te weten dat hij haar ook zou verstaan.
"Nee,.. we stappen niet Zijwaards. Het lijkt geniaal om dat te doen maar het zal enkel de laatste nagels in onze doodskisten slaan. Het ontsnappen naar de Penumbra is iets waar ze vanuit zullen gaan, en misschien zelfs op hopen. Ik zou daar zelf ook vanuit gaan als ik in hun schoenen zou staan.

We zijn rechtstreeks in een val van de Thrust gelopen. Als we nu door de Sluier stappen zullen we onszelf verraden en ieder tactisch voordeel verliezen, aan de andere zijde van de Sluier zijn we alleen met hen,.. zonder enig schild.
We wachten, bloed zal vroeg genoeg vloeien,.. bloed wat niet het onze zal zijn.
Als je een blik in de Umbra kan werpen vanuit het hier en nu Miles,.. graag. Als ze onze acties voorzien zoals ik denk zal aan de andere zijde een welkomst delegatie voor ons klaar staan.
We blijven hier en wachten het juiste moment af om uit te breken. Als dit een val is van de Thrust is het laatste wat je wil doen naar de Penumbra verdwijnen, daar raken we ieder mogelijk voordeel kwijt. Ik denk dat het tijd word om voorbij 'burger-slachtoffers' te kijken. We wachten nog even.. Kijk uit je doppen, als we ook maar iets verdachts zien gaan we in de aanval."

Terwijl zij sprak liepen enkele agenten met honden rond de zilveren Greyhound. Een van de bevelhebbende officieren sprak nog steeds met de bestuurder.
Deze gehele situatie wat 'te toevallig' in haar ogen. Sakura deed haar jasje weer aan en hield het hengsel van haar rugzak in de hand. Klaar om tot actie over te gaan. Ze schatte dat het niet veel langer dan enkele seconden zou duren voordat de deuren van de bus zich onder luid gesis zouden openen voor de politiemacht.
door DeHeld
Stamgast, 5458 / 6056
gepost: 20-8-2007
om 9u49

gewijzigd door DeHeld
21-8-2007 om 14u46

 Antw: scène 6: The End of Reason
Het zag er niet naar uit dat hem vandaag nog slaap zou gegund worden, wist Dwaine. Zo te horen, duidelijker nu de chauffeur zijn raampje en de deuren had geopend, naderde de politie gezwind zijn prooi. Het metalige geluid van klauw op metaal en het geblaf van de honden werd hol weerkaatst op de tunnelmuren. Zelfs het geluid vormde een kooi om hen heen.
Adrenaline pompte opnieuw in zijn aderen: het moest de vermoeidheid kunnen wegspoelen die zich er genesteld had. Gelukkig was Dwaine in prima conditie toen hij vertrok: hij had niet kunnen voorspellen hoezeer hij zijn soepele spieren zou nodig hebben.

Het was hem niet ontgaan dat de andere twee om zich heen hadden gekeken, maar van het overleg kon hij zo goed als niets opvangen. Hij bleef zo ontspannen als dat ging in zijn zetel liggen, besloten om tot het laatste moment vol te houden dat hij de andere passagiers niet kende.

Vergeefs. Hij was te nerveus om nonchalant te doen. Toegevend aan een ogenschijnlijk banale interesse of zelfs de sensatielust die alledaagse mensen de wereld rond nieuwsgierig naar een zwaar ongeluk deed staren, zette hij zich recht in het gangpad om te kunnen bekijken wat er zich voor de bus afspeelde. Aan de achterkant zouden ze ook al wel toestromen. Ook Sakura en Miles leken geen kik te geven. De overige passagiers hielden zich kalm, zoals te verwachten viel, behalve de blonde vrouw die eerder naast hem was doorgelopen.
Ze ging naar de achterkant van de bus en Dwaine nam aan dat ze achteraan wilde uitstappen, tot hij zag dat ze naar het toilet ging.

Dat was dringend, blijkbaar. De vrouw begon er te knoeien boven de toiletpot. Dwaine was niet erg lang, maar een grote jongen was hij wel en uit ervaring wist hij dat hij dat hij nauwelijks de manouevreerruimte had om zijn broek af te steken in zo'n hokje. Zij had het toilet natuurlijk nodig om dingen in te dumpen. Een kleine garnaal, bang dat de politie haar zal pakken. Dat was op dit moment toch wel de laatste zorg van die mannen in uniform. Dwaine keek weer naar voren. Er gebeurde nog steeds niet veel in de bus. Zo te zien gingen ze afwachten wat de tegenpartij zoal wilde. De kans was groot dat Owl's Scouring Eyes het hen niet zou geven. Benieuwd wat ze dan van plan waren.
door Assunkill
Wandraak, 4154 / 5128
gepost: 22-8-2007
om 16u15
 Antw: scène 6: The End of Reason
Met enige tegenzin aanvaardde Miles Sakura's instructies. Het enige dat hij deed, was zichzelf en zijn rugzak een rij meer naar achteren verplaatsen. Op die manier kon hij tenminste kijken wat Sakura zou doen als de agenten haar aanpakten, want nu zouden ze eerst bij haar aankomen.

Hij had er weinig vertrouwen in. Als Sakura wou vechten, konden ze beter meteen zelf het initiatief nemen en vluchten of aanvallen. The Trust wist heel goed waar ze naar op zoek was en ging resoluut in de aanval. Er was geen enkele kans dat er niet 'iets verdachts' zou gebeuren. Miles zuchtte inwendig.

Hij opende zijn rugzak en haalde het pakje met de fluit er uit. De kans was niet onbestaande dat hij zijn dierbare rugzak hier zou kwijtraken. Dat zou hem bijzonder spijten, maar hij kon het zich niet permiteren de fluit daarbij ook te verliezen. Hij hing het net als Stonecutter om zijn nek, onder zijn kleren. Er zat niets anders op dan af te wachten en te hopen dat Sakura wist wat ze deed met deze passieve strategie.
door malkav
achterban(k), 5364 / 7020
gepost: 22-8-2007
om 18u31
 Antw: scène 6: The End of Reason
Ze keek richting de chauffeur en de mensen voor haar. Het zou niet lang meer duren voordat de orde handhavers zich daadwerkelijk bij hen aan zouden doen. Sakura had niet het idee dat deze mannen en vrouwen in het blauw iets van doen hadden met de Wyrm. Niet meer of minder dan de gemiddelde sterveling in ieder geval. Maar als mogelijke pionnen van de Thrust waren zij misschien een even groot risico als de dienaren van de Draak zelf. Het was pijnlijk om te denken aan de familie en vrienden van deze personen. ze wisten waarschijnlijk van niets. Maar als Crusher-of-Souls zou denken dat Sakura zich hierdoor zou inhouden zouden hij en zijn kornuiten wel eens voor een vreemde verassing kunnen ervaren. Ze dacht dat haar vastberadenheid ook wel zou gelden voor de rest van haar roedel.

Ze zette zich met haar rug tegen het raam en draaide zich wat verder richting de achterzijde van de bus. Met al deze commotie rondom de bus en erbinnen was geen enkel starend gedrag verdacht. Er was in feite zat te zien.
Ze zag Miles en Dwaine nu zitten, haast even passief als zij, maar achter Miles' ogen scheen het gevoel alsof hij op hete kolen zat enigszins door.
Dwaine gaf zijn ogen de kost van alle kleine schouwspelen om hen heen.

Sakura sloot even haar ogen en dacht aan de Caern of the Howling Wind. Ze visualiseerde het hoe het er ooit uit had gezien bij een douwige zomer ochtend. Een grote oranje circel, dof van teint baande zich een weg omhoog door de kruinen van de bomen aan de horizon. Deze plaats was het begin en einde van de roedel.
Ze opende haar ogen en keek de Schaduwloper aan. Ze voelde de onnatuurlijke energie bundelen in haar lichaam en het waren altijd de ogen, of beter het oogcontact waar het gebeurde. het moment dat de energie vrijkwam. Ze projecteerde het beeld naar hem terwijl zij zich hevig concentreerde. Het was altijd uitputtend om te doen, een slag op haar systeem.

Ze hoorde geschuifel van steentjes achter haar, ze draaide haar hoofd half en zag Schaduwloper achter haar staan onder de versteende boom in het centrum van de Caern. Een lage deken van doorzichtige mist rolde tussen de vele stenen door. Ze staarde door de behangen knokels van de heilige boom in het gezicht van Helios die zich liet zien in het Oosten. Ze voelde enkel diens warmte niet, maar kon het zich wel makkelijk voorstellen.

Sakura draaide haar hoofd naar Dwaine en zocht oogcontact. Ze knikte naar hem en in haar gedachten duwde ze de Caern richting Dwaine. Alsof zij en Miles aan het dek stonden van een ongewoon schip. Voor het eerst gebruikte ze deze gave op meerdere personen. Ze voelde even een lichte duizeling, een koude rilling langs haar rug. Terwijl ze zich bewogen in twee "werelden' hoorde ze het sissende geluid van de busdeuren die zich openden.
door Zorbalt
Moorderator, 4452 / 5435
gepost: 22-8-2007
om 22u55
 Antw: scène 6: The End of Reason
Met een harde sis gleden de beide deuren van de Greyhound open. De geur van uitlaatgassen en het harde geluid van schreeuwende politiemannen en blaffende honden gleed de bus in. Het oude echtpaar voor in de bus kroop ineen toen twee mannen in politie uniform aan de voorkant de bus instapten. De jongen keek gespannen om zich heen.


Bij de andere deur, aan de achterkant van het voertuig, stond een politieman. Met zijn iets te grote bril met getinte glazen en dikke zwarte haar zou het een jongere broer van Elvis kunnen zijn. Terwijl een grommende hondenkop al schuimbekkend door de deuropening keek bonsde de man met zijn vuist op de kleine deur van het toilet…”Mevouw…, doe de deur open!” Haar vlucht naar het veel te kleine kamertje was niet onopgemerkt gebleven.


Terwijl een agent bij de voorste uitgang van de bus bleef staan, stapte zijn collega het gangpad in. Naast het hokje van de chauffeur bleef hij staan en keek vluchtig naar het handje vol passagiers. Hij keek naar de passagiers. Het oudere echtpaar en de jongen kon hij uitsluiten.


Ze zagen er niet uit als moordenaars, maar echte psychopaten waren moeilijk te herkennen. Ze toonden gelijkenis met de beschrijving die ze hadden gehad, maar een vergissing was snel gemaakt. De lichamen die zij naar aanleiding van de tip gevonden hadden, slechts enkele uren terug, waren vreselijk verminkt geweest. Ze leken te zijn verscheurd door de kaken van een beest. De lichamen en sporen werden op dit moment veiliggesteld voor het forensisch onderzoek dat bij het eerste daglicht plaats zou vinden, maar er waren reeds schoenafdrukken gevonden. De vissers waren verrast geweest door het enorme geweld en hadden zich niet kunnen verdedigen.
De agent deed een stap verder de bus in. Zijn stem klonk hard en dwingend. Ondertussen keek hij naar het angstige echtpaar en hij hield zijn hand op met een sussend gebaar.


”Ik wil iedereen verzoeken om hun spullen in de bus te laten liggen en met de handen in het zicht de bus via de achterzijde te verlaten. Doe dit rustig. Er is niets aan de hand. Als u doet wat ik zeg zal u niets overkomen.”
door DeHeld
Stamgast, 5465 / 6056
gepost: 24-8-2007
om 17u52
 Antw: scène 6: The End of Reason
Gespannen had Dwaine Doyle zitten wachten op wat er zou komen. Zo gespannen dat hij erdoor verrast werd toen het eindelijk kwam. Sakura had zich omgedraaid, waarschijnlijk om te zien of iedereen er nog was, hoe Dwaine reageerde op het oponthoud, en hij dacht niet aan eigen initiatief.
Terwijl de politie eindelijk de bus enterde en toen de donkerblauwe uniformen vooraan hun instructies doorgaven, zonder de microfoon even te nemen, moest Dwaine door een mist heen kijken en een geruis negeren.

Dit was nu wel duidelijk; er was iets niet in de haak met deze interventie. Dwaine probeerde zich te concentreren en zijn zicht te ontdubbelen, met enige inspanning. Het beeld dat voor hem opdoemde was gelukkig niet wat hij vreesde, maar toen hij er de Caern of the Howling Wind in herkende, werd hij er enkel wantrouwiger van. Hoewel... het was niet de caern zoals zij die hadden gezien. Was dat hoe de caern vroeger was? Dwaine realiseerde zich dat hij dit mogelijk verkeerd aanpakte. Zoals alles ook rond die verotte plek draaide...
Gelukkig stond hij nog steeds recht. Hij had een kleine voorsprong op iedereen die nog gezeten was, zodat het niet opviel dat hij lummelde en geen beslissingen nam.
door malkav
achterban(k), 5367 / 7020
gepost: 25-8-2007
om 15u05
 Antw: scène 6: The End of Reason
Sakura stond op verzoek van hun 'belagers' rustig op. Ze had haar kleine rugzak reeds omgedaan terwijl ze nog zat. Voorzichtig stak zij haar handen boven de zittingen uit zodat de mannen in blauw deze konden zien. Ze draaide zich om naar Dwaine en Miles die kort achter haar stonden. De opkomende zon wierp schaduwen over hun gezichten terwijl diens stralen door de takken van de boom schenen.
Langzaam zette zij haar eerste stappen richting de uitgang, het kostte haar moeite om binnen het droombeeld niet te gaan lopen. Verwonderd maar rustig begonnen de reizigers richting de deuren te schuifelen. De politie nabij het toilet concentreerde zich voornamelijk op de vrouw die zich opgesloten had.
Sakura keek om haar heen en door de schemering over haar bewustzijn zag ze Miles en Dwaine voor haar staan in de fris ogende zomer ochtend.
"We kunnen het niet riskeren dat zij onze identiteit natrekken. Ik stel voor om in de aanval te gaan, weliswaar met genade want deze mannen doen slechts hun werk. De sluier van het Delerium zal ons helpen."
Ze keek haar roedelgenoten doordringend aan. Afwachtend wat zij over deze gehele situatie dachten.
De anderen waren inmiddels ook opgestaan, even onzeker als zij om de afloop van dit spektakel. Alsof zij alle drie inmiddels gewend waren om continu in valstrikken en achtervolgingen terecht te komen. De prooi die gewend was geraakt aan de jacht? Weldra zouden zij zelf het initiatief gaan nemen en het tij doen keren. Sakura had er onderhand genoeg van om opgejaagd te worden.
door DeHeld
Stamgast, 5467 / 6056
gepost: 25-8-2007
om 16u10
 Antw: scène 6: The End of Reason
In de onwezenlijke en bedrieglijke beelden van de caern viel het gouden zonlicht op de bronzen huid van Sakura, de kleuren feller dan het grauwe kunstlicht in de tunnel. Het was alsof ze straalde van schoonheid, een engelachtig aura had en meteen werd Dwaine weer achterdochtig. Gelet wat hij eerder had gezien en gevoeld, kon dit net zo goed vijandig als vriendelijk zijn.

Hij moest haar hebben aangestaard op een vreemde manier, misschien alsof hij haar niet herkende, want ze leek mild verbaasd. Toen gaf ze instructies om in de aanval te gaan. Dat maakte de zaak wel ongeveer uit. Dwaine hield zijn rugzak vast en liet die over zijn schouder glijden, terwijl hij aansluit achter de schuifelende inzittenden. Hij liet de tas hangen, en maakte zijn handen leeg toen hij zag hoe de rest zich zo goed mogelijk aan de instructies van de agent hielden. De politie zelf lette niet erg aandachtig op wat de gehoorzame mensen deden: hun aandacht werd deels opgeeist door de vrouw die naar het toilet was gevlucht.
door DeHeld
Stamgast, 5473 / 6056
gepost: 28-8-2007
om 13u49
 Antw: scène 6: The End of Reason
De rij richting de achteruitgang kwam plots tot een halt. Een andere agent blokkeerde het pad terwijl hij in gesprek was met de agent nabij het toilet die wel rechtstreeks uit een oude Hollywoodfilm film gestapt leek te zijn.

Sakura overhoorde hun gesprek half maar het kwam erop neer om eerst alle andere reizigers de bus te laten verlaten voordat ze de vrouw, opgesloten op het toilet, zouden "bevrijden". Daar ging hun grootste afleiding.

Ze staarde Miles en Dwaine aan, het zonlicht op hun gezicht. Door dit spookbeeld heen zag zij het dubbelbeeld van Dwaine wat langzaam richting de uitgang liep van de bus. Hij zou als eerste de mechanische muil bereiken. Op deze locatie, deze schrille reflectie van een dode Caern leek Dwaine zich niet echt thuis te voelen. Ze had het gevoel dat dit alles hem overdonderde. Ze was inmiddels veel voor hem gaan voelen, maar wist niet of de grootste antipathie jegens hem voortkwam vanuit zijn persoonlijkheid of zijn afkomst. Zijn besluiteloosheid was ongekend.
"Miles...! wat doen we? Breken we nu of dadelijk?" Ze had een knik nodig, een akkoord. Ze had het gevoel dat ze de pack al eens eerder gefaald had. ze gingen er met z'n drieën in of helemaal niet.

Miles keek Sakura aan toen hij merkte hoe een andere wereld half doorzichtig over de realiteit van de tunnel schoof. Hij had niet verwacht dat ze op dit moment deze truuk zou riskeren. Het kostte hem, en hen allemaal, veronderstelde hij, concentratie in de reële wereld. Desalniettemin was hij blij dat er nog even overlegd kon worden zonder dat de politie het kon volgen. Niet dat veel zou uitmaken, bedacht hij.
"We breken nu meteen. Ik wil mijn rugzak bijhouden. En ik wil een maximum aan verrassing."
Miles stond op uit zijn zachte buszitje en zijn hand tastte naar de riem van zijn rugzak.

Sakura wierp een knipoog ter erkenning toen de Schaduwloper opstond. Ze zag hoe Dwaine langzaam richting de uitgang schuifelde. Hij zou het eerste buiten stappen van hen allemaal.

Ze sloeg haar lichaam demonstratief om en keerde hen de rug toe. Ze staarde nu alle drie door de knokelige takken richting de opkomende zon. "Akkoord! Volgt-de-Wind, jij zal door de achteruitgang een gigantische exit maken,.. dat zal ons teken zijn. Schaduwloper en ik zullen ons door het raam en de wand naar buiten werken. Spaar geen meubilair, maar wel mensenlevens als het even kan. Op jouw teken Volgt-de-Wind-kun. Op jouw teken zullen we voor de laatste keer vluchten. "

Gij zult niet doden. Gij zult niet doden. Dwaine spendeerde steeds minder aandacht aan de illusie en begon actie te ondernemen in de echte wereld. Als ze niet opletten zouden ze als laatste drie overblijven... en dan zou het wel duidelijk zijn wie er gezocht werd. Het was immers duidelijk dat de politiemacht niet in grote getale was opgetrommeld voor een alcoholcontrole.

Dwaine genoot nog even van de zonsopgang, liet het prille licht op zijn oogleden spelen. Hij bevestigde dat hij Sakura's instructies begrepen had, haalde diep adem en bracht in de praktijk wat zijn Garou-familie hem had geleerd. Verbeten op zijn tanden bijtend deed hij zijn ogen open en
stapte op de eerste trede van het trapje naar begane grond. Op het moment dat het met beide voeten een sprongetje maakte, liet hij zijn spiermassa en instinct exploderen in een vertoon van weerwolfkracht. Hij zwol tot hij bijna weer op de hoogte van in de bus stond, en weinig plaats overhad tussen de tunnelwand en de tourbus achter hem. Met een blinde, ongemikte uithaal van zijn arm sloeg hij naar rechts. Het voordeel van de beperkte ruimte was dat zo'n zwaai per definitie effect zou sorteren. Ondertussen staarde en brulde hij naar de linkerkant. Heel theatraal allemaal, maar net dat hadden ze nu nodig. Geen halve maatregelen. In zijn energitische uitbarsting merkte Dwaine niet eens hoe het kwijl aan zijn kin hing, wat hem een nog hondsdoller uiterlijk gaf.
door Zorbalt
Moorderator, 4462 / 5435
gepost: 29-8-2007
om 21u05
 Antw: scène 6: The End of Reason
De wegblokkade bevond zich nabij de mond van de tunnel. Het verkeer werd op een afstand gehouden, aangezien het arrestatieteam geen nieuwsgierige omstanders konden gebruiken. De wachtende automobilisten konden niet zien wat er zich achter de afzetting afspeelde. De tunnel was een goede strategische keuze geweest en de agenten konden in de duisternis van deze doorgang vrijwel ongezien opereren. Het diffuse ochtendlicht dat enkele meters voor de bus door de uitgang van de tunnel naar binnen sijpelde was niet genoeg om het team voldoende bij te lichten. Hoewel de lichtbalken aan het gebogen plafond al wat meer overzicht verwezenlijkten, hadden enkele agenten zaklampen bij zich.


De politiehonden gromden wild naar het handje vol passagiers die voorzichtig de Greyhound uit kwamen. Hoewel de situatie gespannen was verwachtte niemand buiten de bus het gruwelijke schouwspel dat zich zo plotseling aan hun zou openbaren. De leden van het arrestatieteam hadden zich veelal nabij de achterste uitgang van de bus geconcentreerd. Een paar van hen zouden de passagiers opvangen en hen de tunnel uit begeleiden. Vlak voordat het creatuur verscheen merkten de hondenbegeleiders dat hun viervoeters onrustig werden. Hun venijnige gegrom ging over in een klagelijk gepiep, waarna ze door hun poten zakten en angstig naar de gespierde jongeman keken die het trapje af liep.


Een siddering gleed door de tunnel toen de kerel in een onverwachte explosie van kracht veranderde in een horrormonster dat met zijn brede wolfachtige kop boven de bus uittorende. Het gebrul dat uit de donkere muil kwam gerold deed de toeschouwers reageren. Niemand van hen kende de verborgen wereld van de Garou, maar instinctief voelden zij allen de diepgewortelde, bijna panische angst. Alle zekerheden die hun onwetende levens hen gebracht hadden werden met de veeg van een harige klauw van tafel geveegd.


Buiten keken de automobilisten die waren uitgestapt en de paar agenten die nabij de wegversperring stonden verschrikt naar de duistere tunnelopening. Een kakofonie van geluid, panisch gegil en waanzinnig, dierlijk gebrul, stormde hen tegemoet. Toen de eerste agenten als opgejaagd wild naar buiten renden klommen de reizigers terug in hun wagens, op zoek naar valse veiligheid.
door Assunkill
Wandraak, 4163 / 5128
gepost: 30-8-2007
om 9u50
 Antw: scène 6: The End of Reason
Het was niet heel moeilijk om binnen in de bus vast te stellen wanneer Dwaine precies zijn dramatische exit inzette. Er brak buiten paniek uit; Miles zag mensen rennen en vallen en hoorde hen gillen. Hij wachtte niet langer en slingerde zijn bagage op zijn rug. De stap van Glabro naar Crinos was niet groot en in minder dan geen tijd zag Miles er uit als het lelijke, leerachtige monster dat hij was.

Het makkelijke gedeelte was met zijn klauw het raam dat als nooduitgang diende ('elk misbruik wordt bestraft!') aan splinters slaan. Het moeilijke gedeelte was er daarna uitklimmen. De oude reisbus was niet gemaakt op uit de kluiten gegroeide weerwolven, met een smal gangpad, een laag plafond en dicht op mekaar staande zeteltjes. Grommend forceerde Miles enkele rugleuningen en wrong zich daarna ongemakkelijk door de ontstane opening.

In de bus zelf was ook paniek ontstaan, maar Miles lette er niet op. Er werd ook gekrijst en er klonk zelfs een schot, maar omdat hij zelf niets voelde en Sakura niet hoorde janken, ging hij er van uit dat er niets aan de hand was.
Met zijn achterpoten moest hij een tussenschot met het volgende raam verbuigen, dat ook krakend kapot sprong. Het gaf hem net iets meer ruimte en Miles liet zich aan de buitenkant van de bus naar beneden vallen. Hij verbaasde zich erover dat hij als Crinos amper viel - de bus was langs buiten evenveel kleiner geworden als binnen toen Miles Crinos werd.

Met een paar ruwe vegen wreef hij de glassplinters uit zijn vel en keek toen rond zich heen. De meeste mensen waren de tunnel uitgevlucht, maar een bejaard koppel zat nog op het stinkende asfalt. Zijn hand lag verkrampt aan zijn hard, zij probeerde hem wanhopig een pil te doen slikken, maar dat wilde niet erg lukken blijkbaar. Miles had hen grgaag geholpen of gerustgesteld, maar dat ging nu eventjes niet. Hij draaide zich weg van hen en monsterde de situatie.

Dwaine leek te wachten op de komst van zijn roedelgenoten en Miles bedacht dat ze inderdaad zonder Sakura moeilijk verder konden. Ze waren tamelijk gehaast. Wat bleef zijn Alpha zolang binnen rondhangen?
pagina's: 1, laatste

Photobucket - Video and Image Hosting


"The pack is united by sacred purpose and guided by sacred light"

naar boven