Route 23, richting Norton
Vrijdag 25 augustus 2006, 00:54 uur
De Ford was donkerblauw van kleur en had in de motorkap en het rechter portier een paar ondiepe deuken. Het geronk onder de motorkap klonk echter prima en ook het interieur was in een prima staat. De wagen was opvallend schoon van binnen, maar de geur van tabaksrook lag zwaar op hun adem. Toen de weerwolven waren ingestapt schoot de crossmotor voor hen weg, in de richting van de bosrand. Het zanderige pad dat tussen de boomstammen liep was breed genoeg om een auto van dit type doorheen te manoeuvreren. De motor verdween in de duisternis en al snel was zelfs de gelige gloed van diens koplamp niet meer te onderscheiden.
Achter hun hoorden ze de toeter van de Pick-up, een dwingend en schel geluid. Joe Bledson stond op de veranda van zijn trailer en zwaaide de inzittenden van de Ford na toen Hank deze in de richting van het pad stuurde. Achter hen kwam het andere voertuig kuchend in beweging. De duisternis van het woud maakte een kort moment plaats voor kleur en vorm, maar alles leek nog donkerder te worden toen de lichtbundels van de wagens de bomen niet meer beroerden. Al hortend en stotend reden de voertuigen over het zandpad. Na enkele minuten bereikten zij een donkere, maar verharde weg. Deze liep onverlicht vele kilometers in de richting van Norton, om uiteindelijk over te gaan in de snelweg naar New York.
Tijdens het rijden sprak de zwager van Bledson af en toe met de inzittenden van de Pick-Up. Ze reden hard over het zwarte asfalt, maar Hank kende dit gebied als geen ander. Nadat ze ongeveer een minuut of vijf hadden gereden sprak de bestuurder.
Het is een apart meisje, onze Mary. Joe mag zich gelukkig prijzen met zo’n dochter, wat jullie?
